De angst voor de ware Jacob

Dat films niet in de bioscoop worden uitgebracht hangt samen met de onvoorstelbaar slordig (lees niet-) onderbouwde verwachtingen die 'het bedrijf' heeft van een film. Zo kan het gebeuren dat een dooie draak als Men Don't Leave hier onlangs de bioscoopdoeken bereikte en See You in the Morning zonder theatervertoning op de planken van de videotheken belandde. De films zijn in alle opzichten te vergelijken. Ze zijn even matig van kwalititeit en toch geeft See You in the Morning meer reden voor bioscoopvertoning, al was het maar omdat hij geen dooie maar een levende draak is en dat dankt hij voornamelijk aan het feit dat de hoofdrol wordt vervuld door Jeff Bridges. Eigenlijk is deze acteur te goed voor het weinige dat hij hier te doen krijgt, maar zijn charme, mimiek en gevoel voor understatement houden het sentiment enigszins binnen de perken en relativeren zoveel mogelijk de zwaar aangezette post- en pre-huwelijksproblemen.

See You in the Morning vertelt hetzelfde zoetelijk verhaaltje als Men Don't Leave. Uitgangspunt is gefnuikt huwelijksgeluk van mensen die niets liever willen dan een, in alle tonen verheerlijkt, gezinsleven. Het accent ligt op de angst om gekwetst te worden bij een herkansing, vooral omdat de tweede kandidaat alles heeft van de ware Jacob(a). See You besteedt echter meer, zij het net zo gratuite, aandacht aan de kinderen die betrokken zijn bij een partnerwisseling na sterven of scheiding. Hij telt verschillende publiekstrekkende acteurs (tegen Men eentje) en werd geregisseerd door de gerenommeerde Alan J. Pakula (Men door de veel minder bekende Paul Brickman), die hem tevens schreef en produceerde.

See you in the Morning is een middelmatige film maar desondanks interessant omdat hij laat zien hoe de man die All the President's Men zo briljant zijn tempo en zijn spanning gaf, faalt wanneer hij zich beperkt tot schijnbaar overzichtelijke zaken als het hebben van opgroeiende kinderen en er het beste van maken met een levenspartner.

De humor inzien van romantiek gaat Pakula moeizaam af en het lijkt of hij zich daarvan bewust is. In Sophie's Choice kon hij dat nog verhullen door druk om de emotionele betrekkingen tussen de hoofdpersonen heen te fladderen en al zijn aandacht te schenken aan het voortleven van het verleden in het heden. In See You in the Morning wilde je dat hij zich losmaakte van de filmconventies op romantisch gebied, te meer doordat er op papier controversieler zaken worden aangesneden dan bij voorbeeld Men dat deed. Zo liggen hier ware liefde en monogamie niet automatisch in elkaars verlengde, zijn lief-speelse mannen net zo min altijd leuk als rijpe vrouwen die kunnen moederen zonder hun meisjesachtigheid te verliezen en zijn andermans kinderen niet vanzelf zo vetrouwd als de eigen, bij de vorige partner achtergelaten, doddekoppen.

Eenmaal achter de camera durfde Pakula het niet aan. Hij wil losjes doen maar dat pakt houterig uit. Bang om verkeerd begrepen te worden, maakte hij van zijn hoofdpersoon een psychiater: geen grillige emotie of hij heeft er uitleggende woorden voor. Kinderen zijn oer-filosoofjes die allerlei naief-wijze observaties uit hun koddige kleine monden laten rollen. Bang om de spot te drijven met serieuze zaken als liefde en geluk ontdeed Pakula ieder grapje over het aanknopen van huwelijkse relaties van het gif waar zo'n grap op drijft. Hij maakte een bange, brave film.