Fruhmann houdt zijn paard weg van zware Wereldspelen

ARNHEM, 23 juni Met zijn brede en wat gedrongen voorkomen heeft hij veel weg van een gewichtheffer. Maar hij gebruikt zijn kracht niet om omhoog te tillen: dat doen zijn paarden voor hem. Hij wendt zijn krachten voor andere doeleinden aan. Maakt hij zich bijvoorbeeld even een beetje kwaad, dan scheuren de telefoonboeken tussen zijn handen, lepels vouwen dubbel tussen zijn vingers en paarden buigen tussen zijn knieen. Hij is niet bepaald zachtzinnig, maar niettemin begunstigd met heel veel succes in de springsport: Thomas Fruhmann (39). Alleen dit jaar al won hij de derby van Hamburg, de Grote Prijs van Aken en vorige week nog de Grote Prijs van Wolfsburg. En ook Champion Arnhem wil hij op zijn naam brengen, het jonge prestigieuze Nederlandse concours hippique dat met een prijzenpot van meer dan een half miljoen met haar eerste internationale editie meteen buitenlanders van naam getrokken heeft.

De Oostenrijker Fruhman lijkt het geld nou niet het hardste nodig te hebben. Zijn toppaard Grandeur, in gezamenlijk bezit met Alwin Schockemohle, sprong al meer dan een miljoen Duitse marken bij elkaar. De twaalfjarige hengst moet het daarbij voornamelijk van zijn karakter hebben, weet Fruhmann: 'Je hebt paarden met veel meer lenigheid, met veel meer springvermogen en met veel meer kracht dan Grandeur. Maar weinig paarden zijn zo trouw en vasthoudend als hij. Grandeur loopt voor negentig procent op zijn karakter. De meesten hengsten mengen, naast de extra dosis bravoure, ook iets extra's aan concentratieverlies in de strijd. Maar Grandeur heeft door zijn hengst-zijn alleen nog een extra scheutje trouw meegekregen.' Het is duidelijk dat Fruhmann zijn viervoeter op een lijn stelt met erkende wereldcracks als Milton (Whitaker), Walzerkonig (Sloothaak), Jappeloup (Durand), Big Ben (Millar) en Gam Twist (Best). Toch ziet Fruhmann af van deelname aan de Wereldspelen in Stockholm. En dat terwijl Fruhmann als Oostenrijkse bondstrainer zelf de grootste stem in het kapittel heeft wanneer het om het uitzenden van ruiters naar kampioenschappen gaat. Maar het deelnemen aan het andere grote internationale treffen van dit jaar, de Wereldbekerfinale in Dortmund, is hem slecht bevallen: 'Ik begrijp het dilemma waar parcoursbouwers zich voor gesteld zien. Het gaat om een wereldbekerfinale, dus moet er iets zeer speciaals staan. Maar Dortmund was gewoon te zwaar. In Stockholm komen de parcoursontwerpen van dezelfde Olaf Petersen, het wordt dus weer extreem. Ik stel Grandeur daar liever niet opnieuw aan bloot.'

Dat parcoursbouwers de vraag naar selectief maar fair bouwen ook anders kunnen beantwoorden, bewijst het internationaal debuterende Arnhem, waar ookparcoursbouwer Henk Jan Drabbe zijn internationale vuurdoop ondergaat. Fruhmann: De parcoursen hier zien er geen van alle zwaar uit, maar toch vallen er voldoende fouten. Dat betekent dat de optische moeilijkheden door een apart gebruik van kleuren en vormen groter zijn dan je op het eerste gezicht aan de puur technische gegevens afleest. Een parcoursbouwer die dat bewerkstelligt, is een vakman.' Het ergert Fruhmann mateloos dat zijn krachtige, weinig fraaie manier van rijden altijd weer vragen oproept. 'Wanneer mijn enige geheim mijn kracht zou zijn, zouden er toch wel tweeduizend goede ruiters in Europa zijn? In werkelijkheid zijn dat er misshien dertig. Bij paardrijden komt heel veel gevoel kijken. Houd het bij mij, net als bij Grandeur, bovendien ook maar op mijn karakter. Eventuele persoonlijke problemen bestaan niet meer in de wedstrijd. Ik ben altijd klaar om te winnen.'