Vrouwen, vissen en een stier in het kasteelpark

De 27 beeldhouwers die meedoen aan de tentoonstelling Tekens in de tuin in het park rondom Het Witte Kasteel in Loon op Zand hebben voor het merendeel niets met elkaar te maken. Ze behoren tot verschillende generaties, lopen soms principieel uiteen in mentaliteit, stijl en materiaalopvatting en vertegenwoordigen zo'n beetje alle fasen tussen abstractie en figuratie. Maar juist die verscheidenheid veroorzaakt een verrassende buitenopstelling in het geaccidenteerde terrein rondom het spierwitte kasteeltje, dat zich in een ruime slotgracht weerspiegelt. Zowel buiten als binnen bracht de organiserende Galerie Husstege uit Den Bosch een ontmoeting teweeg tussen bekend en gevestigd talent en het werk van nog betrekkelijke beginnelingen. De kunstenaars komen, behalve uit ons land, uit Frankrijk, Spanje en Belgie. Prominent aanwezig bij het betreden van het voorterrein blijkt een drie meter hoog brons van Arman. Venus d'Art is een uit bassen en vrouwenfiguren samengesmolten muze, een creatieve verbeelding die kenmerkend is voor de vindingrijkheid van de Franse Amerikaan Armand Fernandez, zich noemende Arman. Zijn assemblages van muziekinstrumenten dateren al weer van een aantal jaren geleden, maar blijven tot zijn bekendste en populairste werk behoren. Op het voorterrein ook een verknoopte zuil van Tajiri en een opvallend brons van de Belg Jef van Tuerenhout.

De 63-jarige Van Tuerenhout is, hoewel in zijn vaderland een der bekendste beeldend kunstenaars van nu, in ons land tot dusver vrij onopgemerkt gebleven. Hij is een schilder die zich de afgelopen decennia met hoofdzakelijk een thema bezighield: verticaal gerekte strenge vrouwenfiguren in een fantastisch realisme dat voortdurend gedetailleerder en virtuozer werd. De vrouwen van Van Tuerenhout zijn meedogenloze meesteressen aan wie hij zich gretig blijft onderwerpen, zijn aanbidding accentuerend door ze met steeds exotischer gewaden te omhangen. Het werk heeft een elektriserende erotische lading en is een speciale tentoonstelling in ons land waard. In Loon op Zand kregen twee van Van Tuerenhouts heerseressen de vorm van een bronzen beeld waarin hun onbarmhartige perfectie gepolijst tot uiting komt.

Van totaal andere aard zijn de plastieken van Hans Bayens die ook afwisselend schilder en beeldhouwer is. In Loon op Zand laat hij twee prachtige bronzen schetsen zien. Het cafe heet de ene: twee mannen staan aan een onzichtbare tapkast, de ene leest een krant, de andere wacht even alvorens nog een slok te nemen. Bayens' tweede beeld toont een man, een vrouw met kind en een languit liggende jongen, die op een bank op de metro wachten. Het is een schetsmatig werk dat in zijn essentie van houdingen en gemoedstoestanden onmiddellijk aanspreekt en dan bewondering afdwingt.

Rondwandelend tussen het struikgewas, het hoge geboomte, over gazons en langs kassen en prielen ontmoet de bezoeker de fel gekleurde exotische keramiekvissen van Herman Krikhaar, een ijzeren stiersilhouet van de Spanjaard Juan G. Ripolles, de abstracte vormen van Reinhoud, de roestvrij stalen geometrie van Egidius Knops. Door speciale coating vertoont het materiaal onverwachte weerspiegelingen van het zonlicht, waardoor de beelden zich uitstekend lenen voor de buiten-opstelling. Dat geldt wat minder voor bij voorbeeld de figuren van Bayens, maar daar staan de bronzen gestalten van Kiny Copinga-Scholten en van Fons Bemelmans, die zich graag tussen de boomstammen voegen, dan weer tegenover.