Millimeter voor millimeter help ik Erik Breukink uit deput

Jan Gisbers is ploegleider van de formatie PDM in de Tour de France. De afgelopen week deed het team van de Brabander van zich spreken via Erik Breukink. De kopman toog in de rit naar Alpe d'Huez ten aanval maar kwam door overmoed niet verder dan de derde plaats. Eergisteren won Gisbers' oogappel de tijdrit bergop in Villard-de-Lans.

Gele-truidrager Chiappucci en Pensec, tweede in de algemene rangschikking, danken hun verrassend goede klasseringen aan de ontsnapping in de eerste etappe (Futuroscope-Futuroscope), toen ze samen met Maassen en Bauer meer dan tien minuten voorsprong namen. Heeft ook jouw ploeg zich die dag lelijk verkeken op de kracht van Chiappucci en Pensec? Nee. Het tegendeel is waar. Toen het viertal een sensationele winst dreigde te gaan halen heb ik onderweg contact gezocht met andere ploegleiders. Waarom rijden jullie renners niet, heb ik ze gevraagd. Ze haalden hun schouders op. Ach, zeiden ze, wie zijn nu Pensec en Chiappucci? Alleen Echevarria, de directeur sportief van Delgado, onderkende het gevaar. Hij gaf Indurain opdracht actie te ondernemen, de ploeg vaart te laten maken, maar Indurain heeft zijn collega's niets verteld. Een rennerstrucje. Laat de concurrentie maar ploeteren, zal hij hebben gedacht. Echevarria zei me later dat hij Indurain compleet de huid heeft vol gescholden. Intussen had ik Kelly aangespoord belangrijke renners in de slag te nemen voor een passend antwoord van het peloton. Hij leek zijn landgenoot Roche te hebben overgehaald. Toch ging het niet door. Roche wil nu ineens weer niet, riep Kelly me met zijn hoge piepstemmetje toe. Ik heb me toen even afgevraagd of ik gek was geworden. Daarna liet ik mijn ploeg aan de achtervolging beginnen. We brachten in ons eentje de winst van Chiappucci, Pensec, Bauer en Maassen terug van twaalf naar acht minuten. Daar was 25 kilometer voor nodig. Op tien kilometer van het einde zijn we met het jagen gestopt. Het was mooi geweest; wij zijn naar de Tour gekomen als semi-favorieten.

Greg LeMond, de Tourwinnaar van verleden jaar, vond de vlucht van vier met zijn knecht Pensec erbij prachtig. Nu is die ploeg Z niet meer zo vrolijk.

LeMond en zijn mannen lachten zich na de eerste etappe rot. Pensec had een mooie slag geslagen. En wat ze verwachtten gebeurde: Bauer stortte in de eerste bergrit, afgelopen dinsdag naar St. Gervais Mont Blanc, compleet in en Pensec kreeg de gele trui om zijn schouders. Een dag later heeft LeMond enorm gepokerd. In plaats van met Delgado flink aan te vallen, bleef hij in het wiel van Pedro zitten. Een enorme denkfout. Als LeMond er toen echt was ingevlogen was hij misschien wel klassementsleider geworden. Nu offerde hij zich op voor Pensec en zit hij met een enorme kater. Want Pensec is donderdag onttroond door Chiappucci, een ernstig onderschatte klimmer.

Steven Rooks, vorig jaar nog lid van jouw ploeg, is aan een teleurstellende Tour bezig. Heb je een idee hoe dat komt? Voor Rooks was het altijd een ramp als hij in de aanloop naar de Tour allerlei kleine ziektes had. Die zijn nu uitgebleven, dacht ik, op die ribblessure als gevolg van een val in Italie na. Hij was fit en daarom verwachtte ik veel van hem. Het ging aanvankelijk ook goed. Maar in de tijdrit naar Epinal haalde Alcala hem in. Het was weliswaar een ontketende Alcala; toch zag ik dat de power al een beetje ontbrak bij Rooks. Het kan zijn dat hij met Peter Post toch een verkeerd programma heeft gekozen. De Ronde van Italie was erbij. Twee jaar geleden startte Rooks als PDM'er ook in de Giro. Vlot kreeg ik daar spijt van; ik vond dat we in de verkeerde koers zaten en ik was blij dat we, door allerlei omstandigheden, na een week naar huis gingen. Rooks kon daardoor meer rust nemen, reed de Ronde van Zwitserland als training en hij werd knap tweede in de Tour.

Heeft de afwezigheid van Gert-Jan Theunisse, zijn vaste maatje, iets te maken met Rooks inzinking? Dat wordt wel beweerd, maar ik denk dat het enorm meevalt. Rooks is een koele kerel, die er echt niet zo mee zit dat Theunisse er niet bij is. Ook is hij niet bezweken onder de verantwoording, die hij als duur betaalde renner op zijn nek heeft gekregen. Daar heeft hij als nuchtere Westfries nooit problemen mee gehad.

Rooks en Theunisse gingen afgelopen winter bij je weg. Je kreeg er Erik Breukink voor terug.

Ik was zo blij als een kind dat een pop krijgt toen ik hoorde dat Breukink naar PDM kwam. Bij de amateurs zag ik al dat hij een klasbak was, volgde ik hem en ik hoopte dat ik hem in mijn ploeg zou krijgen. God, ineens was hij weg. Door omstandigheden tekende hij drie jaar geleden bij een concurrerende profploeg. Nu is hij er dan toch. In tegenstelling tot Rooks en Theunisse, die redelijk hun eigen willen doordrijven en nu en dan niet helemaal bereikbaar zijn, is Breukink leergierig en hij staat voor me open. Op psychologisch gebied werk ik lekker met hem. Met niet merkbare gebaren probeer ik hem vooruit te helpen. Hij zat in de put na een slecht jaar bij Post, millimeter voor millimeter help ik hem er uit. Op een paar procentjes na is hij waar hij zijn moet. Belangrijk is vooral dat hij zijn zelfvertrouwen weer terug heeft.

