Twee opa's en de daf 33; waar zijn mijn postzegels?

Verdwenen of voorbij is onder andere het volgende (de opsomming is willekeurig): Kartonnen treinkaartjes. Streaken, dat wil zeggen naakt door de straat of over een voetbalveld rennen. De rage werd omstreeks 1974 in Amerika geintroduceerd en was na ongeveer acht jaar uitgewoed. Dierenpark Wassenaar, opgericht in 1937 en gesloten in 1985. De dieren werden verkocht. Het boek van Aristoteles over de komedie. Er is alleen een onvolledige samenvatting van bewaard gebleven. In een in 1984 gereconstrueerde versie luidt de definitie: 'De komedie is een uitbeelding van een handeling die lachwekkend is, verstoken van grote allure en compleet, in verfraaide taal waarvan iedere soort zich apart bevindt in de onderscheiden delen van het stuk, door mensen die bezig zijn met handelen en niet door middel van een vertelling; een uitbeelding die door zo te werk te gaan dat zij het genot van het lachen opwekt de zuivering van dit soort emoties bewerkt. Komedie heeft de lach als moeder.'

Mijn postzegelverzameling, met als specialiteit Tsjechoslowakije. Waar is mijn postzegelverzameling? Het zelfportret van Frans Hals. Er is alleen een kopie van bewaard. Hals maakte weinig zelfportretten. Hij schilderde liever anderen. De verwarring na het inschakelen van een televisietoestel, de eerste tien seconden waarin het reusachtige apparaat eerst een piep laat horen, daarna een licht geronk en vervolgens met een zachte plof een gaatje in het scherm begint te branden, dat steeds groter wordt. Het lijkt erop dat het toestel met grote tegenzin, ja met veel pijn aan het werk is gegaan en men begint zich, als veroorzaker van deze pijn, enigszins schuldig te voelen. Het schuldgevoel wordt onderdrukt omdat apparaten nu eenmaal geen pijn kennen en is verdwenen als na dertig seconden de beelden ongestoord over het scherm rollen. Weer dertig seconden later is men het voorval geheel en al vergeten en kijkt men weer kalm naar een quiz, een natuurfilm of een documentaire, dat maakt in dit geval niet veel uit. Tegenwoordig gaat het aanzetten van een televisie veel sneller. Het stenen tijdperk. De meeste gedichten van Sappho.

Zilveren rijksdaalders, die groter en zwaarder zijn dan de rijksdaalders van nu en daardoor ook meer waard lijken. Ook veel artikelen die met zilveren rijksdaalders zijn gekocht, en die waardevoller lijken dan artikelen die met huidige rijksdaalders zijn gekocht. Allemaal onzin natuurlijk. Kampioen van Wimbledon worden met een houten tennisracket, zoals Rod Laver of Ken Rosewall. De rackets van nu worden meestal van kunststof gemaakt. De Boerenpartij. Mensen die organisten in staat stellen hun prachtige orgels te bespelen door aan de achterkant, onzichtbaar voor de kerkgangers, op houten palen heen en weer te lopen zodat er wind in de pijpen wordt geblazen. Dit gebeurt nu elektrisch. De DAF 33. De DAF 44. De DAF 55. De DAF 66. Op achtjarige leeftijd zeggen dat men bijna negen jaar is, terwijl dit nog meer dan een half jaar duurt. De gewoonte om schilders die niet abstract schilderen 'ouderwets' te noemen. Het Loo-gasthuis in Zevenaar, gesticht in 1467 als onderkomen voor oude en behoeftige streekbewoners. Er konden zeven mannen en zeven vrouwen wonen. Ze moesten ouder zijn dan vijftig jaar. Iedere bewoner had recht op een eigen kamer en een plaats bij het haardvuur.

Het gebouw heeft ruim vier eeuwen als bejaardentehuis gefunctioneerd. In 1979 werd het gebouw met de grond gelijk gemaakt. Expres weinig eten uit medelijden met kinderen in arme landen. De opvatting dat Karl Marx (1818-1883) dan wel een verschrikkelijk gevaarlijk oeuvre op zijn naam had staan met theorieen die de kiem waren voor de terreur in communistische staten, maar in zijn vroege geschriften tenminste nog blijk heeft gegeven van oprechte ideeen. Men sprak in dit geval van 'de jonge Marx'. Het wereldrecord 100 meter hardlopen van Jesse Owens uit de jaren dertig (10,2 sec.). De slag bij Marathon. Mannelijke stemmen op de achtergrond in rock en roll-liedjes, met name in die van Buddy Holly. In het liedje Oh Boy bij voorbeeld eindigt zanger Buddy Holly elke regel van het refrein met de woorden Oh Boy, die onmiddellijk door de begeleidende stemmen worden herhaald om de overgang naar de volgende regel zo opwindend mogelijk te laten verlopen. In het instrumentale gedeelte zingen de stemmen op de achtergrond: domdeedeedomdom, oh boy, domdeedeedomdom, oh boy, aaaaaaaaaa ah. De stemmen lijken Buddy Holly aan te moedigen en vooruit te duwen, het lijkt of ze bang zijn dat de melodie elk moment kan zijn afgelopen en ze nog snel zoveel mogelijk interessante loopjes willen maken. Tegenwoordig is van zo'n onwrikbare verhouding tussen zanger en achtergrondkoor geen sprake meer, alle stemmen zijn even belangrijk en veel nummers kunnen naar believen korter of langer duren. Twee oma's. Knap gevonden worden omdat men de hoofdsteden van alle landen ter wereld uit het hoofd kan opnoemen, als iemand er naar vraagt tenminste. Nog niet kunnen zwemmen. Twee opa's. De gewoonte om slechte mensen uit te schelden voor 'kaffers', terwijl kaffers helemaal geen slechte mensen hoeven te zijn.

Wat zijn trouwens slechte mensen? Zijn dat onze vijanden? En zijn het onze vijanden omdat het slechte mensen zijn of zijn het slechte mensen omdat het onze vijanden zijn? Zijn er eigenlijk nog vijanden? Valt er nog wat te schelden? Het West-Romeinse Rijk. Het Oost-Romeinse Rijk. De grote aantallen beatmissen in de katholieke kerk, verzorgd door zogeheten jongerenkoren. In deze missen werden veel populaire liedjes van een gelovige tekst voorzien. Ik herinner mij Het lied van de eenzaamheid, waarin de soliste onder andere het volgende couplet zong: 'Zeg ons waarom er lijden is, waarom dit niet te mijden is. Zeg ons waarom er honger is, en elk bekommerd is, hoe wij moeten gaan, naar een gelukkig bestaan.'

Waarna het complete jongerenkoor antwoordde: 'Het gaat om U, o Heer, en telkens weer, gaan wij op zoek naar Uw huis, waar ieder wonen kan, geloven kan, de zegen van Uw kruis.'

Tijdens zulke missen sloeg de priester op de maat van de muziek heel licht met het tekstboekje tegen zijn kazuifel. Na afloop was er bijna altijd een ovationeel applaus. Veel eeuwigdurende kalenders. Veel plastic bloemen. De opvatting (van Descartes) dat de menselijke ziel zich bevindt in de pijnappelklier; een klein, grijsrood, kegelvormig aanhangsel van de hersenen, ook wel epifyse genoemd. Inmiddels weten we dat de ziel daar niet zit. Waar de ziel dan wel zit, weten we nog niet. We zullen er wel nooit achter komen. Het boodschappenlijstje van gisteren.