Leider Chiappucci ziet in Nederlander grootste concurrent; Breukink rekent nu op zijn ploeg

VILLARD-DE-LANS, 13 juli Met de terugval van Ronan Pensec, de machtsgreep van Claudio Chiappucci en de doorbraak van het eeuwige talent Erik Breukink heeft de Tour de France een onverwachte wending gekregen. Nog altijd scheiden Breukink bijna zeven minuten van de top van het klassement, maar met het alsmaar groeiende zelfvertrouwen van de Nederlander en de hete Pyreneeen in het vooruitzicht begint de ronde eindelijk zijn onvoorspelbare karakter terug te krijgen.

Een dag na zijn beoordelingsfout in de eindsprint op Alpe d'Huez nam Breukink in de klimtijdrit naar Villard-de-Lans revanche. Bekend met het parcours, waarop hij twee jaar geleden in matige conditie nog de vierde tijd maakte, bewees Nederlands laatste hoop in de Tour zijn kwaliteiten als tijdrijder. De Spaanse sterren Delgado, Indurain en Lejarreta, LeMond en de Colombianen Parra en Palacio moesten zich op hun favoriete terrein gewonnen geven tegen de stilist Breukink.

Alleen Delgado kon een excuus voor zijn nederlaag aanvoeren. De Spanjaard moest al na luttele kilometers van fiets wisselen, omdat zijn achterwiel gebreken vertoonde. Het oponthoud kan Delgado mogelijk een halve minuut hebben gekost en misschien wel de overwinning in de tijdrit. Het was een meevaller voor Breukink die hem in zijn jacht op geletruidrager Chiappucci zal motiveren. Vooral door de zware nederlaag van Pensec heeft de Tour stof opgeleverd tot nieuwe speculaties over het koersverloop van de laatste week. De Fransman zal zich waarschijnlijk niet meer kunnen herstellen van deze klap. De situatie biedt nieuwe kansen voor LeMond, maar het is de vraag of de Amerikaan, gelet op de tijdrit van gisteren, in de Pyreneeen sterker dan Breukink en Delgado zal zijn. Delgado mag de komende dagen optimistischer tegemoet zien. 'Degenen die op Alpe d'Huez van mijn werk hebben geprofiteerd, hebben vandaag verloren. Dat zegt mij genoeg', blufte de weer strijdlustige Spanjaard na de tijdrit. 'Wanneer het warmer wordt stijgen mijn kansen', wist Delgado. Maar ook Breukink vreest de vaak verzengende hitte van de Pyreneeen niet. 'Ik heb liever de warmte dan regen', verklaarde de Nederlander, die een paar jaar geleden de verschrikkelijke sneeuwetappe in de Giro over de Gavia-pas won. Volgens Tour-arts Ducardonnet kan de plotselinge weersverandering van de kou in de hitte grote gevolgen hebben voor het koersverloop. 'Een deel van het peloton wekt al de indruk een klap te hebben gekregen van de plotselinge hitte. Als de hoge temperatuur aanhoudt en in de Pyreneeen nog hoger wordt, zullen de consequenties niet te overzien zijn. Renners die zich nu nog sterk voelen, kunnen in twee of drie dagen door de hitte verzwakken.' Breukink rekent op de kracht van zijn ploeg met Ampler, Alcala en Kelly. 'Ik hoef alleen maar LeMond en Delgado te volgen.'

Delgado zal zich richten op dinsdag, op de zwaarste bergrit, waarin de Aspin en de Tourmalet beklommen moeten worden voordat de pas naar Luz-Ardiden wacht. De Spanjaard kan zich verheugen op de aanwezigheid van de 'locomotieven' Indurain, Rondon en Rodriguez Magro. Bovendien beschouwen de Spanjaarden de Pyreneeen als hun domein, waardoor ze vaak tot grote prestaties komen.

