Agressor Saddam Hussein

MET EEN ANGSTAANJAGENDE snelheid en precisie hebben Iraakse strijdkrachten in de vroege morgen het emiraat Koeweit bezet. Hoewel de spanning aan de grens al geruime tijd was opgelopen en de concentratie van de Irakezen mede dank zij verkenning vanuit de ruimte nauwkeurig bekend was, komt de inval als een verrassing. De Iraakse leider Saddam Hussein heeft de landen aan de Golf in de palm van zijn hand genomen en de Verenigde Staten voor een voldongen feit geplaatst. Washington had geen ander antwoord klaar dan een scherpe diplomatieke veroordeling en nieuwe vlootbewegingen. Eerdere meldingen van manoeuvres van Amerikaanse schepen in de Golf hadden in Bagdad duidelijk geen indruk gemaakt.

Saddam Husseins militaire succes kan niet verbloemen dat hij zich diplomatiek heeft geisoleerd. De mededeling dat zijn soldaten slechts Koeweitse revolutionairen te hulp zijn gekomen en dat de Irakezen huiswaarts keren zodra een nieuwe regering is geinstalleerd is van Amerikaanse kant terecht als 'onnozel' gekarakteriseerd. De geloofwaardigheid van in de ransel meegenomen zetbazen is nooit bijzonder groot geweest, maar in het post-ideologische tijdperk waarin we nu leven zal zelfs de naiefste geest de truc doorzien. De Koeweiti's behoefden zich niets te ontzeggen, de vele Arabische en andere gastarbeiders in het emiraat hadden zo hun grieven, maar ook zij hebben van de heerser uit Bagdad slechts kwaad te verwachten.

BUITEN KIJF staat dat Irak het handvest van de Verenigde Naties heeft geschonden. Zelfs indien de door Bagdad aan Koeweit gestelde eisen volkenrechtelijk geldigheid zouden hebben gehad, zou de invasie daardoor niet zijn gerechtvaardigd. Iraaks veiligheid en soevereiniteit is immers direct noch indirect door of vanuit Koeweit bedreigd geweest. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft in zijn spoedzitting vanmorgen dan ook het Amerikaanse standpunt overgenomen: in een tempo dat de vergelijking met Saddam Husseins 'Blitzkrieg' kon doorstaan is een resolutie aanvaard waarin de inval scherp wordt veroordeeld en waarin de onmiddellijke en onvoorwaardelijke terugtrekking van de Iraakse strijdkrachten uit het emiraat wordt geeist. De Sovjet-Unie en Frankrijk, de belangrijkste wapenleveranciers van Irak, mogen uit hun standpunt als permanent lid van de raad de voor de hand liggende gevolgtrekking maken.

INDIEN IRAK zich niet voegt naar het bevel van de Verenigde Naties staat de Volkerenorganisatie voor de vraag hoe haar woorden kracht bij te zetten. Een boycot ligt dan voor de hand. Irak is kwetsbaar en gezien zijn geografie moet het mogelijk zijn in- en uitvoer af te snijden. In ieder geval is met het aannemen van de resolutie een belangrijke volkenrechtelijke stap gezet om Saddam Hussein zonodig met geweld te dwingen op zijn schreden terug te keren. De Veiligheidsraad heeft met zijn uitspraak duidelijk gemaakt dat Iraks agressie op geen enkele wijze kan en mag worden gehonoreerd. De eensgezindheid op dit punt vooral van de permanente leden geeft hoop voor de toekomst. Het rijtje afgaande: de Verenigde Staten, de Sovjet-Unie, China, Groot-Brittannie en Frankrijk.