Lunch beter dan spel Wimbledon

LONDEN, 3 juli Wat te doen op het moment dat Pat Cash op het centre court van Wimbledon Boris Becker op zijn servicegame in moeilijkheden brengt, Brenda Schultz op baan 13 in dezelfde minuut de laatste tennisbal slaat, Mark Koevermans een grasveld verder de tweede set verliest tegen Ivanisevic, een nerveuze Lendl in de derde reeks toch naar 5-4 'breekt' tegen Shelton op baan 1 en Monica Seles tezelfdertijd in de interviewruimte giechelt dat de Engelsen aan de verkeerde kant rijden en zij derhalve vorige week maar net ontsnapte aan een ongeluk in Londen? Het is dan half twee en op Wimbledon tijd voor de lunch.

Op het picknickveld spreiden degenen die geen centre court-kaartje hebben bemachtigd voor het indrukwekkende programma van de zevende dag bij de open Engelse kampioenschappen het kleed uit, vlijen zich op het gras en doen zich al keuvelend over de tennisgrootheden en de arm van prins Charles tegoed aan de werkelijk onvoorstelbare hoeveelheden van thuis meegenomen etenswaren. Even verderop plopt in een luxe hospitality-unit een champagnekurk uit de fles en worden onder het mom van een zakenlunch dezelfde gespreksthema's aangeroerd.

Lunch op Wimbledon is onvermijdelijk en behoort nadrukkelijk tot het sociale patroon van het evenement. Heeft het gewone publiek op elke plaats de mogelijkheid de dagelijkse gang langs de banen te onderbreken voor het middagmaal, vooral het bedrijfsleven verheft de lunch met het jaar meer tot een zakelijke investering en laat zich reeds maanden voor het evenement op de wachtlijst plaatsen voor reserveringen in de hospitality-units.

Volgens opgave kost een kleine ontvangstruimte in strikt besloten gebied met ruimte voor veertig personen en 25 toegangsbewijzen voor het tennis afhankelijk van de plaats gemiddeld 25.000 gulden per dag. Wie gasten wil inviteren op de dag van de mannenfinale en bovendien wenst te beschikken over kaartjes voor het centre court dient ernstig rekening te houden met een bedrag van 3.700 gulden per persoon.

Terwijl de chauffeurs op het belendende cricketveld achterin de limousines de wedstrijden via de ingebouwde televisies volgen en wachten op het telefoontje wanneer dient te worden voorgereden, gebruikt de eigenaar van het automobiel de veelal geserveerde champagnelunch, daarbij spaarzaam turend naar de televisie. Een zakenman liet deze week in een interview met een Engels dagblad weten het de investering meer dan waard te vinden. Hij was voor het derde achtereenvolgende jaar op Wimbledon en het verrassen alsmede bedanken van zijn relaties voor het genoten vertrouwen in een met pianomuziek verrijkte sfeer levert hem naar eigen zeggen jaarlijks een omzetstijging van een miljoen pond op.

Pat Cash

Degenen die over een dergelijke uitnodiging beschikten voor de zevende dag moeten 's morgens behalve het aangenaam verpozen ook het programma op het centre court in gedachten hebben gehad. De ontmoetingen Becker-Cash, Graf-Capriati alsmede Edberg-Chang in de achtste finales vormden een uitgelezen mogelijkheid beide genoegens te combineren. Maar waar de lunch als altijd een gastronomisch hoogtepunt bereikte, voldeed de sport gisteren echter niet geheel aan het verwachtingspatroon. De 25-jarige Pat Cash gold voor de open Engelse kampioenschappen aan Church Road als de gevaarlijke outsider, een kwalificatie die was gebaseerd op zijn kwaliteiten als grastennisser. Te gemakkelijk is evenwel voorbijgegaan aan het feit dat de Australier, winnaar van Wimbledon in 1987, pas de laatste vier maanden weer actief is in het profcircuit nadat hij vorig jaar april zijn achillespees scheurde in Tokio en voor een periode van drie maanden in het gips verdween.