Chiappucci

Maar wat kan Claudio Chiappucci, de grote onbekende in deze Tour? Een ding is zeker: de 27-jarige klassementsleider, die in de eerste etappe de animator was van de uit de hand gelopen ontsnapping, maakt een zelfverzekerde indruk. Met de gele trui uitgespreid over de tafel voor hem vertrouwde Chiappucci tijdens de persconferentie de verslaggevers toe dat hij Delgado nog het minste vreest van zijn achtervolgers. 'Hij zegt dat de zwaarste rit nog moet komen. Onzin. Die was gisteren op Alpe d'Huez. Bovendien ligt hij te ver achter om mij nog te kunnen bedreigen. Breukink is de gevaarlijkste. Hij rijdt sterk in de bergen en zal in de tijdrit van volgende week zaterdag weer bij de besten zijn.' Chiappucci won sinds hij in 1985 professional werd, slechts vier wedstrijden: vorig jaar de Coppa Placci (een van de Italiaanse selectiewedstrijden voor het wereldkampioenschap) en de Ronde van Piemonte (de zware wedstrijd drie dagen voor de Ronde van Lombardije); en dit jaar een rit in de ronde van Sicilie, waarin hij in een aankomst-bergop Rooks, Theunisse en Alcala te snel af was, en een etappe in Parijs-Nice. In zowel Parijs-Nice als de Ronde van Italie won hij het bergklassement.

Ploegleider Davide Boifava kent Chiappucci al jaren. 'Als amateur was hij geen groot renner. Maar hij was constant in de bergritten. Ik zeg niet dat ik had verwacht dat hij de gele trui in de Tour de France zou veroveren. Maar ik heb altijd vertrouwen in hem gehad. Ook na zijn zware ongeluk in 1986, waardoor hij in 1987 het hele jaar niet heeft kunnen fietsen. Claudio is een gewetensvolle sportman, die geen grote mond heeft. Hij is stil, maar hij weet wat hij wil.'

Van de Italiaanse renners kreeg Chiappucci de bijnaam Andreotti, omdat zijn gang veel gelijkenis vertoont met die van de Italiaanse premier. Op 13 juni 1986 werd in de Jura de derde etappe van de Ronde van Zwitserland gereden. Chiappucci maakte deel uit van een kopgroepje toen plotseling een auto uit tegengestelde richting op de renners kwam ingereden. De politie had de automoblist toestemming gegeven het parcours op te rijden. De gevolgen waren rampzalig. De renners werden frontaal aangereden. Perini liep een schedelbreuk op en Chiappucci snijwonden aan zijn been en een sleutelbeenbreuk. Zijn achillespees werd bijna doorgesneden. Pas na een paar operaties kon hij aan zijn rentree als beroepsrenner gaan denken. Hinault riep onmiddellijk na het ongeluk in Zwitserland op tot een langzaam-aan-actie uit protest tegen de slechte veiligheidsmaatregelen.

Chiappucci is volgens Boifava niet het type om zelf over het ongeluk te beginnen. De renner zegt liever niet over het verleden te praten. Niet over nare ervaringen tenminste. Hij verwijst naar Stephen Roche, de ex-wereldkampioen, Tour- en Giro-winnaar die in deze ronde toch weer tekort komt om een belangrijke rol te kunnen spelen. 'Toen Roche bij ons in de ploeg reed, heb ik veel van hem geleerd. Van wie kun je beter iets aannemen dan van een renner die van iedereen heeft gewonnen.' Het Italiaanse wielrennen beleeft hoogtijdagen. Bugno won Milaan-Sanremo, Argentin de Ronde van Vlaanderen en de Waalse Pijl, Giovannetti de Ronde van Spanje en Bugno de Ronde van Italie. In deze Tour wonnen Italiaanse renners al drie etappes. Bugno deed op Alpe d'Huez de tijden van Coppi (in 1952 de eerste winnaar op de beroemde berg) herleven. Gisteren was Chiappucci de eerste Italiaanse geletruidrager sinds 1975, toen Moser een week klassementsleider was. Gimondi was in 1965 de laatste Italiaan die de Tour de France won.9864 RECORDS TRANSFERRED