Westdeutsche Sinfonia geeft cellist Wispelwey weerwerk; Capriolen net aanvaardbaar

Het kamerorkest Westdeutsche Sinfonia is samengesteld uit concertmeesters en sectie-aanvoerders van acht symfonie-orkesten uit de Westduitse deelstaat Rijnland-Westfalen. De kennismaking gisteravond was overwegend aangenaam. De vaste dirigent Dirk Joeres is er met alerte, op welluidendheid en het sprekende detail gerichte aanpak in geslaagd een hecht ensemble te formeren, met een uitgesproken eigen karakter. Door zijn op zichzelf prijzenswaardige behoefte om bijzondere melodische wendingen en karakteristieke frasen en motieven een extra accent te geven, verliest dirigent Joeres echter soms de grote lijn weleens uit het oog.

Door S. BLOEMGARTEN

Na een kleurrijke en pittige vertolking van Haydns Symfonie nr.80 volgde een boeiende samenspraak tussen orkest en solist Pieter Wispeley. Mij beviel zijn onorthodoxe aanpak best, maar ik kan me voorstellen dat sommige luisteraars zich enigszins ergeren aan het aplomb waarmee Wispelwey zijn soms bizarre kunsten tot de hoogste muzikale wijsheid verheft. Wanneer het erop aankomt, zoals in het middendeel, als musicus zonder enig effectbejag kleur te bekennen, dan doet Wispelwey dat ook op bewonderenswaardige wijze. Zijn innige, genuanceerde toon in het Adagio was van het zuiverste muzikale gehalte. In de finale vond ik Wispelweys razendsnele capriolen net binnen de grenzen liggen van wat muzikaal nog aanvaardbaar is. Hij kon hier zijn gang gaan doordat het orkest hem voortdurend virtuoos weerwerk gaf. Honeggers zelden uitgevoerde Pastorale d'ete is met haar typisch debussyaans koloriet een niet diepgravend maar wel aangenaam klinkend stemmingsstuk. De houtblazers maakten een gretig gebruik van de hen geboden kans om de toehoorders te betoveren met hun rijk palet. Schuberts Vijfde symfonie is niet een werk dat indruk maakt door zijn hechte structuur. Op improvisatorisch aandoende wijze debiteert de componist hier met een zeldzaam gemak de ene na de andere melodische vondst, zonder zich al te zeer om de onderlinge samenhang te bekreunen. Vandaar dat dirigenten met deze muziek vele kanten uit kunnen gaan. Dirk Joeres' benadering overtuigt vooral door zijn onopgesmukte directheid.