Wraak

Tussen de twee vrouwen ligt een wereld van verschil. Cira Simeone is 48 en je zou haar met haar grijze haren en sobere, donkere kleren geen jaar minder geven. Ze is klein en gezet. De vijf kinderen hebben hun tol geeist. Stella Gentile is 28 jaar, geblondeerd, ze is wat je noemt een aantrekkelijke verschijning.

Hun woonplaatsen liggen honderden kilometers uit elkaar. Cira komt uit Ercolano, een stad vlakbij Napels aan de voet van de Vesuvius. Maria Stella woont met haar dochtertje van twee in Sommatino, een schilderachtig dorpje in het zuiden van Sicilie. Het zijn gebieden waar je moet oppassen, waar regelmatig iemand wordt gevonden met een paar kogels in zijn lichaam. De camorra en de mafia zijn hier de baas, en bij iedere moord stuiten de carabinieri op een muur van stilzwijgen. Angst, meer nog dan een oude erecode, zorgt ervoor dat de omerta een traditie blijft. Vaak kan de politie niet meer doen dan een moord archiveren als onopgelost: de manschappen en de tijd ontbreken om alles tot op de bodem uit te zoeken. Maar Cira Simeone en Maria Stella Gentile hebben daar niet in berust. Wat hen verenigt is de alles overheersende wil om de moord op een teerbeminde op te lossen.

Als eigentijdse wraakgodinnen zijn ze, ieder met hun eigen wapens en met een tussenpoos van een paar maanden, achter de moordenaars aangegaan. En met succes: Cira heeft vier mannen veroordeeld zien worden tot 25 jaar cel. En Maria Stella hoopt dat binnenkort hetzelfde gebeurt met 'haar' moordenaars. Op 24 januari werd de man van Miria Stella Gentile gevonden in een plas bloed bij het voetbalveld van Sommatino, met vijf kogels in zijn hoofd. Zoals zo vaak werden de carabinieri niets wijzer: niemand had iets gezien, niemand had iets gehoord. Maria Stella had een vermoeden, want haar man deed duistere zaakjes met een groep waartoe ook een jongen van zeventien behoorde, Simone Burgio. Maar bewijzen kon ze niets. Simone had wel vaker naar haar gekeken, en na de dood van haar man begon hij haar het hof te maken. Maria Stella besloot het enige wapen in te zetten dat haar nog restte: ze verleidde Simone, en nadat ze zo zijn vertrouwen had gewonnen begon hij te praten. Haar man had een magazijn met goederen van Gioacchino Giorgio in brand gestoken.

Daarom was hij in de val gelokt. Giorgio vuurde als eerste twee kogels af, een medeplichtige schoot nog drie keer, en toen Simone niet ook wilde schieten hebben ze met zijn drieen het nog warme bloed van het slachtoffer gedronken om geheimhouding te zweren, op straffe van de dood. In tranen ging Maria Stella naar de carabinieri om haar verhaal te vertellen. Die hadden eerst hun bedenkingen, maar toen Simone ternauwernood ontsnapte aan een aanslag verdwenen die snel. Kennelijk was uitgelekt dat hij was gaan praten, er blijft maar weinig geheim in zo'n dorp. De drie verdachten zijn inmiddels gearresteerd en de politie heeft sterke vermoedens dat hiermee ook een aantal andere moorden is opgelost. Maria Stella, zonder enige bron van inkomsten, probeert haar verhaal nu te gelde te maken, met foto's die laten zien waarmee ze Simone heeft verleid. Met nog grotere verbetenheid is Cira Simeone achter de moordenaars van haar zoon aangegaan. Ook hier weer een lijk vol kogels en een politiedossier zonder verdachten. Maandenlang is Cira zelf huis na huis, straat na straat afgegaan om te vragen of iemand iets wist. Ze kreeg rare telefoontjes, en 's nachts klopten onbekenden op de deur.

Haar man verklaarde haar voor gek en liet weten dat hij er niets mee te maken had: hij moest aan zijn andere vier kinderen denken, en aan zijn eigen huid. Maar Cira hield vol. De een vertelde dit, de ander dat, totdat de stukjes van de legpuzzel in elkaar vielen. Haar 26-jarige zoon Raffaele was vermoord door vier mannen van een bende die mensen uit de buurt afperste. Haar dossier was zo volledig dat de politie alleen maar alles hoefde te noteren en de vier mannen hoefde te arresteren. De vier kregen goede advocaten, want de camorra laat zijn mensen niet in de steek. Maar op de rechtszaak eind vorig jaar bleek dat ook deze vier dure advocaten machteloos stonden tegen de roep om gerechtigheid van een moeder.