'Wimbledon is als 'n voortreffelijke cognac'

LONDEN, 7 juli In de gang die voert naar het wachtkamertje voor het centre court blijft John Curry peinzend staan bij de vitrine die de trofeeen herbergt voor de winnaars van Wimbledon. 'De spelers moeten hier altijd langslopen voordat zij de baan kunnen betreden. Dat herinnert hen er steeds weer aan wat er hier op het spel staat. Psychologisch gezien vormt de terugkerende confrontatie wellicht een extra last voor de deelnemers. Maar misschien daarom wel worden hier de meest indrukwekkende tenniswedstrijden uitgevochten.' John Curry is de achtste voorzitter van de in 1868 opgerichte All England Lawn Tennis en Croquet Club. December vorig jaar werd hij gekozen als opvolger van Reginald Buzzer Hadingham en verkreeg daarmee een van de meest prestigieuze (onbezoldigde) functies die de Britse sportwereld heeft te vergeven. In Engeland was verwacht dat Curry als derde voorzitter in de periode van het proftennis de titelstrijd een zakelijker karakter zou aanmeten, maar de aan Oxford en Harvard afgestudeerde Curry heeft reeds in de beginfase van zijn voorzitterschap laten doorschemeren dat hij het consolideren van het historische karakter van Wimbledon als zijn grootste prioriteit beschouwt.

Daarmee stelt Curry zich op in de lijn van de gedistingeerde Hadingham en de van 1974 tot 1983 functionerende voorzitter Air Chief Marshal Sir Brian Burnett. De laatste leidde Wimbledon door de woelige overgang naar het proftennis, maar de meeste bekendheid verwierf met zijn kenmerkende reactie op de telefonische aanvraag van de Amerikaanse televisiemaatschappij NBC voor een ontbijtinterview: 'Het ontbijt is iets wat ik in bed pleeg te gebruiken met Lady Burnett. Een dergelijke ervaring wens ik niet te delen met NBC', waarna de verbinding resoluut werd verbroken.

Anachronisme

John Curry bedient zich van een meer beeldend taalgebruik als hem de vraag wordt voorgelegd in hoeverre hij er zich aan ergert dat Wimbledon over het algemeen wordt aangeduid als een anachronisme. 'Cognac is een van mijn favoriete dranken. Stelt u zich voor dat ik een voortreffelijk glas inschenk en iemand anders vervolgens een nip aanbied. Maar die doet er een paar druppels water bij, omdat hij het gewend is zo te drinken. Wanneer het glas opnieuw wordt doorgegeven en iedereen lengt het aan met water, proef ik wanneer het glas cognac is rondgegaan alleen nog maar water. 'Zo gaat het ook met de sport. Elk detail, elk facet brengt een verandering teweeg. Als je over een langere periode niet waakt voor dergelijke kleine aangelegenheden, verandert het karakter van de sport compleet. Ik beschouw het als een verdienste dat, wanneer u vanmiddag het centre court betreedt, het er hetzelfde uitziet als twintig jaar geleden. En in 2010 zal er wat mij betreft nog geen verandering zichtbaar zijn.

'Daarom komen er geen reclameborden langs de tennisbanen en houden wij vast aan de overwegend witte tenniskleding. We hebben het hier over lawn tennis en niet over een of andere modeshow op verzoek van een aantal kledingbedrijven. Het begrip anachronisme heeft tegen die achtergrond dan ook niet mijn voorkeur. Het bezit een te negatieve lading, omdat het wordt geassocieerd met een term als 'ouderwets'. Door het laten voortleven van de historie willen wij nu juist de toekomst van de sport veilig stellen.'

