Het nieuws van 21 juli 1990

Sovjet-kolonel Leonid Pigan: 'God verhoede dat een legerzoveel kan als het onze'

'Als Ligatsjov tot tweede man gekozen was op het partijcongres, had ik niet naar huis gedurfd. Aan de vooravond van de verkiezingen hadden we het er nog over met een paar collega's in het hotel. Wat te doen als hij, wat God verhoede, gekozen wordt? We zouden worden gevierendeeld! U heeft er geen idee van hoe impopulair hij is. Maar in feite had hij geen kans. Als hij de situatie goed zou hebben ingeschat zou hij het niet hebben aangedurfd. Geen enkele weldenkende politicus zou zich zoiets hebben veroorloofd. Hij had er beter aan gedaan te zwijgen. Heeft u gezien hoe hij naar het spreekgestoelte liep, hoe hij de zaal in glimlachte? Ik was oprecht blij voor hem, ik dacht: grote god, wat is die man gelukkig. Ik was gewoon jaloers op hem!'Kolonel Leonid Pigan (43) moet lachen als hij zich de scene voor de geest haalt. Pigan lacht vaak en hartelijk, hij lacht zijn gouden tanden bloot. De kolonel was een van de vijfduizend afgevaardigden naar het 28ste partijcongres, waar militairen een belangrijke rol hebben gespeeld. Pigan is na een zware strijd tot afgevaardigde gekozen en is daar trots op. Hij heeft daarbij een hogergeplaatste officier gepasseerd en is er zeker van dat hij dat, eenmaal weer thuis, op zijn brood zal krijgen. Daarom was hij nogal teleurgesteld toen Gorbatsjov het verzoek om het mandaat van de afgevaardigden tot het volgende partijcongres te verlengen afwees met het argument dat het congres te conservatief van samenstelling was. Pigan vond dat niet alleen beledigend, hij had gehoopt op enige bescherming door zijn nieuwverworven status.

Volleybalteam levensdoel van Ron Zwerver

AMSTELVEEN, 21 juli Zelfs van zijn vader kreeg Ron Zwerver laatst het advies nu eens aan zichzelf te denken. Luister pa, zei de volleyballer en legde nogmaals uit waarom hij tot na de Olympische Spelen van '92 bij het Nederlandse team blijft en genoegen neemt met de modale maandelijkse vergoeding van de bond. Maar anderen die hem op verjaardagen en wandelend op de Albert Cuyp vragen waarom hij niet al lang voor het grote geld in Italie heeft gekozen krijgen geen antwoord meer. 'Ik heb nu eenmaal dat droombeeld', aldus Zwerver. 'Dat is voor de meeste mensen waarschijnlijk moeilijk te begrijpen.' Vier jaar geleden werd met Arie Selinger de route uitgestippeld die moest leiden tot een topprestatie van het nationale volleybalteam in Barcelona '92. Inmiddels hebben de geestelijke vader zelf en liefst vier basisspelers de cirkel doorbroken, Posthuma speelt al in Italie, Blange na het komende wereldkampioenschap ook, Zoodsma hoopt op een gouden toekomst in Munchen en gisteren kondigde Grabert zijn vertrek aan. Ron Zwerver, begeerd door iedere zichzelf respecterende manager in Italie, heeft zich er nog steeds niet door laten beinvloeden. Hij zet de strijd voort en zegt ook niet boos te zijn op de 'afvalligen'. 'Ik ben wel teleurgesteld dat ze anders denken dan ik. Maar ik moet accepteren dat niet iedereen hetzelfde karakter heeft.' De aankondiging van spelverdeler Peter Blange dat hij het team ook de rug gaat toekeren betekende verleden week een klap voor Zwerver. De twee zijn jaren kamergenoten op de vele trips met Oranje. Ze hadden een speciale band met elkaar. Maar Zwerver moest het nieuws over 'zijn maatje' via de televisie vernemen. Hij vroeg de ploegleiding meteen of hij tijdens de finale van de World League, afgelopen weekeinde in Osaka, bij een andere speler, Avital Selinger, op de kamer mocht slapen. 'Ik voelde me belazerd, ja.'