Waarom rijdt Breukink beter bij jou dan bij Post? Ik denk omdat de druk bij ons kleiner voor hem is. Bij Post was hij de enige kopman, bij PDM zijn meer leiders. Alcala en natuurlijk Sean Kelly kunnen het een en ander opvangen. Bij ons kies je het kopmanschap in een bepaalde wedstrijd. In deze Tour was Alcala daarvoor lang eveneens een groot kandidaat, maar op Alpe d'Huez liep het mis. Toen merkte ik meteen dat ons team een vriendenclub is. Na zijn nederlaag riep de teleurgestelde Alcala: 'Ik mag geklopt zijn, maar ze zullen me nog zien. In de Pyreneeen ga ik nog een keer zo hard voor Breukink op kop rijden dat het hele peloton wordt opgeblazen.'

Mooi he, zo'n tekst? In de Tour van vorig jaar kreeg Alcala het verwijt dat hij te egoistisch was. Was je het daar mee eens? Alcala werd wel eens ten onrechte beschuldigd. Theunisse en Rooks riepen zo maar dat die Mexicaan geen kopwerk deed als het nodig was. Maar van Kelly hoorde ik dan weer een heel ander verhaal. Overigens, Alcala was ook in 1989 te goed om hem zo maar voor een ander op te offeren. We konden hem in de bergen nodig hebben, want met Rooks was het elke col kantje boord. Alcala is een talent, maar zijn lichamelijke hardheid is nog niet optimaal. Hij doet iets te weinig aan het onderhoud van zijn body. Misschien zeg ik nu iets gevaarlijks: Er wordt in het wielrennen geprepareerd; in overleg met een arts worden vitaminen b toegediend om de stofwisseling op gang te houden, zodat een slechte dag bijvoorbeeld uitblijft. Alcala wil daar helemaal niet aan meedoen. Jammer. Toch blijft hij iemand die de Tour in de toekomst kan winnen.

Heeft Alcala's afkeer van die middelen iets te maken met zijn verblijf in een Amerikaanse ploeg, waar het woord doping niet eens mag worden uitgesproken? Laat me niet lachen. Alle Amerikanen roepen dat ze nooit iets gebruiken. De hormonen zijn juist in dat land uitgevonden. David Jenkins, de Britse Olympische kampioen, heeft nog niet zo lang geleden uitgeroepen dat er in de Verenigde Staten per jaar 250 miljoen dollar aan anabolen wordt omgezet in de topsport. Die mensen hebben boter op hun hoofd.

Terug naar je kopman Breukink, die derde staat in het algemeen klassement. Kan hij ooit een Tour winnen en waar gaat hij deze Ronde nog nog aanvallen? Zeker kan Breukink ooit de Tour winnen. In tegenstelling tot Rooks en Theunisse, van wie ik wist en weet dat ze normaal gesproken de hoofdprijs niet kunnen halen. Hun tijdrit is gewoon te zwak, het terrein dat ze op dat onderdeel verliezen kunnen ze niet terugpakken in de bergen. Zelfs de klimmer Theunisse niet. Vorig jaar viel hij aan op Alpe d'Huez, maar hij zat als het ware vast aan een touw dat LeMond en Fignon achter hem vasthielden. Hij had op de top ook niet meer dan een minuut over. Breukink is een specialist in de rit tegen de klok en in de bergen kan hij met de besten mee. Met een voorzichtig programma, geen Giro en Tour zoals bij Post, kan hij de absolute top halen, als alles perfect is: de voeding, de leefwijze, het zelfvertrouwen. En hij moet leren doseren. Het heeft geen zin je op een dag compleet leeg te rijden en je concurrenten zeven minuten aan hun broek te geven, als je de volgende dag instort. Het is beter slechts drie minuten te pakken en een etappe later weer in optima forma aan de start te verschijnen. En waar moet Breukink nog aanvallen? In de Pyreneeen, misschien wel eerder. Wie weet welke invloed de onberekenbare mistrals nog op het Tourverloop kunnen hebben.

Twee jaar geleden begon de dopingeillende van de nu geschorste Theunisse bij PDM. Is de onderste steen in deze affaire wat jou betreft boven gekomen? Er is de laatste tijd volop gediscussieerd over de testosteronspiegel van een renner en hoe die zou kunnen worden beinvloed. Die van Theunisse was in 1988 te hoog, nee veel te hoog. We hebben zijn onschuld niet kunnen bewijzen, maar bij het uitgebreide onderzoek zijn we wel op heel gekke dingen gestuit. Er zijn bijvoorbeeld mensen, en die waren bij dopingonderzoeken betrokken, die me in vertrouwen hebben gezegd dat zij nooit of te nimmer zouden kunnen worden betrapt. En daar waren ze o zo trots op. Dan is er toch even iets niet in orde. En de Duitse televisie schijnt over video-beelden te beschikken, waarop is te zien dat flesjes met urine op weg naar het lab worden onderschept, geopend en opnieuw verzegeld. Ik ga de tv-man Jurgen Emig binnenkort eens vragen of dat verhaal echt waar is of dat het door een of andere fantast is verzonnen.

    • Onze Guido Devries