Kiri te Kanawa maakt rommeltje van My fair lady

Operazangers denken tegenwoordig maar dat ze alles kunnen. Het bespottelijke optreden van Kiri te Kanawa als een overrijpe Maria op de West side story-cd was blijkbaar nog niet voldoende, evenmin als haar veel te precieus gezongen hoofdrol in de nieuwe cd-versie van South Pacific. Drie jaar geleden moest ook Eliza Doolittle uit My fair lady eraan geloven. De concert-uitvoering van de musical, die de NOS vanavond uitzendt, getuigt daarvan.

My fair lady is een magnifieke musical, waarvan vrijwel ieder zangnummer een hoogtepunt is. Ze lopen uiteen van lyrisch tot satirisch en zijn hecht verankerd in het op Shaw gebaseerde verhaal de karakterontwikkeling loopt door in de songs. Wie alleen maar de noten zingt, heeft er niets van begrepen. De teksten moeten worden geacteerd. Bijvoorbeeld door Jeremy Irons, die hier in het voetspoor van Rex Harrison alle vereiste arrogantie ten beste geeft in nummers als Why can't the English en Hymn to him. Als hij tenslotte, in het prachtige I've grown accustomed to her face, met tegenzin moet toegeven dat hij Eliza mist, is die gemoedstoestand in zijn intonatie te horen en op zijn gezicht te lezen. Of door Warren Mitchell, die robuust en met slimme oogjes uithaalt in de hits With a little bit en Get me to the church on time.

Dat ze geen tweeen in de klassieke betekenis van het woord kunnen zingen, is niet van belang. Musicals worden geschreven voor acteurs die een beetje de wijs kunnen houden, niet voor zangers die nauwelijks kunnen acteren. Naast twee zulke overtuigende acteurs is Kiri te Kanawa volkomen misplaatst. Het melodieuze I could have danced all night komt er nog wel acceptabel uit, maar van de andere nummers maakt ze een uitgesproken rommeltje. Soms is er geen woord meer van te verstaan, soms haalt ze overdramatisch uit. Haar gekunstelde, Nieuwzeelandse opvatting van het cockney slaat nergens op. Dat ze het genre niet beheerst, hoeft op zichzelf geen schande te zijn. Dat ze zich er niettemin aan waagt, illustreert echter de superieure houding van de klassiek geschoolde zanger die meent dat hij de lichte sector er wel even bij kan doen. Omgekeerd zouden Jeremy Irons of Warren Mitchell het niet in hun hoofd halen om een operarol te zingen.

In deze concert-versie, opgenomen in de Royal Albert Hall in Londen, ontbreken de soli van Freddy (In the street where you live) en majoor Pickering (You did it). Maar het koor zingt (en fluit!) er vrolijk op los en Irons en Mitchell doen verlangen naar een nieuwe enscenering van de show, waarin zij de hoofdrollen spelen. Als het maar zonder Kiri te Kanawa is.

Songs uit 'My fair lady', Ned. 3, 21.43 - 22.43 uur.