Vakantie

De stad is leeg, de weg naar Frankrijk vol, de zon schijnt, kortom, het is komkommertijd weet u nog. Want omdat iedereen met vakantie is, is er geen serieus nieuws. Hoe dat precies zit heb ik nooit begrepen, maar het normale nieuws houdt op in de vakantietijd. Waarschijnlijk omdat diegenen die het nieuws bedenken er even niet zijn.

Columns worden ook anders. Ik herinner me dat Carmiggelt in zijn hoogtijdagen (een column per dag) af en toe de noodgreep 'Door U' toepaste. Lezers schreven dan wat voor leuke dingen hun kinderen nu weer gezegd hadden. Geplaatste inzenders kregen vervolgens een dun boekje dat 'Speciaal Voor U' heette. En zo kwam alles weer op zijn plaats.

Krant en lezer kwamen dichter bij elkaar. Het werd huiselijker. Carmiggelt ging natuurlijk wel met vakantie en dat mag ook als je elke dag moet. Bij een keer in de week, zoals ik doe, past geen vakantie vind ik, en dus heeft u nu al achttien of negentien jaar nooit kunnen lezen 'Van Lennep is met vakantie'. Maar 'Door U' heb ik wel eens gedaan, moet ik toegeven.

Vandaag dus een column over faits divers, een potpourri, waarbij de uitvoerder moet proberen de verschillende deuntjes aan elkaar te breien. Daar gaan we. Ik lees dat Dizzy Gillespie als een van de jazzgroten geeerd gaat worden. Ik wil niets zeggen over zijn toeters-en-bellen-act, noch over zijn geknakte trompet, maar wel weet ik dat hij niet een van de aardigste jazzmusici is. Oscar Peterson en George Shearing zijn aardig, Milton Jackson is ook aardig en heeft een aardige hobby: taarten bakken. Gerry Mulligan is zeer aardig, net als Toots Thielemans en Joe Pass. Echt chique zijn de Carters, bij verre het best geklede echtpaar in jazz, en leuk is Clark Terry, die laatst in een sessie speelde met een jonge drummer die zo'n late afterbeat sloeg dat de maat geheel uit het gezicht verdween. In het volgende thema, gedurende een pianosolo, wandelde Terry naar hem toe en vertelde hem in een paar woorden, zonder enige ergernis of kwaadheid, hoe hij een jazzwals moest spelen i.p.v. de Weense wals die hij sloeg. ' Denk maar aan: Who parked the car? Who parked the car? Who parked the car?' zei Terry. Over parkeren las ik een merkwaardig berichtje in de Herald Tribune. De chauffeur Luther Johnson zei bij navraag dat zijn trailer waarop hij een aantal tractoren vervoerde zich eigenaardig begon te gedragen op de Interstate bij Rochester, in de staat New York. Omdat hij dacht dat hij een lekke band had stopte hij op de vluchtstrook. Het was geen lekke band maar een kleine auto die scheef onder de enorme bumper van de trailercombinatie geklemd zat. De bestuurder, Stephen Spring, zat nog in het wagentje, 'looking confused'. Getuigen verklaarden dat de oplegger het autootje over een afstand van een mijl zijdelings had voortgeduwd. De heer Spring was niet gewond geraakt maar de banden van zijn auto waren afgesleten en de wielen waren vierkant geworden.

Ook in de staat New York, in de New York Times, een paar dagen eerder, werd gemeld dat een lezer, Charles R. Bergoffer (toch leuk dat alle Amerikanen die middenletter hebben, door hun Amerikaanse ouders daar aangebracht, voor als ze ooit in het nieuws komen) een mevrouw in de trein aan de conducteur hoorde vragen hoe ze in de Carnegie Hall kon komen. De conducteur had geen idee, maar Bergoffer zei meteen tegen de mevrouw dat hij al een leven lang had gewacht tot iemand die vraag zou stellen. Meteen zei hij het befaamde antwoord op: ' Studeren, studeren, ... '.

Maar de dame deed al met het tweede 'studeren' mee en zei dat ze hem dankbaar was voor zijn advies maar dat ze dat niet meer nodig had. ' Ik speel er vanavond met het Philadelphia Orchestra. Dus nu even serieus: hoe kom ik daar?' CNN Headline News besteedde aandacht aan een eveneens in de New York Times verschenen berichtje dat het echtpaar Russell B. en Christine Adler de rabbijn voor het gerecht gedaagd hebben die hen in Fort Lauderdale, Florida, in de echt verbond. De rabbijn, zeiden ze, was anderhalf uur te laat, waardoor de drankconsumptie van de zich vervelende gasten enorm steeg, en daarmee de rekening na afloop. Bovendien werd er gefluisterd dat het huwelijk niet doorging, de bruid moest in een snikheet zijkamertje blijven wachten en de bruidegom kreeg een hernia terug waar-ie al jaren dacht van af te zijn. Dit begrootten ze tezamen op 130.000 dollar smartegeld.

De rabbijn meldde dat hij van een wat uitgelopen bar mitzvah kwam, en dat de weg was opgebroken, maar dat hij hooguit tien minuten te laat was geweest. Ten slotte meldde Time dat de tandarts George C. Foster op 68-jarige leeftijd is gestorven in Pompano Beach, op een steenworp afstand van Fort Lauderdale en het ongelukkige bruidspaar.

Foster was een goede tandarts, maar om in Time in de rubriek 'Milestones' te worden opgenomen moet je beroemd zijn.

Of geweest zijn, en dat was Foster, in 1947, toen hij op het gebit dat hij maakte voor generaal Hideki Tojo (bijgenaamd 'het scheermesbrein') voormalig premier van Japan maar inmiddels voorgeleid voor het Tribunaal tegen Oorlogsmisdaden, in morsecode 'Remember Pearl Harbour' had gegraveerd.

Toen dit uitlekte heeft hij de gravure weg moeten slijpen en was zijn carriere bij de Amerikaanse marine afgebroken. Maar hij eindigde wel in Time.

De volgende keer de Axolotl.