Huishalters

Het is onbegrijpelijk, maar ik heb nog steeds vrienden die geen halters in huis hebben. Terwijl ik, als ze op bezoek waren, altijd de vraag kreeg wat ik ermee deed en of ze het ook eens mochten proberen. Na een korte demonstratie was de reactie onveranderd: dat moet ik eigenlijk ook gaan doen, en, als ze zelf iets gedaan hadden: wat voelt dat lekker. Want het voelt lekker, het manipuleren van een stom gewicht.

Misschien koestert niet iedere kantoormens de droom om onder zijn white collar een stierenek te bezitten en onder zijn modieuze overhemd een borstkas als een aambeeld. Voor Kent Clark is die droom werkelijkheid. De alter ego van Superman is een onooglijk en bebrilde journalist. Ik wil niet suggereren dat ik onooglijk ben, noch dat ik een Superman ben (zelfs geen bicycle repairman), maar lovehandles of vetringen - de stalactieten van ouderdom - die aan mijn generatiegenoten groeien, heb ik niet. Mede dankzij mijn haltertjes.

Niets is prettiger dan je na het werk te verkleden, even stretchen en de halters ter hand te nemen. Schijven verwisselen en in series van drie de oefeningen te doen.

Vroeger was ik bevreesd voor gewichten. Ze maakten je traag, heette het, net zoals zwemmen. Je trainde met je eigen gewicht: opdrukken, sit-ups, optrekken. Daarnaast waren Sandow of trekveren nog net toegestaan: 'Kan jij het met vijf veren voor je borst?' Eugen Sandow was een krachtmens die met zijn imposante fysiek reclame maakte voor trekveren. Deze veren verloren iets van hun aantrekkingskracht toen ik borsthaar kreeg. Maar veren hebben een duidelijk voordeel boven hulpmiddelen als bijvoorbeeld een roeimachine. Natuurlijk heb je met een roeimachine een excuus om niet te gaan hardlopen als het regent. Maar met een roeimachine kan je maar een ding, roeibewegingen maken. Trekveren verruimen niet alleen de tors, maar ook het voorstellingsvermogen.

Met trekveren verandert de wereld om je heen. Kan je ze aan de deur vastmaken om de musculus pectoralis major mee te oefenen? Hangt er een haak aan het plafond zodat men zijn 'vleugeltjes' kan vergroten? De wereld biedt opeens onvermoede mogelijkheden en wijst op gevaar. Wie wel eens zittend op de grond met gestrekte armen veren uit heeft willen trekken die met een musketonhaak aan de verwarmingsbuis vast zaten, weet wat ik bedoel. Er hoeft maar iets fout te gaan en de veren worden plotseling de pees van een strak gespannen boog. Over de plaats die het hoofd dan inneemt zullen we maar zwijgen.

Het spelen met trekveren (op Koninginnedag gekocht: 5 gulden) is niet zonder risico's. In het gunstigste geval wordt men voor gek versleten (moeder), in het ongunstigste geval moet men naar een nieuwe levensgezellin omkijken. Alleen jongens begrijpen de aantrekkingskracht van een gestaalde m. rectus abdominus en waarderen de moeite om die graad van hardheid te bereiken. Op mijn roeimachine (Vogatore Skiff, via Via Via 175 gulden) heeft nog geen meisje plaatsgenomen. Een bijkomend nadeel van de roeimachine is trouwens op lange termijn eeltvorming en op korte termijn blaren zodat na het roeien - minimaal twintig minuten - de antislibribbels van de halterstang onplezierig aanvoelen. Trekveren die niet meer door een vermoeide voet op de grond gehouden kunnen worden, halterschijven die van de stang afglijden, trainen in huis kan tot schade en overlast leiden. Toen de nieuwe bewoner het oude huis in ogenschouw kwam nemen, moest ik de sporen die de uitdraaibare rekstok op het behang had achtergelaten overplakken met Melitta filterpapiertjes voor rondfilters. (1a, 60 mm). Irving heeft in The World According To Garp op invoelende wijze de plotselinge woede vereeuwigd waartoe een losse halterschijf kan leiden.

Tot voor kort werkte ik met lichte haltertjes (krijgertjes). Drie kilo ieder waarmee je prettig stootoefeningen kon doen. Zwaardere dumb-bells, vijftien kilo per stuk, heb ik pas een jaar. Kwantumhallen stuntte met Taiwanese haltertjes met korte stang, van dertig gulden, mijn beste aanwinst van de laatste tijd. Eerst kocht ik een plastic krukje bij Blokker om een ruggesteun te hebben bij het bankdrukken (15 gulden). Toen arriveerden in ons nieuwe huis de twee- en driezitsbank (1800 gulden). En nu gebruik ik een armleuning om op te liggen en de pectoralii te harden.

Om op de m. rectus abdominus terug te komen: we hebben nu een open trap naar de entresol. Al die dagen dat ik er nog niet achter was dat je met je voeten onder de zevende en een kussentje voor onder je kont op de zesde trede fantastische sit-ups kon maken. Handen in de nek en 160 graden buigen! Lovehandles? Niet aan deze Kent Clark.