Een deelnemer Wimbledon nu verlost van hinderlijke achtervolgingswaanzin; Navratilova ondanks paniek naar record

LONDEN, 9 juli Daags voor de vrouwenfinale op Wimbledon liep Martina Navratilova voortdurend knijpend in een tennisbal door het gehuurde huis in Zuid-Londen. 'Ik deed dat om mijn zinnen te verzetten en te blijven realiseren dat het op het centre court gewoon gaat om wie de bal het beste raakt. Normaal ben ik wel gespannen voor een eindstrijd, maar nu werd ik overvallen door een paniekstemming. Zaken als het record, Zina Garrison, foutieve arbitrale beslissingen en het weer spookten door mijn hoofd, waardoor ik me nauwelijks kon concentreren op het tennis.' Het onderstreept nog eens in welke emotionele toestand de 33-jarige Martina Navratilova zaterdagmiddag de finale van de open Engelse kampioenschappen binnenstapte, waarin zij via een achteraf simpele overwinning met 6-4, 6-1 op Zina Garrison het titelrecord dat zij tot dan toe deelde met de inmiddels 84-jarige Helen Wills Moody in eigen hand nam. Haar negende Wimbledonzege vormt een unieke prestatie en is bovenal bijzonder omdat het succes juist tot stand kwam in een periode dat nog nauwelijks volgroeide kinderen als Monica Seles en Jennifer Capriati het vrouwentennis met steeds hardere hand domineren.

De wijze waarop Navratilova haar eigen negende symfonie volbracht mocht nauwelijks imponerend heten, aangezien de tegenstand van Garrison na haar opmerkelijke overwinningen op achtereenvolgens geplaatste speelsters als Sukova, Seles en Graf was vervallen tot een bijzonder armzalig spel. Nadat de 26-jarige Texaanse haar eerste servicegame op love won en in de tweede game een breekpunt veroverde op de opslag van Navratilova rechtten de toeschouwers de rug in de verwachting dat zich een spannende en kwalitatief hoogstaande finale zou ontwikkelen op het gras. Maar in het vervolg maakte Garrison een opgebrande indruk en was zij niet bij machte Martina Navratilova ook maar een moment in moeilijkheden te brengen.

Dat laatste deed evenwel geen afbreuk aan de vreugde van Navratilova die na afloop de tribune beklom om achtereenvolgens trainer Craig Kardon, coach Billie Jean King en partner Judy Nelson in haar geluk te laten delen. En daarmee was in elk geval een deelnemer aan de titelstrijd op Church Road verlost van een hinderlijke achtervolgingswaanzin. Waar Ivan Lendl zich met vier maanden grastraining niet wist te ontdoen van een obsessie, heeft Navratilova naar eigen zeggen thans een zekere gemoedsrust bereikt en hoeft zij in haar loopbaan thans niets meer te bewijzen. 'Ik heb hier zo lang voor gewerkt. Nu ik het record van negen titels eindelijk heb veroverd voel ik me in hogere sferen. Ik ben high en heb drugs nodig om me weer terug op aarde te krijgen', verwoordde Navratilova haar gevoelens. Bijna een jaar heeft zij vooral onder mentale begeleiding van oud-speelster Billie Jean King toegewerkt naar dit hoogtepunt. Roland Garros moest voor het tweede achtereenvolgende jaar wijken voor de inspanningen van Navratilova die haar speelwijze nog meer heeft weten toe te spitsen op grastennis en fysiek via krachttraining een nagenoeg onovertrefbaar niveau bereikte.

Vent

Hana Mandlikova liet zich daarover enkele jaren geleden al eens een opmerking ontvallen die velen op de lippen lag, maar tot dan toe niemand daadwerkelijk was ontvallen. 'Het lijkt wel een vent', sprak zij na een nieuwe nederlaag tegen Navratilova. Maar achter de gespierde facade gaat een emotioneel mens schuil die na de vlucht van Tsjechoslowakije naar de Verenigde Staten beginjaren zeventig een lange periode van eenzaamheid en onbegrepen gevoelens kende. Succes in tennis bracht voor het eerst weer geluk in haar leven dat tot op heden nog altijd in dienst staat van de sport. 'Ik blijf me op het tennis richten zolang het lichaam het aankan. De laatste jaren zijn er best twijfels geweest, maar met al mijn vrienden heb ik dit toch weten op te brengen. Ik ben zelfs sterker dan in de periode 1984-1985 toen ik het vrouwentennis domineerde. Ik denk dat ik mezelf nu zou verslaan. Het is het allemaal waard geweest en derhalve hoop ik dat Ivan Lendl het ook nog een keer redt op Wimbledon. Maar hij moet wat flexibeler in zijn tactiek worden. Misschien zou Billie Jean King hem best kunnen helpen. Zij beschikt over de beste tennishersens ter wereld. Maar ik vraag me af of Lendl iets wil aannemen van een ander dan Tony Roche. En dan nog van een vrouw.'

Navratilova heeft zich altijd laten inspireren door helden om die eens te kunnen evenaren dan wel te overtreffen. 'Billie Jean King, Rod Laver en Magaret Court zijn altijd mijn idolen geweest. Ik had een meevaller dat King mij persoonlijk wilde helpen. Maar dat zijn de bekende personen. Een vriendin in Aspen moest onlangs een zware hersenoperatie ondergaan en zij heeft zich er doorheen gesleept. Mijn vader zei altijd dat als er niets voor te vechten is je leven eigenlijk geen waarde heeft. En ik sta nu in de belangstelling, omdat het record op Wimbledon is verbeterd. Maar er zijn zoveel helden in deze wereld die ongelooflijke prestaties hebben geleverd, maar over wie niets wordt geschreven. Ik heb gewoon geluk gehad.'