Astroloog in het Witte Huis

Joan Quigley was zeven jaar lang de astrologe van het Witte Huis. Dagelijks las zij de horoscoop van president Ronald Reagan. Zij bepaalde de aanvangstijden van zijn speeches en persconferenties en prikte de gunstigste dagen voor staatsbezoeken en topontmoetingen. Vorig jaar lekte dit best bewaarde geheim van het Witte Huis alsnog uit. Donald Regan, de voormalige stafchef van het Witte Huis, was de eerste die uit de school klapte in zijn boek 'For The Record'. Met grote tegenzin bevestigde Reagans echtgenote Nancy de onthullingen in haar eigen boek 'My Turn'.

Nu kon Quigley niet meer achterblijven. Onlangs voltooide zij het derde deel van deze merkwaardige trilogie, 'What Does Joan Say: My Seven Years As White House Astrologer'. In de jaren zeventig was zij herhaaldelijk te gast in het populaire televisieprogramma van Merv Griffin. Feilloos voorspelde Quigley het falen van het huwelijk van haar gastheer. Griffin bleek dezelfde geboortedatum te hebben als Nancy Reagan, de vrouw van de toenmalige gouverneur van Californie. Op zijn aanraden maakten Joan en Nancy in 1973 kennis met elkaar. Zeven jaar later trok Quigley de horoscoop van Nancy's echtgenoot Ronald, die zich voor de derde maal kandidaat had gesteld voor het presidentschap. Zijn campagne verliep voorspoedig. De economische malaise en de hollende inflatie hadden de positie van de zittende president Carter behoorlijk verzwakt. Maar Reagan moest wel op zijn woorden passen. Van buitenlandse politiek had hij weinig kaas gegeten en tijdens speeches maakte de oud-gouverneur zich herhaaldelijk belachelijk. De sterren hadden er voor gewaarschuwd. Niet lang daarna mocht Quigley het tijdstip bepalen voor het beslissende televisiedebat tussen Carter en Reagan op 28 november 1980 in Cleveland.

Dat was niet zo moeilijk. Reagan is een Waterman, 'toortsdrager van menselijke waardigheid'. Vijf presidenten, onder wie Lincoln en Roosevelt, waren onder dit gesternte geboren. Dat Reagan nogal eens de neiging had tijdens toespraken in te dommelen is volgens Quigley ook geen toeval: Watermannen zijn niet geinteresseerd in details. Zij delegeren vrijwel alles aan hun ondergeschikten en oefenen macht op afstand uit, in tegenstelling tot een man als Carter, die zich zelfs bemoeide met zaken waarvan hij geen verstand had.

Quigley ontdekte dat de tekens in Carters horoscoop een driehoek vormden: normaal gesproken werkt dat harmonisch maar bij Carter stond Uranus in het sterrenbeeld Vissen en dat leidt tot besluiteloosheid. Tegenover Uranus in Vissen stond Mercurius (o.a. communicatie op intermenselijk niveau) in Maagd: een dergelijke configuratie zorgt ervoor dat iemand het overzicht verliest. Carters ascendant (rijzend teken), de Maan, fungeerde hierbij als katalysator. Wat Quigley had gehoopt gebeurde ook inderdaad: Carter dacht het debat op zijn sloffen af te kunnen en die arrogantie viel verkeerd bij het televisiepubliek. Bij de verkiezingen kreeg Reagan 489 stemmen in het electoraal college tegen Carter 49.

Operaties

Na Reagans overwinning bepaalde Quigley onder meer de vertrek- en landingstijden van de presidentiele vluchten, de beste aanvangstijden voor zijn persconferenties en de geschikte momenten voor zijn beide operaties. Reagan geloofde zo heilig in astrologie dat toen in januari 1986 de Challenger ontplofte, hij van Quigley wilde weten of hij een onderzoek naar het ongeluk moest instellen. Narigheden bleven hem echter niet bespaard. De dag van zijn inauguratie in tweede ambtstermijn viel op 20 januari 1885, astrologisch gezien een rampzalige dag wegens een zeer ongelukkige configuratie tussen de planeten Venus, Uranus en Mars. Volgens Quigley had het Iran-contraschandaal kunnen worden voorkomen als de inauguratie op een andere dag was geweest. Als het eens wat minder ging met de president (de kosmische cyclus kent nu eenmaal goede en slechte tijden, daar helpt geen moedertjelief aan), adviseerde zij Reagan boeken over Lincoln te lezen, een president die het ook niet altijd even makkelijk heeft gehad. Na de Irangate-affaire stak Quigley de president zelfs persoonlijk een hart onder de riem. 'Met uitzondering van Washington waren de beste presidenten van de Verenigde Staten Watermannen', zo schreef zij Reagan. Evenals Lincoln had Reagan Jupiter als heerser: de planeet van het optimisme en de uitbreiding. 'Zoals Lincoln de slavernij wist af te schaffen, zo zal jij vrede op aarde brengen', voorspelde ze.

