Berusten

Holzenbein had er de avond tevoren nog met Voller over gebeld. Of der Rudi nog wist hoe hij in 1974 der Jansen had geflikt in de finale tegen Nederland. Je laat je gewoon neerploffen, adviseerde hij, zelfs al word je alleen maar geaaid door een verdediger. Geen scheidsrechter fluit graag ten nadele van een machtig voetballand als Duitsland. Maar wees tevoren wel een beetje aardig tegen die scheids. Toon je nederig, zelfs als je een gele kaart krijgt.

Voller heeft goed geluisterd. Toen hij die gele kaart kreeg, gaf hij een perfecte demonstratie van ootmoed. De knieen beefden en het knikkende hoofd was bijna niet meer in bedwang te krijgen. Zou hij de scheidsrechter nog uit pure dankbaarheid omhelzen? Nee, hij bedacht zich: verpletterd onder schuldbesef strompelde hij naar het strafschopgebied om de absolutie af te smeken.

Ook zo genoten van de Westduitse triomf? Of kreeg u toch weer een beetje last van ons trauma van Munchen, toen u Voller bezig zag? Ik had me er op voorbereid, dus ik had nergens last van. Ik hoefde zelfs niet de masochist in mij wakker te roepen om twee uur lang het Duitse tv-commentaar te kunnen doorstaan. Supermannschaft. Tolle Partie. Riesenspiel. Onbewogen heb ik het allemaal aangehoord, want ik wist al vanaf de eerste dag van dit WK de afloop daar had ik niet twee talentvolle oplichters en een naieve notaris voor nodig.

West-Duitsland valt niet te verslaan, althans, niet definitief. Ze komen altijd weer terug, ze zullen het nooit opgeven. Daar moeten we nu eindelijk eens in berusten. Gun ze de triomf het is beter voor uw gemoedsrust. Denk niet dat ik blind ben voor de schaduwzijden. Vier jaar lang bij elke Duitse interland om de tien minuten het woord Weltmeister te moeten horen, dat zal niet meevallen. De wonden zullen nog vaak worden opengereten. Maar laat u er niet door ontmoedigen, want er is ook een positieve kant. West-Duitsland hoeft zich als titelhouder niet meer te kwalificeren voor het volgende wereldkampioenschap. Dat scheelt ons een hoop ergernis over mazzeldoelpunten, geforceerde strafschoppen en uitgelokte gele kaarten. Bovendien en dat is het belangrijkst hoeven we voorlopig niet meer tegen ze te spelen.

Het Nederlands elftal kan intussen in stilte aan een come-back werken. De neuzen moeten weer in dezelfde richting worden gedraaid, het team zal in een collectief veranderen en Cruijff krijgt de gelegenheid om Michels te liquideren. Michels moet weg, dat is duidelijk. Hij heeft misschien nog een grote toekomst voor zich als zoals hij zichzelf afficheert 'commentarist' van het Algemeen Dagblad, maar als begeleiderator van het Nederlands elftal haalt hij het EK in Zweden niet meer.

Cruijff wil helemaal geen bondscoach worden, liet Michels deze week in alle toonaarden weten. De vertwijfeling was de vader van deze gedachte. Als Michels terug is in Nederland, doet hij er goed aan het interview met Cruijff te bekijken dat Eurosport gisteren uitzond. Het had eigenlijk zaterdag moeten worden uitgezonden, maar door een mysterieuze technische storing (Beenhakker?) konden we toen alleen het hoofd van Cruijff achter dat merkwaardige broekje van een nota bene Duits nagesynchroniseerde Batman ontwaren. Wat had Cruijff te melden? Niets. Hij praatte er, zoals gewoonlijk, lustig op los in dat orakeltaaltje dat hij van Michels heeft geleerd. Hij was buitengewoon openhartig als het om buitenlandse elftallen en spelers ging, maar over Nederland wilde hij niets kwijt. Nederland had hem ernstig teleurgesteld, zei hij alleen, maar juist dat was niet waar. Cruijff is de enige Nederlander die innig tevreden is over de wanprestaties van het Nederlands elftal.

Waarom zweeg hij? Omdat een openlijke aanval op de commentarist in dit stadium contra-produktief zou zijn. Cruijff houdt zich nog even koest, maar hij zal niet opgeven voor hij zijn doel heeft bereikt: het Nederlands elftal. Het is het Duitse trekje in hem.