Geen dak

Op last van de overheid mogen dan op Wimbledon veiligheids-renovaties zijn uitgevoerd, waarbij de staanplaatsen van het centre court verdwenen ('Dat heeft me persoonlijk diep getroffen'), het lijdt geen twijfel dat een dak boven het slechts twee weken per jaar bespeelde gras van de hoofdbaan zelfs niet wordt overwogen. 'Kennelijk maken zich veel mensen daar druk over. Maar, om eens een getal te noemen, in de eerste vier dagen werden 258 wedstrijden op de achttien banen afgewerkt. Wat schieten we er in hemelsnaam mee op het centre court dan te overdekken? Het helpt wellicht de finale, maar de voortgang van het gehele toernooi op geen enkele wijze.' Hoewel de toekomst van Wimbledon in de ogen van Curry zonder meer veilig is, ligt dit met het complete proftennis ietwat genuanceerder. Na jarenlang kritiek te hebben geleverd, nam de spelersvakbond ATP begin dit jaar de macht in handen en heeft thans de verantwoordelijkheid voor het profcircuit. De enige verandering die tot nog toe zichtbaar is betreft de stijging van het totale prijzengeld over alle evenementen. Wat betreft de klachten uit het verleden dat de spelers nooit een periode van rust werd gegund en de invloed van makelaars te groot werd, valt eerder een achteruitgang te noteren. Niettemin steunt eenieder vooralsnog de ATP en met een zekere tevredenheid nemen allen kennis van de maandstaten die de verschillende banken toesturen. 'Maar, ', zegt Curry, 'de All England Club draagt geen verantwoordelijkheid voor het complete internationale tennis. Daar zijn andere instanties voor. Wij kijken van een afstand toe en proberen bij te sturen indien nodig. Spelers hebben een kort tennisleven vandaag-de-dag. Onder druk van de commercie worden hun afwegingen steeds moeilijker. Toch ben ik er als optimist van overtuigd dat alles weer in balans zal komen. Het is niet vreemd dat tennissers louter met zichzelf bezig zijn. Het is dan alleen wel opmerkelijk aan welke gevaren zij zich blootstellen. Gezien de blessures zouden zij in mijn optiek meer op gras moeten spelen.'

Gras

Het gras als gespreksthema is onvermijdelijk. De natuurlijke ondergrond vormt voor Curry een van de redenen waarom Wimbledon een unieke plaats blijft innemen in de tenniswereld. Bij een bespiegeling hierover raakt hij zelfs emotioneel en weet nauwelijks de woorden te vinden om zijn gedachten te uitten. 'Als je er op loopt... Er is naar een ondergrond die je aanvoelt, waarop je je goed voelt. Van alle finales die ik in mijn leven heb gezien kan ik mij alleen die herinneren die op gras zijn gespeeld. Dat is vreemd, maar wel tekenend. Het doet me wat. Gras is het begin en het einde van Wimbledon. Ik kan me niet voorstellen dat spelers zich lekker voelen als zij lopen op ... Neen, ik moet het maar niet zeggen ook.' Ook Wimbledon ontkomt niet aan de realiteit van bommeldingen en frauduleuze handel met toegangsbewijzen door obligatiehouders, zwarthandelaren en in het verleden zelfs umpires en spelers. Curry: 'Ik heb geen echte angst. Wel moet je tegenwoordig overal op bedacht zijn. Dat geldt niet alleen voor dit toernooi, maar nog meer wanneer je gewoon op straat loopt. De IRA is overal en niet speciaal op Wimbledon. Bij de kaartjeshandel is het probleem minder ernstig dan de kranten willen doen geloven. Een wettelijke maatregel zou veel helpen, maar de controle is al veel groter. Alleen kosten echte veranderingen nu eenmaal tijd op Wimbledon.'

Symfonie

Curry praat niet graag over de onaangename kanten van de open Engelse titelstrijd. Kritiek dat Wimbledon met het nieuwe onderkomen van de open Australische titelstrijd en de verhuizing in de nabije toekomst van Flushing Meadow vooral voor de spelers qua faciliteiten het slechtste Grand-Slamtoernooi is, wuift hij met een simpel handgebaar weg. Liever houdt hij een causerie over de unieke sfeer, waarover in een van de over dit klassieke evenement geschreven boeken wordt opgemerkt dat 'Wimbledon het einde is van een symfonie'. Curry roemt met name het intieme karakter. 'Daarom gedraagt iedereen zich ook. Wimbledon maakt een deel uit van mijn persoonlijke historie. Het is de plaats waar ik een groot deel van mijn leven heb doorgebracht. Daarom heb ik het voorzitterschap ook geaccepteerd. Je doet het omdat je houdt van de sport. Ik zou liegen wanneer ik zeg dat mijn plaats op de voorste rij in de Royal Box mij niets doet.'

    • Bert Regeer