Zijn de politici in Israel de schuld van alle verdeeldheid?

Is er een andere werkelijkheid in Israel naast die van bezetting, intifadah, een stagnerend vredesproces, (zo er al een vredesproces is) en van intolerantie? Filmmaker Izzy Abrahami meent van wel en hij probeert dat aan te tonen in de documentaire The Other Reality. Een joodse vrouw toont haar harmonieuze huwelijk met een Arabische man en hun vier kinderen van wie er twee een Arabische en twee een joodse naam hebben. Joodse gasten feesten vrolijk mee op een Arabische bruiloft. Joden en Arabieren doen samen zaken, en ze vertrouwen elkaar zodanig dat ze niet eens een contract hebben. In het dorp Ma'alot Tarshiha leven Arabieren en joden vreedzaam naast elkaar, en Abrahami kan ze niet eens meer van elkaar onderscheiden.

De politici zijn de schuld van alle verdeeldheid en stagnatie, zo stellen de ondervraagden vereend en dat is ook de boodschap van de documentaire, als het maar ons, kleine mensen, wordt overgelaten komt het wel goed. 'Al die oplichters van politici moeten ze in de gevangenis stoppen', zegt een van hen. 'Het is allemaal gif dat die politici verspreiden', stelt een ander. De gewone man kan het wel regelen, die politici bederven het alleen maar.

Maar ongewild? er zijn ook beelden te zien en geluiden te horen die aangeven dat zelfs Abrahami's werkelijkheid lang zo mooi niet is. De kleine joodse jongetjes op straat die blij komen vertellen dat ze een Arabisch vriendje hebben, roepen desgevraagd even enthousiast dat wat hun betreft al die Arabieren eruit mogen.

En Abrahami vertelt en passant dat een Arabisch lid van een Israelisch-Arabische jongerengroep die een nieuwe maatschappij probeert op te bouwen, korte tijd na de opnamen in bezet gebied is vermoord. Het meisje werd beschuldigd van spionage voor Israel.

Zijn dat ook die politici? De film dateert uit 1988, toen er nog een coalitie van het rechtse Likudblok en de socialistische Arbeiderspartij aan de macht was en er in feite nog wel enige beweging was in het vredesproces.

Inmiddels is die regering van nationale eenheid gevallen en vervangen door de meest rechtse regering die Israel ooit heeft gekend.

Een regering die zich gesterkt voelt door een massale immigratie van Sovjet-joden en helemaal niets wil weten van concessies om vrede te bereiken. Maar ook een regering die op ruwweg de helft van de kiezers steunt, ook gewone mensen. 'Het tij is mogelijk aan het keren', maakt Abrahami in 1988 uit zijn eigen beelden op. De werkelijkheid van twee jaar later is dat vreedzame coexistentie een ver droombeeld blijft, ja dat voor het eerst sinds jaren in het gebied weer van oorlog wordt gesproken.