Vervuilende regels

DOELMAN KAMMINGA, voorzitter van het niet-religieus georganiseerde midden- en kleinbedrijf, is te ver uitgelopen. Van alle kanten wordt er dan ook gescoord, voor open doel heet dat. De wet is de wet, democratisch tot stand gekomen en wie zich daartegen verzet maakt zich schuldig aan burgerlijke ongehoorzaamheid. Collega's van het grote bedrijfsleven en van de bedrijvigheid op christelijke grondslag, vakbondsleiders, Kamerleden, commentaarschrijvers zij verdringen zich tussen Kamminga's doelpalen. Kamminga had natuurlijk nooit tot een boycot van de reiskostenregeling moeten oproepen, maar het moeten laten bij 'je wordt er echt knetter van'.

Dan had via het Calimero-effect het collectieve medelijden met de 'underdog' absoluut de overhand gekregen. En iedereen weet dat controle op de toepassing niet de sterkste kant van de Haagse regelgeving is.

Nederland is Amerika niet. Consumentenstakingen zijn hier onbekend, benutting van het civiele recht voor compensatie van toegebracht leed en tegenslagen is ongebruikelijk, de wetgever kan zich op het punt van de tenuitvoerlegging nagenoeg alles veroorloven. Een verkiezingscampagne voeren en ook nog de hoofdprijs winnen met slogans gericht tegen de staatsmacht, tegen de centrale overheid (Carter en Reagan slaagden daarin) is in Nederland ondenkbaar. Deregulering en privatisering moeten hier van bovenaf worden gelegitimeerd en kunnen niet van onderop worden afgedwongen. De lagere overheid, de burger heeft te wachten op wat over de Haagse kantelen naar buiten wordt geworpen. Intussen legt men zich toe op het zoeken van sluipwegen. Ontwijking, niet verzet behoort bij het Nederlandse volkskarakter.'DE' POLITIEK zou toch enige gevoeligheid behoren te ontwikkelen voor de negatieve reacties die zich in de samenleving tegen haar produkten manifesteren. Enkele verwijzing in dit geval naar het hoge goed van de bescherming van onze leefomgeving herinnert te zeer aan een Hollandse traditie de zondag is voor de vroomheid, de rest van de week voor het zaken doen. Ook hier heiligt het doel de middelen niet. De reiskostenregeling staat bovendien niet alleen, maar sluit zich aan bij een rij bestuurlijke monsters waarmee de Nederlandse samenleving is opgescheept.

Wie de consensus wil versterken ten behoeve van bescherming van het milieu zal zich moeten realiseren dat regelgeving op zichzelf tot een belasting kan verworden van onze leefomgeving.