Bambi Uden is 43 jaar en Engelse. Ze is ...

Bambi Uden is 43 jaar en Engelse. Ze is bewegingscoach, verbonden aan onder meer de Amsterdamse Toneelschool en Toneelgroep Amsterdam. De afgelopen weken was ze betrokken bij de acties aan de Amsterdamse Theaterschool, waar studenten en docenten zich keren tegen de plannen die de directie met dit instituut heeft. De Toneelschool, waar Bambi Uden doceert maakt onderdeel uit van deze Theaterschool.

Zondag 17 juni

Van een feestcommissie rechtstreeks in een actiecomite. Weken hebben we gewerkt aan het afscheidsfeest van Maitre C. v.d. V., die na 35 jaar meesterlijke scherm- en acrobatieklessen aan de Toneelschool met de VUT ging. Met dit fantastische feest nog vers op het netvlies, ben ik in het actiecomite gestapt tegen de gruwelijke en inhoudsloze bezuinigingen binnen de Amsterdamse Theaterschool. Protestacties moeten de botte saneringen onder de aandacht van het publiek brengen. We zijn nog twee weken weg van de vakantie. Het einde van een druk seizoen, zelfs een verstokte toneelfanaat als ik komt het theater nu de neus uit en juist nu moeten er nog bergen werk worden verzet.

Maandag

Naar de vreemdelingenpolitie. Mijn verblijfsvergunning is verlopen. Ik mag blijven. Met spoed naar het werk dat ik al twintig jaar ononderbroken in dit land verricht: specifieke bewegingsadviezen aan acteurs en regisseurs. Hier gaat het om een voorstelling van derde jaarsstudenten van de Toneelschool. Leuke repetitie - vaak overdoen, veel lachen, zo hoort het ook. Daarna door naar de actievergadering, die dit keer door een bemoedigend grote groep belangstellenden uit veel verschillende opleidingen van de Theaterschool wordt bezocht. We wachten nog met het benaderen van de pers. Misschien is dit dagboek, dat tot stand komt tussen werk, koken voor de kinderen en het laden en lossen van de wasmachine, dan toch nog verspilde moeite.

Dinsdag

Zoals iedere werkdag om zeven uur op, kinderen naar school en daarna de hoek om naar 'mijn' hoe lang nog? geliefde Toneelschool. Het eerste bericht bij binnenkomst is dat de studieleiders van de Theaterschool-opleidingen die tegen het directiebeleid in opstand zijn gekomen, een aangetekende brief hebben gekregen. Ze moeten aan het bureau van de directie verschijnen om hun loyaliteit te betuigen aan de rampzalige plannen. Als ze niet komen, vliegen ze eruit. 'Overleg' in de Theaterschool, anno 1990. Help!De stemming op school is opperbest. Ik heb zelden mensen gezien die met zo'n brede grijns op hun gezicht met een ontslagbrief lopen wapperen. Snel weer naar huis om materiaal voor spandoeken te verzamelen: eindelijk die oude lakens verscheuren, fijn dat die van de verbouwing overgebleven latjes nu een nuttige bestemming krijgen. Terug op school hebben de studenten veel geestige leuzen verzonnen. Laat die maar schuiven!

De middag verder gevuld met bezigheden die u niets aangaan. 'sAvonds naar het-begin-van-een-voorstelling -zonder-publiek (dat noemen wij in het theatervak 'doorloop') van de derde jaarsvoorstelling. Die dreigt goed te worden. Tijdens deze week vol grote gebeurtenissen is mijn belangrijkste zorg een banale: de oppas voor de avond. Overdag bestiert onze voortreffelijke 'tante Anja' de huishouding. De (late) avonden zijn bijna altijd problematisch. De oppascentrale biedt uitkomst. Dus woon ik met gerust hart de opening bij van het Internationale Theaterscholen-festival in de Amsterdamse Nes-theaters. Daar zullen we voor het eerst openbaar protesteren. Een door de directie 'demagogisch' genoemde toespraak wordt helder door de megafoon gelezen door ons aller student Hans S. Zijn stem- en spraakdocenten kunnen trots op hem zijn. De hoge heren en hun hoge gevolg staan er strak-stralend bij. Als betrof het een woede-aanval van een onbegrepen kind. De directeur krijgt een tomaat op zijn witte colbert. Hij gaat met iedereen in zijn buurt in discussie. Het leidt allemaal tot niets. Ik schrijf dit om drie uur in de nacht. Mijn oudste zoon wordt wakker uit een enge droom.

Woensdag

Weer vroeg. Zie dinsdag. Zie morgen. Enzoverder. Om elf uur de dagelijkse actievergadering. We smeden mooie plannen voor een manifestatie in de tweede festivalweek. Vooral wanneer we een theatrale vorm kiezen voor ons protest, loopt iedereen warm. Uit alle opleidingen komen suggesties. We denken samen verder, maar ieder benadert het uit zijn vakgebied: acteren, kleinkunst, dans, mime. Ik zie hier die ideale Theaterschool, die verloren dreigt te gaan als de directieplannen uitgevoerd worden.

