Bridge

Met toernooien als het Caransa-toernooi, het Hoechst-toernooi en het Statenbank-toernooi heeft Nederland een rijke traditie opgebouwd aan topbridge-evenementen. Die traditie is echter nogal wankel zolang de sponsor achter ieder van dit soort toernooien niet van dezelfde standvastigheid blijk geeft als de Hoogovens die nu al vanaf voor de oorlog hun jaarlijkse schaaktoernooi in stand houden. Met het Caransa-toernooi voor viertallen leek het de goede weg op te gaan, maar de berichten worden nu steeds onrustbarender. Het organisatiecomite Scaba en de sponsor van de laatste twee edities van het toernooi zijn 'uit elkaar' en dat dreigt meteen het roemloze eind te worden van wat in de internationale bridgewereld bekend stond als het 'Wimbledon' voor bridge.

Ook wordt er nu voor gevreesd dat het Statenbank-toernooi geen volgende aflevering meer zal kennen nu de stimulator van het toernooi de bank heeft verlaten. Zo'n feit zegt genoeg over de onzekerheid die altijd hangt over de toekomst van gesponsorde evenementen. Sponsoring kan veel mogelijk maken, maar kan er ook de oorzaak van zijn dat de vele energie die door organisatoren wordt gestoken in de opbouw van de toernooi-organisatie en van de deels internationale netwerken die voor een echt topevenement nodig zijn, van de ene dag op de andere dag voor niets blijkt te zijn geinvesteerd.

Over wat allemaal komt kijken bij het organiseren van een toptoernooi durf ik nu enigszins mee te praten, omdat ik als bedenker van de toernooiformule betrokken ben geraakt bij wat een nieuwe komeet aan de toernooihemel belooft te worden, het E. O. E.-Optiebeurs-toernooi. Dit evenement vindt plaats direct na de wereldkampioenschappen die van 31 augustus tot 16 september in Geneve worden gehouden. Op 17 september start in het Zandvoortse Elysee Beach Hotel Zandvoort was de plaats waar in de jaren '30 het eerste grote internationale schaaktoernooi in Nederland werd gehouden een, als het niet al te onbescheiden klinkt, uniek toernooi omdat het drie toernooien omvat die gelijktijdig en met dezelfde spelers en spellen worden verspeeld.

In de eerste plaats speelt een Nederlands team, bestaande uit Enri Leufkens-Berry Westra/Anton Maas Bep Vriend/Marijke van der Plas-Elly Schippers/Huub Bertens-Jan Kolen, tegen 'de Rest van de Wereld', die wordt gevormd door 12 internationale topparen waaronder (oud)wereldkampioenen, Europese en Amerikaanse kampioenen en andere titelhouders. Zo'n match is bekend uit de voetballerij en ook uit de schaakwereld (denk aan de befaamde, in 1970 gehouden wedstrijd tussen Rusland en de Rest van de Wereld, waarin Bobby Fischer grootmoedig zijn plaats aan het eerste bord afstond aan Bent Larsson, toen beschouwd als de wereldkampioen toernooi-spelen). Hoewel hier eigenlijk alle aanleiding toe is geweest, heeft zo'n soort ontmoeting in de bridgewereld tussen bijvoorbeeld Italie of Amerika en de Rest van de Wereld nooit eerder plaatsgevonden. Al kunnen de Nederlandse bridgers zich niet vergelijken met de Amerikanen of met de Italianen uit de jaren '60 en '70, er zijn enkele omstandigheden die een ontmoeting van Nederland tegen de Rest zin geven: dit jaar bestaat de Nederlandse Bridge Bond als een der oudste bridge-organisaties 60 jaar, de NBB is na de Amerikaanse bond nog steeds de grootste ter wereld, het Nederlandse vrouwenbridge is van wereldkampioensniveau en er zijn enkele hoopvolle resultaten geboekt in het algemeen (het winnen van het laatste EG-kampioenschap bijvoorbeeld). Over de twee andere toernooi-onderdelen van het Optiebeurstoernooi de volgende keer meer. Nu wil ik aandacht geven aan een evenement van geheel ander kaliber, het 'wereldwijd' verspeelde Epson-toernooi voor paren. Winnaars werden de Denen Soren Godtfredsen-Sorin Lupan met de ongelooflijke score van 88,6%, met 2125 pnt. ruim aan top (100 pnt.) voor op de Chinezen Rong Le Di-Wan Li met 2011 pnt. Hier is een van hun 100%-spellen: (Schoppen) 8 5 3(Harten) A B 8 3(Ruiten) V 5 2(Klaver) V 10 3(Schoppen) 7 6(Harten) V 10(Ruiten) 9 6 4 3(Klaver) H B 7 5 2(Schoppen) H B 9 2(Harten) 9 6 5 2(Ruiten) B(Klaver) A 9 8 6(Schoppen) A V 10 4(Harten) H 7 4(Ruiten) A H 10 8 7(Klaver) 4Biedverloop met Godtfredsen-Lupan als ZN: Z1(Ruiten)rdbl.

3(Schoppen)4SA6(Ruiten)W: pas2(Klaver)paspasa. p. N: 1(Harten)2 SA4(Ruiten)5(Ruiten)O:dbl.paspaspasHet kritieke moment kwam in dit bieden toen het 3-SA-niveau moest worden overschreden: N vertrouwde zijn (Klaver)-dekking niet en Z dacht toen het missen van 3SA te moeten compenseren met een kans in slem.

W kwam met (Klaver)A en O speelde (Schoppen) na. Diens doublet gaf Z enig vertrouwen om (Schoppen)10te leggen. Hij trok de troeven en sneed meteen op (Harten)V. Toen hij de (Schoppen)-snit herhaalde, onstond deze situatie: (Schoppen) 8(Harten) A 8 3(Ruiten) (Klaver) V(Schoppen) (Harten) V(Ruiten) (Klaver) H B 7 5 (Schoppen) H B(Harten) 9 6 5(Ruiten) (Klaver) (Schoppen) A 4(Harten) H 7(Ruiten) 7(Klaver) Door (Ruiten)7 te incasseren en op tafel (Schoppen)8 weg te gooien, bracht hij O in onoverkomelijke moeilijkheden in geval de (Harten)-kleur niet netjes 3-3 zat. O bezat inderdaad de 4e(Harten) en mocht kiezen in welke kleur hij Godtfredsen de 12e slag schonk. In zijn toernooiboekje vermeldt Omar Sharif zelfs niet eens de mogelijkheid van slem, en de scoretabel voor dit spel geeft aan alle scores boven 800 pnt. een 100%-score. De Denen leverden hier dus wel een bijzondere prestatie, en daar bleef het niet bij, gezien hun totale score!