Het nieuws van 20 juli 1990

Zo liep het af

Saskia Mommer stuurde een met sterren versierde boekenbrief uit Bocholtz in Limburg. 'Beste Bregje. Als eerste: de jeugd van Nederland leest zeker wel! Wij hebben me toch echt een stuk of wat leeswolven in de klas. Nu, dit zijn de boeken waar ik warm van word: Het onzichtbare licht (Evert Hartman), Merlijn en de Keltenkinderen (Gabriele Beijerlein) Oliver Twist (Charles Dickens), Morgen ben ik beter (Evert Hartman). Ik geef wel voorkeur aan boeken met spanning en humor. Maar er mag ook wel iets droevigs inzitten. Aan open eindes erger ik me wel eens. Zo'n leuk boek, en toen... 'We draaiden ons om en liepen weg.' Zoiets. Dat is meestal bij de boeken van Evert Hartman. Maar bij Roald Dahl kun je altijd vergenoegd het boek dichtslaan, van zo liep het af. Van welke boeken ik echt baal zijn die pockets van Enid Blyton. Van Pitty of Belhamelseries. Zo'n verhaal is soms best grappig maar in zo'n boek (echt opvallend) staan zoveel fouten, of het zelf op de typemachine getypt is. Bij de tiende fout klap ik het boek altijd dicht. Met als gevolg dat ik ze nooit uit krijg. Dat is toch stom om steeds fouten te lezen. Maar verder wens ik u nog succes met uw rubriek.' Nu ik hoor dat de jeugd van Nederland heus wel leest, vind ik dat ik wel even met vakantie kan gaan. Als jullie dat ook mochten doen en je leest aan het strand, in je tent of boven op een berg een prachtig boek, laat mij dat dan vooral weten. Wie niet zoveel zin heeft in een echt boek kan misschien Wat een vakantie! meenemen, zo'n ouderwets slappe-kaftboek met korte verhalen, een stripje, een spelletje en een pietsie informatie over grote steden als Brussel, Rome en Oslo. Leopold geeft het uit en het kost fl. 16,90. Boekenbrieven met naam, adres en leeftijd sturen naar: Bregje Boonstra, NRC Handelsblad, Paleisstraat 1, 1012 RB Amsterdam.

Het nieuwe Duitsland

GELD IS HET smeermiddel bij uitstek. De Duitsers hebben plenty. Zij kochten ermee de DDR, de Sovjet-instemming met het Duitse NAVO-lidmaatschap en, ten slotte, de Poolse bereidheid met Duitse toezeggingen genoegen te nemen. Warschau had liever nu een kant en klaar verdrag gehad waarin Bonn de Poolse westgrens had erkend, maar het heeft er zich bij neergelegd dat daarvan pas sprake zal zijn na de vereniging tussen Bondsrepubliek, Berlijn en DDR. Alle goed gespeelde verontwaardiging van partijen dat diplomatie van een hogere orde zou zijn dan het slijk der aarde, neemt niet weg dat de stromen marken een beslissende factor zijn. En waarom ook niet? In de betrekkingen tussen de Bondsrepubliek en de communistische wereld is het eigenlijk nooit anders geweest. De Polen krijgen dus hun westgrens geen mirakel, want daarover heeft nooit echt twijfel bestaan. Van grotere betekenis is dat de Duitsers op zich hebben genomen een stap verder te gaan. In de Westduitse grondwet wordt nog steeds uitgegaan van het Duitsland binnen de grenzen van 1937 en dat Duitsland omvat gebieden die in 1945 bij Polen en de Sovjet-Unie zijn ingelijfd. Zolang die constitutionele formulering de magneet kan blijven voor revanchistische emoties in delen van de Duitse bevolking blijft er reden voor met name Polen zich 'unheimisch' te voelen. Temeer omdat er in delen van die gebieden voldoende mensen leven met een Duitse achtergrond om de herinnering aan de kreet 'Heim ins Reich' levend te houden. Wijziging van de grondwet op dit punt mag de noodzakelijke juridische bekrachtiging van de al lang bestaande werkelijkheid zijn. Bonn is daartoe bereid.