Liever de lucht in met een waterfiets

Bij de kampioenschappen waterfietsen op het Schildmeer bij Steendam, vorige week, waren maar liefst twee draagvleugelwaterfietsen te zien: een vierpersoons van Nederlandse makelij en een tweepersoons uit Zweden. Het Zweedse vaartuig won alle onderdelen 100 en 400 meter rechtuit en 150 meter slalom op zijn sloffen. De Nederlandse vier had met pech te kampen, maar haalde desondanks twee keer het podium. Een dag later kwam tijdens de Ronde van Appingedam nog een Nederlands eenpersoons model aan de start. Vijftig meter verder ging de berijder kopje onder. De vaartuigen verkeren nog inontwikkeling. 'Volgens ons zijn we de enigen ter wereld met een vierpersoons', zegt Joost List, ontwerper van het door studenten van de Technische Universiteit Delft en de Haagse Hogeschool gebouwde vaartuig. Een vriendvan hem vroeg met een artikel over vaartuigen op spierkracht uit Scientific American (december 1986) in de hand of een dergelijk vaartuig ook voor vier personen te bouwen was. Student lucht- en ruimtevaart List pakte een A-viertje en rekende wat: 'Daar kwam uit datje 250 watt per persoon zou moeten leveren om hem aan het vliegen tekrijgen. Dat moest kunnen, als de boot niet te zwaar werd en de vleugel goed gemaakt kon worden.' Vliegen? Jazeker, zo heet dat wanneer de romp van een draagvleugelboot uit het water komt. Het ziet er spectaculair uit, maar het is gewoon natuurkunde. Het gaat om het evenwicht tussen neerwaartse en opwaartse kracht. De neerwaartse kracht die op een vaartuig werkt is het gewicht. Normaal gesproken bestaat de opwaartse kracht, zoals Archimedes zegt, uit het gewicht van het water dat de romp verplaatst. Door beweging kan de opwaartse kracht worden vergroot. Dynamische lift. Men ziet dat bij een planerende zeil- of motorboot. Zo'n boot vaart eigenlijk meer op dan in het water. Spierkracht is echter niet toereikend om een waterfiets in planee tekrijgen.

Ex-leider Ku Klux Klan dingt naar Senaatszetel

HEAD OF THE RIVER (Louisiana), 21 juli Op deze koele dag heeft een zachte wind de koortsige moerasdampen in het gebied tussen New Orleans en Baton Rouge in de Amerikaanse deelstaat Louisiana opgelost. In een weiland aan de kant van een verbindingskanaal door het tropische waterwoud staan oude Cadillacs, Chevrolets, Fords en pick up trucks. Even verderop de houten 'Hilltop bar'. Een zwarte bestelauto met donker getinte ramen heeft een bumper sticker: Wake up, America the media is lying Op een oplegger speelt eenbandje. Mannen en vrouwen met rode gezichten van de zon en honkbalpetjes op drinken bier uit blikjes, die zijn gevat in omhulsels met de naam van de man die straks gaat spreken: de Republikeinse kandidaat voor de Senaatsverkiezingen van deze herfst, David Duke. Dezelfde David Duke die tot het begin van de jaren tachtig leider van de Ku Klux Klan was. 'David Duke for Senate', staat op de blikjes. Er heerst een opgeluchte, blije sfeer. Alle leeftijdsgroepen zijn er, vooral veel jongeren. Tegen de driehonderd mensen in het totaal. 'David Duke maakt champagne uit wijn', zegt een vrouw euforisch. 'Hij had er al moeten zijn na de Burgeroorlog. Dan hadden Yankees (Amerikanen uit de noordelijke staten) hier niet alles gestolen.' Een stevige man neemt een slok Budweiserbier en wist het zweet van zijn voorhoofd. 'Het maakt mij niets uit dat Duke bij de Ku Klux Klan is geweest. Het is geen haatgroep maar een broederschap. Studenten hebben ook zulke dingen.'