Duitsers overtuigender dan in '82 en '86

TURIJN, 5 juli De ontknoping van het WK-voetbal begint veel weg te krijgen van een Russische roulette. Nauwelijks 24 uur na de strafschoppen-sessie in de eerste halve-finalewedstrijd tussen Italie en Argentinie was het gisteravond de beurt aan de Engelsen om na hun nederlaag tegen West-Duitsland met een onbevredigend gevoel de kleedkamers op te zoeken. Engeland speelde voor de derde achtereenvolgende keer op dit WK een verlenging. Maar in tegenstelling tot de wedstrijden tegen Belgie en Kameroen hielden de Duitsers de zaak zij het met het nodige fortuin toen Waddle in de slotseconden van de 120 minuten voetbal op de paal schoot via een 1-1 gelijkspel wel onder controle.

De Engelse bondscoach Robson hield de twee grootste specialisten van de free-kick en penalty's in zijn elftal bij het nemen van de strafschoppen tot het laatst in reserve, maar moest tot zijn verbijstering constateren dat eerst Stuart Pearce de bal recht op doelman Illgner afvuurde en vervolgens Chris Waddle hoog overschoot.

Brehme, Matthaus, Riedle en Thon schoten secuur raak voor de Duitsers, die zich op het WK-voetbal lijken te hebben gespecialiseerd in narrow-escapes en daarmee de onwezenlijke prestatie hebben geleverd dat zij zondag in Rome voor de derde achtereenvolgende keer in de finale van het wereldkampioenschap voetbal staan.

Dit unieke succes moet toch voor een belangrijk gedeelte op het conto worden geschreven van Franz Beckenbauer, de scheidende Duitse technische directeur die met de bij hem passende arrogantie bij zijn aanstelling in 1984 verklaarde: 'De idee dat het Duitse voetbal nog steeds toonaangevend in de wereld is berust op een misvatting.'

Overtuigender

Onder Beckenbauer werd het scouting- en opleidingssysteem van de Duitse voetbalbond gewijzigd, in Italie opereert Beckenbauer met vier voor hem spionerende toptrainers en verplaatst hij zich per helikopter, maar het selecteren op meer techniek waarvan betrekkelijk jeugdige coryfeeen als Hassler, Moller en Thon de exponenten zijn heeft in Italie een overtuigender West-Duitsland op weg naar de finale te zien gegeven dan in de toernooien van Mexico '86 en Spanje '82. 'Ik hoop daarom vurig dat we dit keer de finale wel zullen winnen', verklaarde Beckenbauer opgelucht na de loterij met de strafschoppen. 'Al is Argentinie geen team om te onderschatten. Twee acties van Maradona en een wedstrijd kan beslist zijn.' De Engelse bondscoach Bobby Robson liet doorschemeren dat voor hem de uitkomst van de finale al min of meer vast staat. 'Dat is het tragische van onze nederlaag', analyseerde de coach na zijn voorlaatste wedstrijd met het Engelse nationale team. 'Voor de wedstrijd hadden we elkaar in de kleedkamer al voorgehouden: 'wanneer we de Duitsers verslaan, winnen we ook de finale'. Ik denk dat de Duitsers er niet anders over zullen denken. Het is niet dat ik geen respect heb voor Argentinie Maradona blijft tenslotte een uitzonderlijke speler maar ik denk dat het team te veel vaste krachten mist om het met succes tegen de Duitsers op te kunnen nemen.' De Engelse coach hield een opmerkelijk pleidooi wedstrijden in deze fase van het toernooi te laten beslissen door de ploeg die letterlijk de langste adem heeft. Robson: 'Voetbal is tenslotte niets anders dan survival of the fittest. Vecht zo'n halve finale uit totdat een ploeg de winnende treffer maakt. Maar niet ik bepaal de regels maar de FIFA.' Het was zo ongeveer het enige punt waarop Beckenbauer het niet met Robson eens was. 'Het is al onzin om een week rust te hebben tussen de achtste finale en de kwartfinale om vervolgens drie dagen later een halve finale te moeten spelen. Daarom kon ik Bein en Littbarski niet inzetten. Zij konden wel spelen maar niet tot aan de grens van hun prestatievermogen gaan. En ik voorzag dat dit tegen een elftal als Engeland beslist nodig zou zijn.'

Enerverend

De profetische gedachte van 'der Kaiser' werd bevestigd door de ontwikkelingen op het veld. De Duitsers vochten met de Engelsen een krachtmeting uit die qua dramatiek wellicht niet helemaal viel te vergelijken met eerdere huzarenstukjes van de Duitsers in halve finales uit het verleden zoals Italie-Duitsland in 1970 en Frankrijk-Duitsland in 1982 maar onwillekeurig gingen toch de gedachten in de tijd terug. Zeker bij Beckenbauer, die op drie wereldkampioenschappen uitkwam als speler voor Duitsland en tweemaal als trainer naast de dug-out heeft gestaan. Op de valreep hunkert Beckenbauer derhalve naar nog een groot succes. Enigszins gechargeerd merkte hij daarom gisteravond op: 'Dit was een regelrechte propaganda voor het voetbal. Een van de meest enerverende wedstrijden die ik ooit op dit niveau heb gezien.' Het betoog ging echter te gemakkelijk voorbij aan de angstige manier van spelen Beckenbauer gooide na de 1-0 voorsprong met Reuter zelfs nog een zevende verdediger in zijn elftal waarmee beide teams op succes joegen. Zeker na de blessure van Voller (hij kan zondag weer spelen) nam Beckenbauer geen enkel risico meer. Wat dat betreft waren de Engelsen in de tot de verlenging doorgaans gezapige wedstrijd toch de morele winnaars. Het elftal, zonder de geblesseerde Barnes, bleek in de wat bonkig ogende maar wat een techniek pas 23-jarige Gascoigne, Waddle, Pearce en Lineker die volgens Cruijff bij Barcelona niet geschikt was voor topvoetbal over een aantal achttien karaats voetballers te beschikken.

Lineker was een plaag voor Kohler en strafte onmiddellijk de eerste grove fout van deze voortreffelijke stopper in dit toernooi af. Tussen drie Duitse verdedigers joeg Lineker de bal achter Illgner.

Het was een doelpunt dat bepaald van betere kwaliteit was dan de gelukkige treffer waarmee Brehme uit een vrije trap via de voet van de Engelse verdediger Parker Duitsland de leiding had bezorgd. In de slotseconden nam het gebrul van de Engelse supporters die de Duitsers in Turijn numeriek zelfs overtroffen angstaanjagende vormen aan toen Waddle de binnenkant van de paal trof. Voor de Duitsers schoot Buchwald op de paal en miste Klinsmann in de verlenging enkele opgelegde kansen, maar de Engelsen werden uiteindelijk geveld door bruut onfortuin. Robson: 'We hebben zes wedstrijden gespeeld zonder er een te verliezen. Het is verschrikkelijk dat een team van dit kaliber maar dat zou voor de Duitsers ook hebben gegolden naar huis moet. Maar dat is toernooivoetbal. Engeland heeft hier aangetoond dat, ondanks het feit dat onze clubs in Europa zijn geisoleerd, het Engelse voetbal in vijf jaar niet te veel is achteruit gegaan. We tellen nog mee en kunnen met opgeheven hoofd naar huis terugkeren. We zullen nog proberen derde te worden in dit toernooi door zaterdag van Italie te winnen.'