Feest van het schaap

Het belooft weer een slechte tijd te worden voor de schapen in Marokko. Overal op straat zie ik slijpmachines staan. Jongetjes draaien het wiel aan, mannen testen de geslepen messen op hun duimnagel.

Zelfs op de snelweg die Groot-Casablanca doorkruist zie ik schapen lopen. Schapen worden de stad ingevoerd op vrachtbakken, handkarren, op alles wat wielen heeft. Ikzie zelfs een taxi door het verkeer heenschieten met op het imperiaal een vastgebonden schaap.

Herdacht wordt dat de voorvader der Arabieren zijn verbond met Allahbevestigde door het slachten van een schaap. Op deze dag heet of is iedere Arabier Ibrahim.

Ons huis is met welvaart gezegend: drie dochters in Holandya staan daar borg voor. Wanneer ik terugkom van een bezoek aan een bibliotheek in het centrum, zie ik dat we twee schapen boven hebben. Ze zijn geparkeerd voor de deur van mijn werkkamer op de bovenste verdieping. Er ligt stro, er is water en een zeil tegen de zon.

Ze hebben al uitvoerig gescheten. De uitdrukking in de vier schapeogen is zo onbeschrijfelijk dom dat het naamgevingsproces evenveel tijd in beslag neemt als de blikseminslagvan revelatie: deze dieren heten Bassie en Adriaan.

Om te voorkomen dat onze komedianten de trap af naar beneden struinen, worden ze aan de lijn gelegd. Prompt raken de touwen in de wardoor het raadselachtige bewegingspatroon van de beesten. Met veel getrek worden ze ontkluwd, waarna het proces zich herhaalt.'s Nachts word ik wakker, omdat ik naar de wc moet. In het maanlicht zieik het duo in de slaap der onschuldigen, die de halfbroeder van de dood is. Ze hebben de koppen weer bij elkaar gestoken, want de touwen... De volgende dag is het zo ver. Een uur. Een man van onbesproken gedrag, die onmiddellijk van mij een Engelse importsigaret krijgt, zal de rituele slachting verrichten. De heren van de familie werpen af en toe een tersluikse blik in mijn richting: hoe zal de onervaren gast het schouwspel ondergaan? Dit ondanks het feit dat ik heb meegedeeld dat ik vroeger in een slachthuis gewerkt heb.

De slachter vraagt naar de naam van mijn ouders. De Basmala In de naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle wordt uitgesproken en de zegen afgesmeekt voor Cornelia en Jan, dit met enige moeite vanwege de uitspraak.

De twee potigste van mijn zwagers, gehuld in oude kleren, leggenhet eerste schaap op zijn zij. Met een trefzekere haal snijdt de slachter de halsslagader door. Door het bloedverlies treedt onmiddellijke shock op: het schaap is binnen een minuut dood.

A. is opgesloten in een apart kamertje, want de wet schrijft voor dat de slachting niet door een ander dier mag worden waargenomen. Hij ruikt echter het bloed van B. en begint met zijn poten te smijten.

Het villen gaat voor Marokko in een ongehoord tempo: het is de meest efficiente handeling die ik hier heb zien verrichten. Opeens zie ik de fietspomp, die ik in Amsterdam al weken miste. Er wordt een pijpje ingebracht in een poot en het beest wordt opgeblazen opdat het vel gemakkelijker loslaat.

Wanneer de beesten gevild zijn, neemt moeder het werk over. Het is duidelijk niet het eerste schaap dat ze onder handen heeft gehad. Ze is even efficient als de keurslager.

Er is al brood en thee gemaakt, en na een half uurtje eten we de eerste kebab van het spit. De kaseta van mijn vrouw laat een weemoedig liedvan verlangen horen, gezongen door de Elvis van Arabia Felix, Abdul Halim Hafiz. Het wordt een echt gezellige dag.'s Avonds hangen voor alle huizen op waslijnen bloederige vellen. De vuilnisvaten puilen uit van de afgebrande schaapskoppen. Het is feest voor de vliegen.