Galerie

Marc Mulders

Betty van Garrel liet onlangs in deze krant de opmerkelijke overeenkomst tussen foto's van voetballers in extase en religieuze portretten op middeleeuwse schilderijen zien. De kunstenaar Marc Mulders gaat min of meer volgens hetzelfde principe te werk. Hij gebruikt (hedendaagse) foto's die hem fascineren, zoekt daarbij afbeeldingen uit de kunst die verband met de foto hebben. Van die combinaties maakt hij foto's, waarbij hij via spiegels ook vaak nog een deel van zijn eigen lichaam, meestal zijn borstkas, meefotografeert. In het kleine, maar fraaie boekje Verf als een opengelegde spier van Marc Mulders, dat vorig jaar bij Picaron Edities verscheen, legt Mulders uit dat dergelijke fotocollages voor hem als schetsen werken. In de foto's kan hij anekdotischer zijn, combinaties maken die in zijn schilderijen moeilijker te realiseren zijn. Mulders maakt religieuze en soms morbide schilderijen, met dood wild, geslacht vee en de dode Christus. Zowel uit Mulders' foto's als schilderijen blijkt een fascinatie voor leven en dood, kwetsbaarheid en kracht.

Fotografie en schilderkunst staan naast elkaar, vullen elkaar aan bij Mulders. Hij is niet alleen maar ofwel schilder of fotograaf. Hij is beide. En om dat soort kunstenaars en om die positie van de fotografie is het de organisatoren van de fototentoonstelling '151' precies te doen. Geen wonder dus dat Mulders een van de 25 kunstenaars is, van wie foto's zijn opgenomen in deze expositie (een jaar na de honderdvijftigste verjaardag van de fotografie). Van Mulders is onder meer de aangrijpende collage 'Geseling' opgenomen, die sterk het gevoel oproept dat Mulders zelf als volgt omschrijft: 'Ik vind de borstkas, de romp, het mooiste en kwetsbaarste deel van het lichaam, zoals De Dokwerker die zijn borst vooruitsteekt. Of zoals de Heilige Sebastiaan, wiens borst met pijlen doorboord wordt. In de borstkas zit ook ontroering, vanwege de kwetsbaarheid en naaktheid ervan.' '151' is een boeiende fototentoonstelling met zeer uiteenlopende, ook buitenlandse kunstenaars zoals de Fransen Dominique Pellety, Antoine Poupel. Het merendeel van de deelnemers is Nederlands, zoals Cor Dera, J. C. J. van der Heyden, Ad de Jong, Gerald van der Kaap, Raoul Teulings en Ton Zwerver. '151'. Tussen beeldende kunst en fotografie' Fotowerk van 25 kunstenaars. Galerie W 139, Warmoesstraat 139, Amsterdam. 4 t/m 25 aug. Di. t/m zo. 12-18u.

A'pert

Hoewel niet alle kunstwerken (een stuk of zes zeefdrukken en een installatie) even sterk zijn, heeft de expositie 'Waarom Van Gogh' in de Amsterdamse galerie A'pert wel iets ontwapenends. Het ziet er om te beginnen heel bescheiden en ongesponsord uit, en dat is temidden van het gekwaak van alle commerciele brulkikkers die Van Gogh herdenken al bijzonder.

Het meest ontwapenend vond ik de installatie van een jonge Tsjech, Jaroslav Fiser (1964). Hij viste uit de gracht een weggesmeten, vieze rieten stoel, stal bij de vuilnis een groezelig kokosmatje. De stoel zette hij op het matje, voor een muur waarop een schilderij met een soort kitscherig geschilderde zonnebloemen hangt, in een kist met kippegaas er voor. Als je op de stoel gaat zitten om het schilderij te bekijken, zou je nog niks zien, want op ooghoogte hangt een van de straat geraapt houten bord. De boodschap is overduidelijk en al verschillende malen verteld (de groots opgezette herdenking ontneemt het zicht op Van Goghs leven en werk), maar toch heeft de installatie iets ontwapenends. Omdat je even meekijkt door de ogen van iemand uit een Oostblokland, die al verbaasd is over de luxe-artikelen die bij ons bij het grof vuil staan. Voor hem bestaat er een duidelijk verband tussen de protserige Van Gogh-herdenking en de brave Nederlandse huisvader of -vrouw die de vuilniszak aan de stoeprand zet. Denk daaraan als u uw vuil buiten zet.'Waarom Van Gogh' met werk van o.a. Thomas Mohr, Jaroslav Fiser en Raoul van der Weide. Galerie A'pert, Prinsengracht 496 sous, Amsterdam. T/m 30 aug. Wo. t/m zo. 12-17u.

