Liefde en haat op de klanken van de tango

Als de man in de witte smoking de vrouw verleidt, is de tango begonnen. Naast gepassioneerd verlangen is er nu ook rauwe liefde. De verhouding tussen de twee ontwikkelt zich op de grenzen van fantasie en realiteit: zij wil zich bevrijden van de dagelijkse sleur en ontvlucht haar bestaan waarin geen plaats is voor gevoelens, hij is slechts een bijfiguur uit de Tango Varsoviano en komt tot leven in haar fantasie. Op de weemoedige klanken van de bandoneon toont de Argentijnse theatergroep Teatro del Sur in Tango Varsoviano (Warschause tango) de tegenstrijdigheden van droom en werkelijkheid, liefde en haat.

Het stuk is opgebouwd uit vele korte scenes die weinig bijdragen aan de ontwikkeling van een duidelijke plot. Een langdradige aaneenschakeling van fragmenten schetst het treurige en eenzame bestaan van een huisvrouw in een arme wijk van Buenos Aires. De tango's komen via de radio haar kamer binnen en doen haar verlangen naar passie en het 'echte' leven. Langzaam droomt zij weg. Personages uit de tango komen tot leven en gedragen zich als arrogante 'tangueros', of als hun tegenpool, de anti-held. De vrouw laat zich meeslepen en wordt door een van hen verleid. De wereld waarnaar ze altijd verlangd heeft, blijkt echter een nog grotere desillusie te zijn. Onder het dansen van een snelle tango worden de messen geslepen. Het einde is tragisch en wreed.

Eind jaren zestig richtte regisseur Alberto Felix Alberto de experimentele toneelgroep Teatro del Sur op. Sinds de wereldpremiere van Tango Varsoviano drie jaar geleden heeft het gezelschap vele festivals bezocht en verschillende prijzen ontvangen. Alberto brengt Tango Varsoviano als 'bewegingstheater'. De acteurs zwijgen, de muziek, de bewegingenzichzelf te spreken. Maar de zwijgzaamheid van de spelers strookt hier niet met de emotionele geladenheid van het stuk. De houterige bewegingen en de intense blikken die de spelers elkaar toewerpen zijn niet voldoende om de aandacht vast te houden, maar vragen juist om tekst, om woorden die uiting geven aan al de gevoelens die op hun verwrongen gezichten zijn af te lezen.