Drie duo's verkennen elk een andere dimensie van de ruimte

BIMhuis, kwart voor twaalf in de nacht. Aan de vleugel zit een tengere, geheel in het wit geklede zwarte pianist die het maximum uit zijn instrument haalt. Hij lijkt het zeer naar zijn zin te hebben, evenals de enigszins gezette, geheel in het zwart geklede witte slagwerker die hem met moeite bijhoudt. Aan een tafeltje zit een bleke dame die het spektakel met nauwelijks verholen walging gadeslaat. Soms geeuwt ze en kijkt daarbij naar haar man in de hoop dat de boodschap overkomt. BIMhuis kwart over twaalf. Pianist en drummer hebben nog geen seconde stilgestaan. De bleke dame beweegt opnieuw haar mond, maar haar man is een matig liplezer. BIMhuis kwart voor een. Aan het duo op het podium is niets veranderd. De twee aan het tafeltje vertonen echter dynamiek en even later komen ze langs, de vrouw opgelucht en lachend, de man nors voor zich uit prevelend dat vrouwen wel nooit iets van sport zullen begrijpen.

Niet minder sportief maar stukken gevarieerder waren de duo's voor de pauze. Cellist Tristan Honsinger verkoos een serie sprintjes boven een marathon en zorgde daarmee voor een aantal opwindende momenten, dank zij de goede ondersteuning van gangmaker Pablo Nahar op contrabas. Een paar staccato-figuurtjes, vervolgens een wirwar van melodische guirlandes, een voet erbij om het basismetrum aan te geven, aanmoedigingsgeluiden uit het strottehoofd, de tweede voet erbij voor het polyritmisch effect en daar was weer een glorieuze climax. Met twee strijkinstrumenten het geluid van een heel orkest suggereren is niet eenvoudig maar het duo Honsinger/Nahar slaagde er herhaaldelijk in.

Ook het duo van cellist Ernst Reijseger en slagwerker John Engels leek vaak op een grotere formatie maar in dit geval vooral doordat Reijseger voortdurend van rol wisselde. Nu eens fungeerde zijn cello als een 'walking bass', dan weer bespeelde hij zijn instrument als een gitaar of een stuk slagwerk. Zelfs wist hij er, plukkend onder de kam, het geluid van een Afrikaanse duimpiano mee te suggereren. Drie duo's dus, met ieder een eigen opvatting over het vullen van de ruimte. Honsinger/Nahar zochten het in de diepte, Reijseger/Engels in de breedte en Taylor/Oxley in de lengte. De komende dagen zal blijken of ze iets van elkaar hebben opgestoken.

De Summer Sessions in het BIMhuis worden vanavond voortgezet met opnieuw Cecil Taylor en verder o.a. de Zuidafrikaanse slagwerker Louis Moholo, vocaliste Adrienne West en de rietblazers Sean Bergin, Tobias Delius en Peter van Bergen.