Quigley claimt een belangrijke rol te hebben gespeeld in de ontmoetingen tussen Reagan en Gorbatsjov. Aanvankelijk hadden de Reagans weinig vertrouwen in de nieuwe Sovjet-leider. 'Een nare man', zei Nancy haar man na, 'dergelijke leiders zijn als gangsters.'

Maar uit de weinige astrologische gegevens die over Gorbatsjov bekend waren, viel toch iets positiefs af te leiden. Het leek erop dat de politieke en economische verstarring van de Sovjet-Unie zou worden doorbroken. Bij de Sovjet-leider stond Mercurius in Waterman en de Zon in Vissen. Deze configuratie geeft een overgang aan naar een nieuwe tijd. Al zou Gorbatsjov het niet makkelijk krijgen: de gespannen relatie tussen Pluto en Saturnus wees volgens Quigley al heel vroeg op economische problemen in zijn land. Zij moest drie uur op Nancy inpraten, maar uiteindelijk gaf deze zich gewonnen. Haar man zou de nieuwe partijleider in november 1985 in Geneve ontmoeten. Het proces van ontspanning werd onder een ander gesternte hervat.

KGB-agent

Ondanks de povere resultaten (de partijen spraken af de onderhandelingen over de reductie van de strategische nucleaire wapens en de raketten voor de middellange afstand te intensiveren), leek er een basis gelegd voor verder contact. Een jaar later zetten Reagan en Gorbatsjov de gesprekken voort in Reykjavik. Quigley was de eerste die ervan hoorde. De Reagans wisten niet of zij moesten gaan. De KGB had net een Amerikaanse journalist gearresteerd en de FBI had een Russische KGB-agent ingerekend. Ditmaal bepaalde Quigley niet het tijdstip van de topontmoeting, maar haar adviezen werden wel ter harte genomen. Pas op het allerlaatste moment zou er een doorbraak te verwachten zijn. En waarachtig, volkomen onverwacht stelde Gorbatsjov voor alle raketten voor de middellange afstand af te schaffen. Voorwaarde was wel dat het ABM-verdrag met nog eens tien jaar zou worden verlengd en het omstreden Star Wars-project beperkt zou blijven tot laboratoriumonderzoek. Op dit laatste punt liepen de onderhandelingen alsnog vast, maar in februari 1987 liet Gorbatsjov deze eis vallen. Daarmee leek het langverwachte INF-akkoord eindelijk in zicht.

Toen de Russen voorstelden om het verdrag in december van dat jaar te ondertekenen, had Quigley slechts 45 minuten om een geschike dag en tijd vast te stellen. Dat werd dinsdag 8 december, astrologisch gezien geen ideale dag, maar beter dan maandag of woensdag. De beide leiders moesten zich dan wel zoveel mogelijk houden aan het aanbevolen tijdstip van 13.48 uur. Maar omdat de Gorbatsjovs te laat arriveerden, werd het verdrag 14 minuten later ondertekend.

Dat laatste zit Quigley niet lekker: 'Het verdrag is daarmee als een auto die zich met gebrekkige remmen langs drukke kruispunten manoeuvreert'.

Welke consequenties dit alles met zich meebrengt is nu nog niet te overzien, maar gerust is zij er niet op. Met name voor Gorbatsjov ziet de toekomst er volgens Quigley somber uit. Saturnus, Uranus en Neptunes, de meest vijandige planeten, zullen een overheersende rol in zijn leven gaan spelen. Zijn gezag zal aanhoudend op de proef worden gesteld. Het is zelfs nog maar de vraag of hij aan de macht zal blijven. Een poging tot moord mag niet worden uitgesloten.

Presidenten wil Quigley nooit meer dienen, zo schrijft zij. 'Ik ben blij dat die vermoeiende periode van drukkende dienstbaarheid nu definitief voorbij is.'