Bernd Koberling

Dolfijnen springen voornamelijk uit het water voor hun plezier, daarover zijn de geleerden het wel eens. Maar waarom enorme walvissen, zoals de bultrug, af en toe ook hoog uit het water springen, daarover is nog weinig klaarheid. Sommige geleerden vermoeden dat ze het doen om hun darmgassen kwijt te raken bij de klap op het water. Hoe dat ook zij, het is een machtig gezicht, zo'n enorme walvis die in een logge boog uit het water verrijst. Bernd Koberling, met Karl Heinz Hodicke een van de 'leermeesters' van de Berlijnse schildersbent 'Neue Wilden', heeft zo'n springende bultrug tot een van zijn schilderthema's gemaakt. Hij vertoeft veel in IJsland en is daar onder meer door de springende walvissen gefascineerd geraakt. In galerie Delta zijn deze 'Walensprung' schilderijen te zien, samen met doeken die mannen werkend aan het strand tot thema hebben. Hoe 'wild' geschilderd zijn doeken er ook uit zien, met forse, brede penseelstreken en felle en donkere kleuren, compositorisch zitten ze stevig in elkaar. Dat maakt Koberlings schilderijen sterker dan sommige van de werken op papier van Berlijnse nieuwe wilde schilders als Fetting en Middendorf, die boven in de galerie hangen.'Bernd Koberling en Berlin Art on Paper'. Galerie Delta, Oude Binnenweg 113, Rotterdam. T/m 31 aug. Di. t/m za. 11-18u.

Nieuw Rotterdams Peil

Rotterdam wint het van Amsterdam, wat de metro betreft. De Amsterdamse metro is niet meer dan een boemel naar de Bijlmer. Nee, dan het Rotterdamse metronet. Je kunt er uit het centrum tot in verre uithoeken mee komen, van Zuidplein tot Oosterflank. De Rotterdamse metro heeft zelfs een galerie in een van haar stations. In metrostation Oostplein bevindt zich, ondergronds, de kleine moderne kunstgalerie Nieuw Rotterdams Peil/De Brieder. Ondenkbaar in Amsterdam.

Zelfs tijdens de vakantie, nu de galerie eigenlijk gesloten is, hoeven de metroreizigers en kunstliefhebbers niet verstoken te blijven van kunstgenot. Dat komt doordat de grote glazen wand van de galerie een zomertentoonstelling mogelijk maakt. Kunstwerken zijn in de hele galerieruimte, inclusief de achterwand, zo opgesteld dat je ze allemaal kunt zien. Om iets goed te bekijken moet je soms schuin langs een paneel of pilaar kijken, maar dat verhoogt alleen het plezier, zo ongegeneerd gluren.

Het meest intrigerend zijn de roestige sculpturen van Ben Schasfoort. Roestige ijzerplaten, oude spijkers, ijzerdraad, oude beitels en dergelijke combineert hij tot vaak humoristische beeldjes, zoals 'Het verschil tussen de Republikeinen en de Democraten', dat bestaat uit twee enorm grote verroeste spijkers en een serie kleinere. Het heeft wel wat van het spijker-strijkijzer van Man Ray dat van de schroothoop is gered. Verder zijn er vrolijk gekleurde, decoratieve (houten?) wandreliefs van Kees Francke en Kees Kooiman, Klee-achtige pastels van Jacques Tange en schilderijen van onder anderen Willem van Hest en Thea Figee.

Zomeretalage-tentoonstelling. Galerie Nieuw Rotterdams Peil/ De Brieder, Metrostation Oostplein 150, Rotterdam. T/m 19 aug.