De tijd verder besteed aan het in orde maken van een gastenverblijf voor de Poolse regisseur Pjotr C. en zijn vrouw, de topactrice Jadwiga. Zij komen hier voor het festival in de Nes. Ik verheug me op hun komst. We zijn goede vrienden geworden toen ik een workshop gaf aan de theateracademie in Warschau. Het weerzien op Schiphol is opgewonden, tijdens de avondwandeling door de rosse buurt vermijden we de Nes zorgvuldig. Tot diep in de nacht een met heerlijke wijn overgoten discussie over een nimmer opgehelderd vraagstuk: hoe leid je acteurs op?

Donderdag

Mijn Poolse gasten gaan vandaag voor alles - geen actievergadering. Ik laat ze de stad zien. Via de Albert Cuyp en een Dim Sum lunch in de Chinese buurt belanden we in de eerste voorstelling van de derde jaarsstudenten Toneelschool. Ze spelen Tsjechovs Ivanov. Daarna eten we, samen met de artistiek leidster van de Toneelschool, Meral T. en haar vriend de kunstenaar Junos S., bij mij thuis een overvloedige maaltijd, bereid door mijn man, de architekt Borek S. - hij kan zo heerlijk koken.

We spreken wat zurig over de toestand van de Theaterschool. Het kunstzinnige gezelschap spreekt zijn afkeuring uit over de oprukkende managerspraktijken in het rijk der muzen. Daarna tillen we onszelf op in een hartstochtelijk gesprek over het maakwerk in de kunst, zoals alleen kunstenaars daarover kunnen praten. Dat is vast een heel elitaire zin. Maar het was wel een mooi gesprek. En onze Theaterschool-directeuren B. H. en W. W. hadden er vast geen deel aan kunnen hebben.

Vrijdag

Uit oude slopen fabriceer ik twee kleine middeleeuwse riddertenuetjes voor mijn zoontjes. De middeleeuwen, dat is het thema van hun schoolfeest. Ik bezin me op een persoonlijke actie waar ik vanaf de opening van het Theaterscholen-festival mee ben begonnen: ik ben steeds in de buurt van de beide heren directeuren. Zwijgend observeer ik ze, nadenkend luister ik ze af, word ik door ze aangesproken dan heb ik steeds ambivalente antwoorden klaar. Er is veel concentratie voor nodig. Ik wil niet in discussie gaan. En ook niet over mijn nek.

Vanavond laat wordt in de Brakke Grond de Volkskrant van morgen verkocht. Ik koop er een, sla hem open op de pagina waar een uitgebreid bericht over het conflict in de Theaterschool op staat, lees het bericht en laat de krant vervolgens 'achteloos' slingeren. Studenten bespringen de krant. Vanuit mijn gekozen locatie zie ik hoe directeur W. W. de krant opvraagt en de inhoud zorgvuldig bestudeert. Ik geniet van zijn blik. Actie voor vandaag beeindigd. Ik lucht het hart en de keel met een drankje in een ander cafe. Samen met ex-collega de performer Luc B., ook alweer met VUT.

Zaterdag en zondag

Gastvrouw voor de Polen, twee voorstellingen gezien (een slecht, de ander amusant), lees de zaterdagkranten, pas nu besef ik hoe erg de aardbeving in Iran is. De zaalbezetting in Frascati ontzenuwt het gerucht dat wij zouden aanzetten om de festivalvoorstellingen te boycotten. Zeker, het festival wordt slecht bezocht. Maar wat dacht men van het voetballen? En waarom is dit festival op een tijdstip georganiseerd waarop de algemene theatervermoeidheid ruimschoots toeslaat? Bovendien was de publiciteit gebrekkig en bepaald niet wervend.

Maandag

De hele dag staat in het teken van de demonstratie en manifestatie morgenavond. 'sAvonds ontvang ik in mijn privestudio een aantal acteurs en actrices en andere theatertypes. Ik onderwerp ze aan een straffe training. Na afloop gaat het gesprek in de kleedkamer zoals altijd over 'het vak'. Er wordt verontwaardigd gereageerd als ik de plannen van de directie schets. Waarom weer zoveel ontslagen, hoezo de Toneelschool als autonome opleiding zo uithollen, en waarom alles zo autoritair? Een aantal mensen onder mijn gesprekspartners hebben op de Toneelschool gestudeerd. Ze spreken hun verbazing uit over het feit dat juist deze directeuren het voor het zeggen hebben.' Wie heeft ze in 'shemelsnaam benoemd en hoe is het mogelijk dat ze er nog zitten?'

Dinsdag 26 juni

Tweehonderd witte maskers gemaakt samen met een grote ploeg vrijwilligers. Wat me opvalt is dat altijd dezelfde mensen bereid zijn in te springen. Onze actie begint om zes uur 'savonds en houdt ons bezig tot middernacht. Ik kies ervoor om mijn persoonlijke actie te staken en voeg me bij mijn school. Alles verloopt gedisciplineerd, volgens de afspraken. De persfotografen storten zich enthousiast op deze sterk vormgegeven gebeurtenis. Of het iets uithaalt moeten we nog maar zien. Heb ik volgend seizoen nog een baan? Is er nog een school om van te houden? Mijn kinderen beginnen danig gestressed te raken door een langdurig afwezige moeder. Ik troost ze. Ik troost ook mezelf: nog drie nachtjes slapen. En dan: Friesland, Griekenland en Japan.