Piazzolla en strijkers te houterig

Is de Astor Piazzolla-rage over? Waren de Piazzolla-fans voor het merendeel met vakantie? Of had de magere opkomst in Carre andere oorzaken, bij voorbeeld het feit dat deze muzikale omnivoor uitgerekend tijdens een jazzfestival met een klassiek strijkkwartet was geprogrammeerd? In elk geval kregen de wegblijvers gisteren geen ongelijk, want het optreden van de bandoneonspeler was zowel kwalitatief als kwantitatief mager.

Om acht over tien kwam hij op, nog geen half uur later ging hij alweer richting kleedkamer om alleen nog terug te komen voor een onverklaarbare massa applaus en een slordige versie van zijn lijflied Adios Ninino. Was de kortheid van Piazzolla's optreden nog wel te billijken, hij is al bijna zeventig en reist heel wat af, de rammelende uitvoering van zijn 5 Tango Sensations moet worden gelaakt. Niet omdat een musicus geen slechte avond zou mogen hebben, maar omdat Piazzolla, net als veel andere musici, ervan uit lijkt te gaan dat muziek vanzelf beter wordt, of in elk geval mooier, als je er klassieke violen tegenaan gooit.

Het tegendeel bleek gisteren overduidelijk: het ging goed zolang het keurige Salzburg Strijkkwartet zichzelf mocht blijven, zoals in een vriendelijk werkje van Puccini en een al even liefelijke versie van Lullaby van Gershwin, maar houterigheid was troef als het ging om de door scherpe staccato's gekenmerkte muziek van Piazzolla. Met zigeuner- of desnoods straatviolisten hadden de toch al niet opwindende Tango Sensations misschien nog iets teweeggebracht, nu werd het een mislukking zonder niveau.

Het voorprogramma van het James Williams Quartet duurde ruim een uur maar was weinig memorabel. De musici van de groep vormden geen eenheid, waardoor alleen enkele individuele prestaties in het geheugen bleven.

    • Frans van Leeuwenconcert
    • Tijdens Drum Int. Jazz Festival
    • Astor Piazzolla Met Salzburg Strijkwartet