Buitenwijk en binnenstad

Van sympathiek, maar verwaand acteur is Richard Benjamin de laatste jaren definitief verworden tot regisseur van films van dertien in het dozijn. Downtown is beslist ook geen parel aan zijn kroon; de uitgemolken formule van onwaarschijnlijke politieduo's tegen wil en dank wordt ongeinspireerd weer eens afgewerkt.

Downtown onderscheidt zich hoogstens doordat de lethargische zwarte reus Forest Whitaker, wiens sinds Bird algemeen erkende kwaliteiten ook in deze film gunstig afsteken tegen de rest, zich min of meer blijvend verzet tegen koppeling aan de buitenwijkagent Anthony Edwards, die voor straf tot dienst in de binnenstad van Philadelphia veroordeeld is. En wanneer Whitaker eindelijk zwicht, plaatst het scenario hem met een ernstige verwonding in het ziekenhuis, zodat hij bij de ultieme 'shoot out' slechts in de geest aanwezig kan zijn.

Ook de misdaadplot, waarin hoge politiefunctionarissen zich met gebruikmaking van gestolen Mercedessen aan drugsmokkel schuldig maken, biedt weinig nieuwe gezichtspunten. Mooi is wel de cultuurkloof tussen blank suburbia en de verpauperde binnensteden gesymboliseerd door Whitakers afkeer van Edwards' favoriete muziek, de Californische surfdeuntjes van The Beach Boys.

Voor het overige is Downtown een nonchalante en luidruchtige mislukking, nauwelijks goed genoeg voor een gemiddelde aflevering van een serie als Miami Vice.