Fatale handschoenen aan de Seine

Op de bovenste verdieping van het sjieke Franse modehuis Hermes is een maquette van de stad Parijs gebouwd. Achter een zwaar velours toneelgordijn ligt plotseling het oude stadscentrum aan je voeten. De Eiffeltoren reikt tot aan de knieen, de Arc de Triomphe in het midden komt niet verder dan de enkels en helemaal aan de rechterzijde wordt op kuithoogte de Sacre Coeur zichtbaar.

Hoewel er geen mens valt te bekennen in de miniatuurstad, is het er druk. Vanaf een kartonnen kerk zwaait een leren dameshandschoen naar een groepje andere handschoenen op de Arc de Triomphe. Tussen de boekenstallen aan de Seine staat een handschoen met een geplooid schootje. En aan het water is een iets steviger exemplaar aan het vissen, hij wordt in evenwicht gehouden door een kei, en maakt grote kans op een eveneens gehandschoende vangst. Het winkelende Hermespubliek reageert verlegen op de intiem verlichte, met velours omhulde stad. Als een vrouw wil terugkeren naar het vrijblijvende geroezemoes in de winkel, wijst de suppoost haar op een tweede velours gordijn, waarachter een volgend sprookje wacht. Even aarzelt ze, dan besluit ze nieuwsgierig zijn aanwijzingen te volgen, de zware papieren tassen vol aankopen met zich meezeulend. De twee prachtige zalen werden door decorontwerper Hilton McConnico ingericht en vormen samen met nog een aantal andere ruimtes de tentoonstelling 'Le Gant Elegant': een overzicht van de handschoenen die Hermes maakte tussen 1927 en 1990. De handschoenen staan niet in chronologische volgorde opgesteld en een jaar van herkomst blijft zelfs geheel onvermeld.

Het is de samenstellers van de tentoonstelling duidelijk niet te doen om een historisch overzicht. Was president Jean Louis Dumas-Hermes misschien bang dat een jaartal van zijn collectie muffe museumstukken zou maken? Voor de bezoeker valt in elk geval moeilijk uit te maken hoe de handschoen in de loop der jaren is veranderd. Bij navraag blijkt dat een echte ontwikkeling in het handschoenen-modebeeld eigenlijk ook niet is aan te wijzen. Het oranje paar met lila, rode en roze biezen behoort niet tot de collectie van de jaren zestig, maar tot die van voorjaar 1990. De strakke zwarte exemplaren komen juist weer, anders dan je zou verwachten, uit de jaren vijftig. Alleen de jaren dertig onderscheiden zich als tijdsperiode op de tentoonstelling door hun prachtige applicaties en verfijnde borduursels van vruchten. Op de rand zijn weemoedige teksten geborduurd als: 'Ach, hoe kort is toch de kersentijd'. De bezoeker loopt van het ene vertrek in het andere en komt telkens in een nieuw, verleidelijk decor. Een zaal is ingericht alsof ieder moment de opera kan beginnen. Een andere lijkt op een prachtige stijlkamer uit het begin van deze eeuw met houten lambrizeringen en een tapijt dat geheel is samengesteld uit honderden handschoenen. De mooiste ruimte is een rood boudoir met honderden kleine lichtjes, rode plastic rozen en geschilderde handschoenen op het plafond. Aan de muur hangt de totale zeventigjarige collectie zwarte handschoenen, met soms schitterende kwastjes, borduursels, applicaties en broderieen.

Alle taferelen, uiteenlopend van opera-toneel tot picknickmand met weiland, dienen als pretentieloos decor voor de indrukwekkende Hermes-collectie. Om het getoonde toch een enigszins 'museaal' cachet te geven, vroeg men het hoofd van het 'handschoenen departement' van het Musee de la Mode et du Costume om een korte geschiedenis voor het (met twee suede handschoentjes versierde) catalogusje. En obligaat legt Annie Sagalow uit hoe sinds Homerus de functie van de handschoen is veranderd van beschermer tegen kou tot middel om mee te verleiden, waarmee ze weer precies is waar president Dumas-Hermes haar hebben wil.

De tentoonstelling Le Gant Elegant is vol van kleine handgeschreven anecdotes achter glas over de magie van de handschoen. Hermes ziet in de honderden tentoongestelde exemplaren meer sieraden dan kledingstukken: ze helpen immers niet tegen de kou en blijken ook al niet modegevoelig. Wel is het een probaat middel tegen eenzaamheid: het dragen van een rode handschoen zou al veel vrouwen aan de man geholpen hebben. Een van de auteurs van de catalogus vat de essentie van de expositie nog het krachtigst samen. Na een lyrische beschrijving van de handschoenen die Rita Hayworth droeg in de film Gilda, schrijft Jean Jacques Ably dat een vrouw zonder handschoenen 'niet fataal' kan zijn en dat het leven zonder fatale vrouwen gelijk is aan 'een sombere, lege boulevard'. Je hoeft het niet met hem eens te zijn om van de expositie in Parijs te kunnen genieten.'Le gant elegant'. Parijs, Hermes, 24 Rue Fauborg Saint-Honore. T/m 9 augustus. Di. t/m vr. 12-18u., za. 14.30-18u.

    • Corine Koole