TEKENEN IN DE RECHTSZAAL

De fel realistische, portretterende krijttekening leidt nog op twee fronten een bloeiend bestaan: bij de kunstenaars die op straat portretten tekenen van vakantievierders, en in de rechtszaal. Vooral in landen waar de misdaadverslaggeving in hoger aanzien staat dan hier, wordt in tv-journaals regelmatig gebruik gemaakt van die snel vervaardigde prenten waarop de advocaat of de aanklager zijn priemende vinger in de richting van de rechter steekt. Kunst is het nooit, het zijn reportage-tekeningen die bij ontstentenis van foto- of tv-camera's de sfeer dramatiseren.

Ida Libby Dengrove was tussen 1972 en 1987 de vaste tekenares van het NBC-journaal in de Verenigde Staten. Ze maakte in die functie heel wat notoire zaken mee en babbelt er nu, met behulp van een ghostwriter, een boek over vol. Daarin blijkt ze vervuld te zijn van het gesundenes Volksempfinden, dat waarschijnlijk ook de primaire gevoelens vertolkt van het merendeel van de Amerikaanse journaalkijkers. Alle moordenaars komen haar sinister voor, vaak merkt ze op dat de wenkbrauwen boven de neus doorgroeien. De inbreng van verdedigers en psychiaters boezemen haar afkeer in. Verontwaardigd merkt ze op, dat de verdediging en de beveiliging van een moordenaar een zware aanslag doen op het budget van de gemiddelde belastingbetaler, die zelf een veel minder veilig bestaan geniet. Dat is, zegt ze met de stelligheid van de borreltafel, de omgekeerde wereld.

Haar jaren in de rechtszaal hebben mevrouw Libby Dengrove geen genuanceerd inzicht bijgebracht. Integendeel: toen ze begon, was ze eigenlijk tegen de doodstraf. Maar gaandeweg kwam ze tot andere gedachten. De moord op John Lennon en de moordaanslag op Ronald Reagan deden haar beseffen' hoeveel beter het de maatschappij zou vergaan als we het leven van zulke zieke mensen niet in stand zouden houden en als we niet hoefden te garanderen dat ze dezelfde juridische mogelijkheden hadden als de rest van ons.'

Met andere woorden:' Ik realiseerde me dat sommige levens niet waard zijn geleefd te worden.' In haar tekeningen is dan ook duidelijk te zien bij wie haar sympathieen lagen. Nobele gelaatstrekken voor degenen aan wier kant ze stond, en veel Lombroso-types in de verdachtenbank. Misschien is het voor Amerika maar goed dat er steeds vaker camera's worden toegelaten.

    • William Morrow And Company 1990
    • My Days in Courtdoor Ida Libby Dengrove
    • Frank W. Martin224 Blz