Column

Wereldkameroen

Je procedeert je een sportwagen om als sportjournalist erkend te worden, verlangt meer dan een jaar naar je eerste WK en wat krijg je te zien? Een stelletje ziekenhuispartijen. Afgelopen week heb ik meer dan duizend kilometer in de hitte op de Italiaanse autostrada rondgedreven om getuige te kunnen zijn van Ierland-Roemenie, Engeland-Belgie, Argentinie-Joegoslavie en Tsjechoslowakije-West-Duitsland. In 450 minuten kreeg ik, om precies te zijn, twee doelpunten te zien.

De eerste was van de Engelsen en die hebben tot de allerlaatste minuut in de tweede verlenging gewacht en de andere was van de Duitsers en was nog een penalty ook. Wat een verschrikkelijk impotent voetbal en wat laat het publiek zich belazeren. De meeste mensen hebben duizenden guldens aan reizen en kaartjes (plusminus 200 gulden per wedstrijd) betaald en moeten kijken naar de breiwerkjes die de HH voetballers voorschotelen. En het publiek is zo ontzettend dom en chauvinistisch. In plaats van een snerpend fluitconcert vanwege wanprestatie blijft men simpel schreeuwen in de hoop dat hun land de volgende ronde haalt. Even dacht ik dat de Duitsers gevoel voor humor hadden gekregen omdat ze tijdens de armoedepot tegen de Tsjechen massaal in een bepaald ritme klapten en dan met 60.000 man tegelijk riepen: 'Ziek'. Maar ziek is Krank in het Duits, dus was ik weer een illusie armer. Toen de Duitsers klaar waren werden ze toegejuicht alsof ze de wereldcup al hadden veroverd.

Als je na de wedstrijd de file richting Heimat zag en je zag ze hun armen lam zwaaien met de vlaggen en hun accu's leegtoeteren zou je denken dat ze de grootste topper aller tijden achter de rug hadden en dat in hun blinde enthousiasme alle negen doelpunten regelmatig op hun achteruitkijkspiegel langs kwamen. Als je aan een niets vermoedende voorbijganger zou vertellen dat de Duitsers een armoedige 1-0 middels een cadeaupenalty hadden gemaakt zou hij naar een psychiater rennen. Of om zichzelf met spoed te laten behandelen of om de man in een keer aan 50.000 klanten te helpen. Het geldt niet alleen voor de Duitsers, ook de Italianen waren hondsdol na de verschrikkelijke 1-0 tegen mijn Ierse landgenoten. Het Ierse publiek neem ik niks kwalijk. Die mogen met zoveel brandhout in het veld inderdaad blij zijn met elke ronde en daarbij zijn ze allemaal chronisch dronken.

Maar het is en blijft een verschrikkelijk toernooi. Een uitzondering: Kameroen. Toen de Engelsen gisteravond op 1-0 kwamen beloofde ik te trakteren op een fles champagne als mijn Afrikaanse vrienden zouden winnen en toen na de rust Miller (voor kenners: Milla) erin kwam wist ik dat ik een hele grote kans liep dat ik de fles zou verliezen. Graag zelfs. En wat werd het leuk. Bij alle andere elftallen weet je als A de bal heeft dat hij volgens het schoolbordconcept naar B gaat en dat deze hem, zoals afgesproken, terugtikt op C en dat D dan gaat lopen. Maar bij Kameroen gaat de bal altijd daarheen waar je denkt dat ie nooit heen zal gaan. Ze schieten ook op momenten dat het volgens de regels van het moderne voetbalgepunnik helemaal niet mag.

Het leukste was gisteravond het hakje van de spits. Shilton zag al alle kleuren van de regenboog en als deze erin was gegaan had hij zich laten omscholen tot goudvissendresseur. Echt fantastisch. Als de bal uit het veld is wordt er meteen ingegooid. Elk ander team gaat eerst hergroeperen, treuzelen en uiteindelijk wordt de bal niet ingegooid door degene die met de bal klaar staat. Die geeft hem irritant aan degene die van Londen naar Liverpool kan gooien. Het probleem is dat hij alleen maar volgens afspraak naar Liverpool kan gooien en het is nog nooit in zijn grijze hersencellen opgekomen om de bal een keer naar Manchester te gooien. Dat mag niet van de trainer. Gisteravond was ik tot tranen toe kapot toen onze zwarte vrienden uit Kameroen eruit lagen en ik weet dat het niet kan, maar wat had ik ze graag in de halve finale van die Duitsers zien winnen om vervolgens de Italianen thuis klop te geven. Illusie, droom en tropenkolder. Ik weet het, maar ik had er graag een kratje champagne op gezet. En wees eerlijk: zoveel heeft het niet gescheeld. Jammer he?