Het nieuws van 19 juli 1990

Informatielast

Uit een 'kip ik heb je!'-onderzoek naar mediagebruik onder Amerikanen bleek dat de meeste mensen het volgen van het nieuws heel belangrijk vonden en er ook flink wat tijd aan besteedden, maar dat er maar weinig van bleef hangen. Het zijn de leuke, dramatische of regelrecht triviale nieuwsfeiten die moeiteloos in het geheugen opgeslagen worden. Zelfs bij de meest toegewijde krantenlezer en CNN-kijker is de kans dat hij de vraag 'Aan welke groente heeft George Bush een hekel?' correct beantwoordt (broccoli) vier keer groter dan bij de vraag wie de generaal van de strijdkrachten bij de invasie in Panama was (Colin Powell). Arme Amerikanen. Wat vallen ze weer door de mand. Eerst moeten ze antwoord geven op de vraag of ze het belangrijk vinden om goed geinformeerd te zijn (niet echt iets om 'nee' op te zeggen), of het milieu hun ter harte gaat (ook al zoiets) en vervolgens moeten ze de datum van 'Earthday' noemen. Slechts 12% van de ondervraagden kwam er voor uit de affaire-Trump gevolgd te hebben, maar, zoals de onderzoekers triomfantelijk becijferden, liefst 37% had de naam van Trumps zogeheten ma^itresse wel degelijk paraat (Marla Maples). Het is eigenaardig dat de geneigdheid van mensen tot het opzuigen van trivialiteiten en drama gezien wordt als iets dat ten koste gaat van het breed geinformeerd zijn. Het heeft eenvoudig niets met elkaar te maken. In Nederland zou hetzelfde onderzoek uitgevoerd kunnen worden en natuurlijk zou iedereen zich Lubbers' achtervolging van de autoradiodief herinneren, maar niet de finesses van diens opstelling inzake de kernraketten (was het nou 'nee, mits' of 'ja, tenzij'?) Evenzo hoef je op de tv maar een glimp van de van zijn ziekbed verrezen Koos Alberts gezien te hebben, of een foto in een blad, en je weet het: Koos Alberts zingt weer als vanouds, maar nu in een rolstoel.