Wereldtop tenoren: evergreens van blad gezongen

Als sport de georganiseerde agressie al heet te verbroederen, hoeveel te meer moet dat dan niet het geval zijn met muziek de kunst van de harmonieuze verbinding tussen geestelijke ideeen en lichamelijke virtuositeit. Daarom is het wat verwonderlijk dat juist een wereldkampioenschap voetballen de aanleiding was om zaterdagavond tijdens een concert in de Thermen van Caracalla in Rome voor het eerst de drie beroemdste tenoren van deze tijd bijeen te brengen: Placido Domingo, Luciano Pavarotti en Jose Carreras.

Maar de voetballers zouden wel een voorbeeld kunnen nemen aan de kameraadschappelijke sfeer tijdens dit concert, dat gepaard ging met veel onderlinge schouderklopjes van de drie tenoren, die in het dagelijks leven wel degelijk met elkaar rivaliseren.

Het 'voetbalconcert' had natuurlijk ook vooral een gemeenschappelijk doel: het maakte de wereld duidelijk hoe klein de wereldtop der tenoren is. Dat had voor de drie heren een dubbel financieel belang, want ook van dit concert worden nu al in ijltempo cd's en video-opnamen geproduceerd.

Het programma was ook afgestemd op een zo groot mogelijk publiek: voor minder dan de helft echte opera, verder operette en liederen, gevolgd door een twintig minuten durende toegift: een medley van nummers die veelal nog beroemder zijn dan deze zangers. Het was dan ook beschamend te zien dat bijvoorbeeld Westside Story-nummers als Maria en Tonight, die de hele wereld uit het hoofd kent door deze professionele zangers vanaf het blad werden vertolkt. En lachen was het natuurlijk om het slechte Engels en Duits van Domingo en Pavarotti, die ook maar beter kunnen afblijven van La vie en rose. De tenoren waren hier zo vervuld van zichzelf dat ze de hele potpourri nog eens overdeden.

Waar echter techniek en een zeer ruime strot waren vereist, kwam men hier goed aan zijn trekken. Domingo schitterde in Caminito, Carreras was verbazingwekkend op dreef in Amapola, en Pavarotti zong aan het slot van Osole mio zijn collegae net nog even uit. Zo kreeg een ieder zijn kans terwijl de anderen even optraden als 's werelds duurste backing group.

Voordien was het officiele programma toch een krachtmeting geweest, die vooral van belang was voor Jose Carreras, die als jongste van de drie nog de meeste toekomst voor zich heeft. Hij was kennelijk zeer gespannen, maar het meeste ging hem goed af, al was bij hem, net als bij de anderen, de drang om te presteren zo groot dat daardoor soms de grenzen van hun kunnen hoorbaar werden. Maar op het tv-geluid wil ik niet echt af gaan, de cd zal binnenkort de waarheid brengen.

Domingo en vooral Pavarotti de lobbes stonden er wat meer voor hun plezier. Pavarotti zong echt prachtig in Rondine al nido van De Cresenzo en Domingo hield de slotnoten van No puede ser zo lang aan dat zelfs dirigent Zubin Mehta vervuld leek van ongeloof.

Vaak won de krachtdadigheid van de geheimzinnigheid, zodat dit concert toch meer sport was dan kunst.