Terreur van de petten

Vijf minuten nadat Greg LeMond als winnaar van de Tour de France over de eindstreep op de Champs Elysees is gereden, staat de Amerikaan voor de camera van het Franse tv-station Antenne 2 verslaggever Jean-Paul Olivier te woord. Naast hem een man van middelbare leeftijd in een fel rood pak, met een fel rode baseball-pet op waar in vrolijke letters de naam van een populaire frisdrank op staat. Hij vertegenwoordigt een van de vier hoofdsponsors van de Tour. Hij zegt niets, hoeft ook niets te zeggen, hij moet er alleen maar voor zorgen dat zijn pet in beeld komt.

Het interview neemt pak weg twee minuten in beslag en al die tijd doet de pet zijn best in het zicht van de camera te blijven. Niemand die hem wegduwt. Nee, want hij vertegenwoordigt een hoofdsponsor, zijn aanwezigheid behoort tot de regels van spel.

Als het interview op zijn einde loopt, verschijnt achter de frisdrankpet een lange man. Het is duidelijk dat hij de volgende is die LeMond mag interviewen. Ook hij krijgt een baseball-pet op zijn hoofd gedrukt, maar deze is getooid met de naam van een Amerikaans televisiestation, een van de vier omroepen die de Tour sponsoren.

In de zeer nabije toekomst worden er achter de eindstreep zones gemaakt, bewaakt door gespierde suppoosten, waar in volgorde van publicitaire importantie de media interviews mogen maken: eerst de tv, dan de radio, dan de schrijvende pers. Op de perskaart van de journalist staat tot welke kaste hij behoort. Het moge duidelijk zijn dat de renners als zij in het laatste vak zijn aangekomen geen zin meer hebben in een analytisch praatje. Ter compensatie komt de winnaar in de tegenwoordig vaak goed geoutilleerde perszaal. Niettemin soms uren na de finish.

Binnenkort mag niemand van de schrijvende pers noch de radio meer tijdens de koers in de buurt van de renners komen. Dat voorrecht hebben alleen de drie of vier sponsorende tv-maatschappijen. 'Ik moet de kont van die kerels kunnen zien', zei de legendarische Volkskrant-journalist Jan de Vries altijd. In deze dagen mag de radio-verslaggever pas als het de wedstrijdleiding belieft (de schrijvende journalist is geen partij meer) een kijkje nemen in het peloton. Voor de overige ontwikkelingen is nota bene ook de radioman aangewezen op berichten van de Tour-radio en de selectieve tv-beelden. Sponsoring en tv bepalen het gezicht van de Tour. Het is de terreur van de baseball-petten.