Column

Wraak

Toen Nederland op Sardinie tegen de Engelsen moest spelen zag ik mijn eerste hooligans in het wild. De meest indrukwekkende was begin twintig, 1.80 meter hoog en een kilootje of 110 licht. Daarbij had ik de bescheiden indruk dat van zijn totale substantie zijn hersenen niet de grootste ballast vormden. Hij had zich gehuld in uitsluitend een soort hot pants, gemaakt van de Britse vlag en daar overheen hingen zijn buiken. Van zijn nek tot aan het elastiek van de Union Jack was hij getatoeeerd en dan moet u zich daar toch minimaal een hectoliter inkt aan verheffende teksten bij voorstellen.

Ik bleef angstig op afstand en kon niet precies lezen wat voor literatuur de man met zich mee droeg, maar ik ga er van uit dat er weinig Hegel en Nietsche tussen stond. Ik ken deze randgroepjongeren verder niet persoonlijk, anders zou ik hen aanraden vandaag niet op dezelfde manier door Turijn te gaan lopen als toen door Cagliari. Er zijn genoeg Juve-fans die hem uit zijn getatoeeerde jasje willen helpen. Er hangt op dit moment een gespannen sfeer hier en het verlies van de Italianen tegen de Argentijnen voert de spanning nog eens extra op. Normaal reed nu heel Italie schreeuwend en toeterend rond, maar nu Maradona en consorten dat verholpen hebben moet er iets anders worden verzonnen. En er staat een tegenstander klaar, een heel zuur appeltje is nog niet geschild en de hoolies zullen nooit meer zo dichtbij komen. Bij het centraal station van Turijn stond vannacht een behoorlijke groep tifosi hen op te wachten en dat ging niet om te vragen of de heren uit Engeland misschien zin hadden in een onderling badmintontoernooitje in het Fiat-ontspanningscentrum.

Het ging om wraak voor het Heizel-drama van vijf jaar geleden. Van wat er vannacht bij het station stond was de meerderheid zeker toen niet in Brussel, daar de gemiddelde leeftijd achttien was. Natuurlijk zal er eentje toen bij geweest zijn, maar dan echt maar eentje. Degenen die een broertje aan die finale dood hebben waren er niet. Die hebben inmiddels zoveel tranen gehuild en woorden gestameld dat ze weten dat een stadion groter is dan een vak achter het doel en Engeland niet alleen uit Liverpool bestaat. Daarbij wek je met bloedwraak de gewrokenen niet tot leven. Met wat bij het station stond ben ik deze discussie niet aangegaan. Ten eerste is mijn Italiaans abominabel en om deze discussie nou in het Engels te gaan staan voeren lijkt me ook niet verstandig.

Al jaren schaam ik mij een beetje dat ik mijn Engels nogal steenkolig spreek, maar nu ben ik er voor het eerst zeer content mee. Hoe slechter hoe beter. 'Ein capucino bitte?', zweet ik voortdurend als vreemde Italianen wat lang naar me kijken in een cafe en ik ben inmiddels zo paranoia dat ik gisteren goed was voor zestien bakjes koffie. En maar lachen in hun richting. En maar ongevraagd 'Olandese' roepen of 'Schillaci', de duim geforceerd omhoog. Tot gisteravond kon dat nog, maar alle hoop op een Italiaans wereldkampioenschap ligt nu in een hoekje van een kleedkamer in Napels en ik denk dat als je nu 'Toto Schillaci' roept, je een goed sprintje moet kunnen trekken. Net als vannacht toen ik opeens in een charge verzeild raakte en achtervolgd door een peloton knuppels op mijn perskaart liep te wijzen.

Vanavond ben ik voor de Engelsen, maar dat hou ik mooi voor mezelf. Nu is het nog nacht, de sportbladen krijsen al vanaf half een hun verdriet uit de kiosken, sirenes janken door de stad, duizenden helmen zijn op de been om de orde te handhaven en het gaat allemaal om het domste spelletje uit de geschiedenis: voetbal. Iedere Italiaan die zijn verdriet over het verlies tegen Maradona wil verdrinken stuit op het alcoholverbod en zal geen druppel troost kunnen scoren. Er hangt een sfeer van vechten in Turijn, een heli suist erboven en er loopt een man met een brilletje tussen die weet dat hij vandaag een keer heel schijtlijsterig zal moeten vragen: 'Bitte, wissen Sie das Fussbalstadion?' Wedden dat ik het per ongeluk aan drie hooligans incognito vraag en toch nog een paar klappen krijg. Was ik maar boksjournalist. Daar wordt tenminste niet geslagen.