HET LOON VAN RISICO

Particuliere beleggers in de Bondsrepubliek lopen per jaar 25 miljard D-mark mis omdat de professionele beleggingsbeheerders de mogelijkheden om winst te maken voor kleine klanten bij lange na niet benutten. Anders dan in het buitenland verzuimen zij volgens het Duitse weekblad Die Zeit eveneens hun klanten in te lichten over de risico's van het beleggen.

Het blad heeft daarom samen met het Munchener bureau voor financieel onderzoek Sudprojekt een beleggingsanalyse ontwikkeld die is toegespitst op de belangen van de particuliere belegger. De analyse is gebaseerd op de ontwikkeling van 139 fondsen vanaf 1 januari 1988. Uit de resultaten blijkt dat de Duitsers wars zijn van grote risico's. Vermoedelijk, zegt het blad, is dat de reden waarom aandelenfondsen in de Bondsrepubliek een schaduwbestaan leiden. Zij omvatten slechts 13,5 procent van de 126 miljard D-mark die in totaal in beheer zijn bij de beleggingsfondsen. Wie niet bang was voor belegging in deze fondsen met een hoog risico heeft tot dusverre goed geboerd. Vooral de fondsen die binnenslands bleven deden het goed. Een belegging van 10.000 D-mark bij het SMH-Spezial Fonds bij voorbeeld groeide met 116 procent tot 21.600 mark. Vele andere aandelenfondsen groeiden met meer dan 80 procent.

De keerzijde van de medaille is, zo blijkt uit de risico-analyse, dat deze groei het resultaat is van relatief grote beursschommelingen. Het blad waarschuwt dat de aandelen niet kunnen blijven stijgen: 'Wie nu zijn geld belegt bij een aandelenfonds gaat in een spooktrein zitten'.

Minder riskant is het volgens Die Zeit de spaarcenten toe te vertouwen aan internationaal georienteerde rentefondsen, zeker als de D-mark ten opzichte van andere harde valuta iets minder sterk wordt.

Moscow Magazine

Voor de huur van een bagagewagentje heb je op het Moskouse vliegveld een roebel nodig, maar je kunt pas roebels krijgen als je met je bagage de douane bent gepasseerd. Het maandblad Moscow Magazine, een Russisch-Nederlandse uitgave, geschreven in het Engels en het Russisch, gebruikt deze vergelijking om duidelijk te maken dat de Sovjet-wetgeving een puzzel is met wisselende stukjes die naar believen zijn aan te passen aan de specifieke situatie van elke joint-venture.

De auteurs van het artikel weten waar zij het over hebben: de vroegere hoogleraar in de rechtsgeleerdheid, Alexander Minakov, is nu lid van het USSR Hof van Arbitrage over geschillen tussen deelnemers aan joint-ventures, en directeur van een Russisch-Amerikaans advocatenkantoor, waarvan co-auteur Alexander Papachristoe adjunct-directeur is. Zo schrijven zij dat joint-ventures dertig procent winstbelasting moeten betalen, in roebels. Maar de wet biedt ook de mogelijkheid tot twee jaar belastingvrijstelling nadat de winsten voor het eerst zijn opgegeven. Toegegeven, de wetgeving is een doolhof die grotendeels na de revolutie in 1917 is ontstaan, maar dat betekent eveneens dat nog niet is vastgesteld in hoeverre de nieuwe joint-venture-wetten de bestaande wetgeving overstijgen.

The Economist

De voorkeur van de consument voor natuurlijk boven synthetisch materiaal heeft de katoenproduktie over de hele wereld, maar vooral in de VS, nieuwe vleugels gegeven. De vraag naar katoen, schrijft het Britse weekblad The Economist, heeft met 86 miljoen balen in de eerste helft van 1990 een recordhoogte bereikt. Voor het vierde achtereenvolgende jaar overtreft de vraag het aanbod waardoor de wereldvoorraad kleiner is dan ooit sinds de Tweede Wereldoorlog.

De katoenproduktie in de VS heeft het marktaandeel in textielvezels teruggewonnen dat in de periode 1970-1975 verloren ging door een daling van 50 naar 34 procent. De kunststofproducenten weten niet waar zij het moeten zoeken. Niets stemt de katoenproducenten echter tot groter vreugde dan het besluit van de chemische onderneming Dupont vorige maand om de produktie van orlon acrylvezel helemaal stop te zetten. De onderneming is voor de katoenproducenten niet alleen maar Amerika's grootste chemische onderneming met omzetcijfers van 33 miljard dollar per jaar, maar is als uitvinder en producent van een reeks kunststofmaterialen de natuurlijke vijand van de katoenindustrie. Dit drastische besluit is een vervolg op de beslissing van Dupont om samen met de katoenindustrie te onderzoeken in hoeverre het elastische lycra gebruikt kan worden in katoenen kleding.