Vakantiekiekjes

Het was weer leuk. Elk jaar komen wij met een groepje vrienden aan het eind van ieders eigen vakantie een weekje samen aan de kust van Frankrijk, iets boven Bordeaux. Daar vieren we dan tamelijk plat vakantie, liggend op het strand, boekje lezen, lekker eten. Na een dag of vijf, zes heb je er schoon genoeg van. Daar maak ik dan foto's van, want ik maak altijd foto's, dus ook tijdens mijn vakantie. En eigenlijk zijn mijn vakantiefoto's en mijn familiefoto's de leukste foto's die ik maak. Dat zijn de foto's waar het om gaat. Door je zoeker naar je eigen familie en vrienden kijken is veel leuker dan het maken van die prestigieuze opdrachtfoto's. THEO BAARTDeze foto geeft goed mijn vrijetijdswerk weer, omdat het een voor mij ongebruikelijke foto is. Hij is gemaakt op Terschelling en het stelt een zandrichel voor waar je overheen moet klimmen om de zee te zien. Het ziet er uit als de Sahara of een bergketen in Tibet, terwijl het gewoon in Nederland is. Het is een soort 'kunstfoto', die ik normaal gesproken nooit maak; meestal staan er mensen op mijn foto's. Mijn kinderen zijn over de berg heen geklommen, ze liggen al in zee. Ik ben een fotograaf die op vakantie maar een klein toestelletje bij zich heeft, dat hij koesterend gebruikt om op eenvoudige wijze de dagelijkse gebeurtenissen weer te geven. BERT NIENHUISDe kus lijkt in Barcelona, na het zakkenrollen en beroven, het meest voorkomende straatbeeld. Waar je ook zit of loopt, er staan altijd wel twee mensen in warme omhelzing. Ik weet niet wat opwindender is om te zien, een tasjesdief of een stevige kus. Een ding is zeker: na de dood van Franco gebeuren deze zaken openlijk in de straten. En niemand besteedt er aandacht aan.

VINCENT MENTZELDe dierentuin van Kunming in China is de verste die ik ooit heb bezocht. Daar hadden ze geen Patagonische hazen. In de Antwerpse Zoo hebben ze een Patagonische haas, hij heet Sjefke. In Artis hebben ze de meeste Patagonische hazen en in Artis ben ik altijd een beetje met vakantie. Daar maakte ik een vakantiefoto van twee Patagonische hazen. Een Patagonische haas moet je alleen, of met die enkele reisgezel die ook van Patagonische hazen houdt, bezoeken. Want de meeste mensen begrijpen de Patagonische haas niet. En een goede vakantiefoto moet een beetje grijs zijn.

PHILIP MECHANICUS

In 1987 voerde de reis naar Frankrijk, ik was in mijn eentje op de motor. Alles liep gesmeerd op een enkel detail na. Het vermogen van de motor was te groot in verhouding tot het gewicht van de motorfiets. Als ik optrok, wilde het achterwiel steeds onder me wegspringen. Daarom nam ik zo vaak mogelijk een lifter mee. Bij Avignon kreeg ik gezelschap van een Nederlands meisje dat eigenlijk niet zwaar genoeg was. Het achterwiel bleef kuren vertonen. Onderweg raakten we bevriend met een ander gemotoriseerd stel. Tijdens een van de gezamenlijke ritten is mijn liftster al kaartlezend door het springende achterwiel van de motor gewipt. Het ziet er allemaal ernstiger uit dan het was, maar geschrokken was ik wel.

HANS AARSMAN