LeMond is bijna terug op zijn oude niveau

GRENOBLE, 14 juli Claudio Chiappucci gaat zware tijden tegemoet. Weinigen in het Tour-peloton gunnen hem de eindoverwinning, weinigen in de wielersport zijn gebaat bij een huldiging van de Italiaan op de Champs Elysees. Zijn onbekendheid en zijn magere erelijst zouden Chiappucci wel eens noodlottig kunnen worden wanneer hij volgende week zondag in de gele trui Parijs binnenrijdt. Dan zal hij worden vergeleken met Roger Walkowiak, de Fransman die deze week voor de tv-camera van Antenne 2 in tranen uitbarstte toen hij na zoveel jaren toch weer werd veroordeeld tot de toevalswinnaar van 1956. Chiappucci is van een aanzienlijk beter allooi dan Walkowiak. Dat heeft de 27-jarige kopman van de Carrera-ploeg in de afgelopen Alpen-etappes en in de klimtijdrit naar Villard-de-Lans ontegenzeggelijk aangetoond. Het is daarom nog de vraag of zijn achtervolgers Pensec, Breukink, LeMond, Delgado, Alcala en Bugno hem in de Pyreneeen en in de 45,5 kilometer lange tijdrit om het meer van Vassiviere nog kunnen onttronen. Nu de reputatie van de Tour de France op het spel staat, zullen zij moeten aanvallen. Maar wie durft daartoe het sein te geven? Elfeneenhalve etappe hebben de achtervolgers van het kwartet dat al na zo'n tien kilometer wedstrijd aan de aandacht van de Tour-favorieten ontsnapte, de tijd gehad om de ruim tien minuten achterstand ongedaan te maken. Maar nog altijd bezit Chiappucci bijna zeven minuten voorsprong op zijn gevaarlijkste achtervolger, Breukink. De Nederlander won in ongeveer 1880 kilometer nog de meeste tijd terug: 3 minuten en 43 seconden (van 10.38 na de proloog en eerste etappe naar 6.55). LeMond haalde slechts 2.52 in, Delgado 1.37, Bugno moest zelfs een seconde toegeven en Alcala verloor nota bene 25 seconden op Chiappucci.

Uitgerekend de eerste aanval van de Ronde kan in Parijs geel waard zijn. En juist Chiappucci valt de eer te beurt de eerste aanvaller te zijn geweest. De Italiaan, die naar zijn tweede Tour (vorig jaar was hij 81ste op bijna twee uur van winnaar LeMond)) is gekomen om het bergklassement te winnen, greep het eerste heuveltje van de vierde categorie aan om punten te vergaren voor de bolletjestrui. Hij verlegde zijn ambities toen bleek dat zijn voorsprong wel eens van groot belang kon zijn voor het algemeen klassement. Gecontroleerd door zijn ploegleider Boifava, die in 1987 Roche naar de Tour-zege loodste en door Post vaak is gekwalificeerd als diens meest bekwame collega, hield Chiappucci zich tot nog toe opvallend goed staande.

Eerlijk

Van Greg LeMond mag Chiappucci (spreek uit kiapoetsji) nooit de Tour winnen. 'Dan nog liever Delgado, Breukink, Alcala of Bugno, in die volgorde. En als ik geen winnaar kan worden, dan maar Pensec.'

