Al 85 jaar opwinding over tenniskleding

LONDEN, 4 juli Wimbledon 1905 was een bijzonder warme editie. Mary Sutton kreeg het in haar tweede partij dusdanig benauwd dat zij nietsvermoedend de mouwen van haar lange tennisjurk een stukje oprolde om wat meer lucht te krijgen voor de service. Op dat moment ging een kreet van afgrijzen door het publiek. Vrouwen wendden het hoofd af, volwassen mannen grepen zich vast aan het houtwerk van de banken. De ontblote polsen vormden het begin van de kledingperikelen die op de open Engelse tenniskampioenschappen van 1990 nog altijd voortduren.

Zo keurde hoofdscheidsrechter Alan Mills vooraf aan de huidige titelstrijd het gebruikelijke shirt van Jennifer Capriati af, omdat er te veel roze in was verwerkt en het derhalve niet voldeed aan de streng gehanteerde Wimbledonregel predominantly white. Monica Seles zag uit eigen beweging af van het roze broekje onder haar rok. 'Mijn kleding was daarmee niet overwegend wit. En daar maken ze hier geen grapjes over. Wat gebeurt er als de umpire me wil diskwalificeren? Ik kan me toch moeilijk even snel op het gras omkleden.'

Dat uitzonderingen niet worden getolereerd onderstreepte Mills afgelopen week nog. 'Ik kan u verzekeren dat wanneer Andre Agassi naar Wimbledon zou komen, hij niet zou spelen in de outfit waarmee hij aan Roland Garros deelnam.' De organiserende All England Club houdt vast aan de regel om te voorkomen dat het evenement ontaardt in een kleding-festival, waarop de aandacht voor de sport wordt afgeleid. Niettemin heeft de club door de jaren heen een versoepeling toegestaan, maar het waren verhitte discussies.

Korte mouwen

In 1914 was Marguerite Broquedis de eerste vrouw die met korte mouwen op de baan verscheen. De legendarische Suzanne Lenglen speelde vijf jaar later voor het eerst in een kortere jurk, de petticoat had ze in de kleedkamer achtergelaten. Er werd schande gesproken van de vrouw die voor het eerst op het gras de contouren van haar lichaam liet ontwaren. In 1925 opende Lenglen Wimbledon in een zijden jurkje, dat bij een bepaalde stand van de zon een doorschijnend effect had en vier jaar later waagde Billie Tapscot het, zij het voorzichtig op een buitenbaan, zonder kousen de bal te beroeren.

Maar het echte schandaal ontstond in 1949. Gussie gorgeous Moran wandelde aanvankelijk kalm over de baan, maar bij het inspelen golfden de eerste schokeffecten door het publiek. Bij een service-oefening gaf zij haar kanten broekje aan de openbaarheid prijs, waarmee alle grenzen waren overschreden. Fotografen lieten zich op de grond vallen om voorpagina's van onthullende snapshots te kunnen voorzien, ontwerper Ted Tinling moest het ontgelden bij de All England Club. 'U heeft zonde en vulgariteit in het tennis gebracht', sprak een lid met trillende stem. Tinling werd verbannen van Wimbledon en pas weer in 1982 toegelaten.

Doorbraak

Niettemin vormde het kanten kledingstuk van Moran een doorbraak; langer verbieden bleek zinloos. Ted Tinling ontwikkelde zich tot een gewilde tenniskleding-ontwerper en voorzag door de jaren heen ruim vijfhonderd spelers en speelsters van originele outfits. De op 22 mei dit jaar overleden Tinling werd uit verblindende liefde voor het vrouwentennis benoemd tot verbindingsman tussen de tennisspeelsters en de officials, een functie die hij ook in de Tweede wereldoorlog had. Bij het aan boord gaan van een Engels schip voor de invasie op D-Day wierp hij een blik in de grauwe lucht en mompelde: 'Ach, met dit weer was het dit jaar op Wimbledon toch niets geworden.' Na de affaire-Moran bleef het over het algemeen rustig met de kledij op Wimbledon. Hoewel vooral de shirts steeds meer werden verheven tot een mode-artikel, hebben zich nagenoeg geen revolutionaire wijzigingen in afmetingen voorgedaan. Of het moet de body-stocking zijn van de Amerikaanse Ann White op Wimbledon 1985. Maar dat katachtige witte pak werd snel verboden en heeft nooit navolging gekregen. Vandaag de dag ontstaat nog wel eens opwinding over te felle kleuren en een enkele verkleedpartij op de baan. Barbara Potter deed dat twee jaar geleden achter een handdoek en het werd haar haar niet in dank afgenomen.

De opwinding betrof altijd het uiterlijk van de vrouwelijke deelnemers. Bij de mannen verdwenen overhemd en lange broek geleidelijk nadat Bunny Austin in 1933 de primeur achter zijn naam liet noteren. Vrouwen mogen vandaag de dag zelfs de rok verwisselen voor de 'mannelijke' korte broek. Andersom is nooit geprobeerd.

    • Bert Regeer