In zijn voorgaande drie partijen wist Cash zijn tegenstanders nog te verschalken, maar Boris Becker was in de achtste finale eenvoudigweg te sterk. Cash, Wimbledon binnengekomen op een zogeheten wild card, hield met felle balwisselingen aan het net in de eerste set de Westduitser bij en wist hem op enkele momenten met fraaie reflexen zelfs onder druk te zetten, maar Boris Becker besliste de partij uiteindelijk simpeler dan was verwacht in drie sets: 7-6 (7-3), 6-1, 6-4. 'Ik had mijn kansen, maar ik heb meer van dit soort partijen nodig om mijn oude niveau te bereiken', aldus Cash, die Becker roemde om zijn volwassen gedrag. 'Dat was in het verleden anders. Op de baan is het een strijd op leven en dood, maar dat moet je daarna vergeten. Becker heeft echter vroeger vervelende dingen over mij en mijn familie gezegd. Dat is nu voorbij. Daarom heb ik ook grote bewondering voor McEnroe, een speler die daar buiten met niemand rekening houdt, maar na afloop geen animositeit veroorzaakt.' Cash verloor in 1988 als titelverdediger in de kwartfinale van Becker, waarna hij op de persconferentie grijnzend met een rode pruik verscheen. Het was zijn antwoord op het voorval in de wedstrijd toen Cash in volle vaart voor een smash pardoes over het net tuimelde en Becker in een poging leuk te zijn zich ook maar over het net liet vallen. Smart-arse Kraut beet Cash zijn opponent nog toe, maar het hielp hem niet meer aan de winst.

Tennisjurk

Het publiek had gehoopt dat de 14-jarige Jennifer Capriati voor een verrassing zou zorgen tegen Steffi Graf en wellicht zaterdag de titel zou kunnen grijpen als jongste winnares na de 15-jarige Lottie Dod in 1887. Maar ook in de tweede partij op het centre court werd orde op zaken gesteld. Lottie Dod kende eind vorige eeuw als enige probleem dat haar tennisjurk op weg naar Wimbledon steeds in de ketting van haar fiets verstrikt raakte, maar de perikelen van Capriati waren ietwat groter.

De Amerikaanse verloor meteen haar eerste servicegame en in het vervolg kwam het niet meer goed. Capriati beschikt over een voor haar leeftijd geweldige slagkracht, die evenwel geen gelijke tred houdt met haar inzicht en al helemaal niet met het niveau van Steffi Graf. De Westduitse liet er geen twijfel over bestaan wie titelaspiraties mag hebben en won zonder een moment in problemen te raken met 6-2 en 6-4. Capriati babbelde na afloop vrijuit over leuke winkels, T-shirts en poppen, waardoor een enkeling zich in een nieuwe aflevering van Sesamstraat waande.

Stefan Edberg had in de derde ronde een moeizame vijfsetter nodig gehad om door te dringen tot de achtste finales tegen Michael Chang. De Zweed zei hierdoor aan kracht te hebben gewonnen, hetgeen gisteren in de namiddag werd bewaarheid. Nu is Chang verre van een grasspecialist en derhalve was hij niet opgewassen tegen het service-volley-spel van Edberg, die het ongelijke duel met 6-3, 6-2, 6-2 besliste.

De slotpartij op baan 1 bracht eindelijk het sensationale tennis waarop was gewacht, maar toen waren de professionele lunchers al vertrokken. De Amerikaan David Wheaton verkreeg twee matchpoints tegen zijn landgenoot Brad Gilbert, maar ging in een sensationele vijfde set alsnog met 13-11 onderuit. Daarmee zijn de kwartfinales nagenoeg bekend. Alleen de ontmoetingen tussen Lendl en Antonitsch alsmede Woodforde en Pearce volgen nog in de vierde ronde.

    • Bert Regeer