Sinds de troonsafstand van zijn ploeggenoot Pensec kan LeMond zich weer op zijn eigen kansen richten. Mocht er aan zijn akkoord met de ploegleiding over zijn steun aan Pensec zijn getwijfeld, dan wil de Amerikaan nog wel even herinneren aan de rol die hij op Alpe d'Huez speelde. 'Als ik voor mijn eigen kansen had willen rijden, had ik met Delgado samengewerkt. Dan hadden we Pensec misschien uit de gele trui gereden. Ik heb er allleen aan gedacht toen wij vooruit bleven de rit te winnen. Ik ben eerzuchtig, maar ook eerlijk. Anders was ik niet zover gekomen in de sport.' LeMond geeft toe dat hij zich in de kwaliteiten van Pensec heeft vergist. 'Maar wie niet? Achteraf mag ik blij zijn dat ik met Delgado kon meegaan, anders was ik helemaal kansloos geweest voor de eindzege. Het was nog beter voor me geweest wanneer Bugno met Delgado had samengewerkt. Ik dacht de sprint gemakkelijk te winnen omdat Delgado vermoeid begon te raken. En dat dacht ik ook van Bugno. Maar ik heb hem onderschat. Ik ben nooit geinformeerd over Breukink en ook niet over het feit dat Alcala ver achter lag. Als ik had geweten dat Breukink eraan kwam, was ik gedemarreerd. Dat kun je fouten noemen, maar dat gebeurt in een koers. Geloof me, ik heb altijd gehandeld in het belang van Pensec, in dat van de ploeg.' De tweevoudige Tour-winnaar zegt niet teleurgesteld te zijn in zijn vijfde plaats in de klimtijdrit. 'Ik verloor 56 seconden op Breukink, op een specialist. Delgado, Indurain en Lejarreta staan ook bekend als renners die een klimtijdrit aankunnen. Ik heb niet gereden om te winnen, maar om zo weinig mogelijk tijd op Delgado te verliezen. Ik heb nog nooit een klimtijdrit gewonnen.' LeMond staat op het punt aan de training te beginnen als hij voor zijn hotel in Grenoble even tijd vrijmaakt voor een gesprekje in zijn Dodge Grand Caravan, het busje met nummerplaat van Nevada dat tijdens de Tour dienst doet als vervoermiddel voor zijn familie. In de lounge van het hotel mopperen zijn vader, een oom, zijn vrouw en andere verwanten even later over de enorme druk waaronder Greg moet leven. De LeMond-clan klaagt over al die journalisten die hem voortdurend belagen, over de motoren die hem in de tijdrit stoorden over de te laag vliegende helicopter die draaiwinden veroorzaakte. 'Heb je hem met zijn vuist naar die helicopter zien zwaaien? Greg was woedend', weet een van de LeMonds.

Puinhoop

Het slachtoffer zelf klaagt niet zo gauw. Maar LeMond geeft toe dat hij donderdag na de tijdrit geen zin had om bij de eindstreep de media te woord te staan. 'Ze geven je geen tijd om op adem te komen. In Italie is dat beter geregeld. Het is in Frankrijk organisatorisch een puinhoop.'

Verder geen klachten. LeMond lacht, hij verzorgt zijn pr goed. Te goed vindt vader Bob. 'Hij zou eens wat meer van zich af moeten bijten. Nee, niet op de manier van Fignon. Maar hij heeft de hele winter niet getraind omdat hij iedereen wilde ontvangen. Greg is te laat met zijn seizoen begonnen. Dat heeft voor een hoop spanning gezorgd. We zijn blij dat hij er toch weer bij is en dat hij goed rijdt.' Even later krijgt LeMond bij de receptie een boodschap in zijn handen gedrukt. Zijn gezicht betrekt. In de lift legt hij uit waarom hij zo bezorgd is. 'Nou moet ik straks van de sponsor weer een persconferentie geven. En ik moet nog trainen. Dat is mijn rustdag.'

Maar hij lacht tenminste, zoals altijd met open mond. 'De Tour is te licht', zoekt LeMond naar een excuus voor de aanvankelijk zo saaie ronde. , Daarom is er ook weinig aangevallen. Tot aan de Alpen kon iedereen bijblijven. Het waren allemaal vlakke ritten. In de Pyreneeen moet de wedstrijd hard worden gemaakt. Ik hou van harde strijd. Dat is mijn manier van wielrennen.' LeMond verwacht dat de strijd tussen hem en Delgado zal gaan. 'Wij hebben de meeste ervaring. We hebben al vier, vijf jaar voor in het klassement gestaan. En allebei de Tour gewonnen. Breukink moet nog maar eens laten zien dat hij het aankan. Hij is een goede renner, maar hij heeft nog niet bewezen een Tour-renner te zijn.' LeMond geeft toe dat hij in het nadeel is met 32 seconden achterstand op Breukink. 'Maar Breukink kan ook niet wachten, anders wordt Chiappucci winnaar. Die rijdt de race van zijn leven. Als je hem niet met z'n allen aanvalt, blijft hij meerijden. PDM zal eens een keer wat moeten laten zien. Vorig jaar waren ze met vier kopmannen, maar ze deden niets. Hoe kun je dan de Tour winnen. De situatie is nu precies hetzelfde. Ik heb de Tour al tweemaal gewonnen, ik wil hem ten minste nog een keer winnen. PDM heeft er al jaren een ploeg voor. Maar gewonnen hebben ze de Tour nog nooit. Laat het maar een zware strijd worden. Dat is mijn stijl. Ik ben bijna terug op mijn niveau. Ik word met de dag sterker. Dat is mijn beste wapen.'