Rood en geel ter discussie

Het lijkt er op dat de scheidsrechters op het WK zich aan de richtlijnen van FIFA-voorzitter Havelange zullen houden om strenger op te treden tegen hard spel. In de eerste zeven wedstrijden vielen al achttien gele kaarten en drie rode (waarvan een door twee keer geel). Opvallend is echter dat het merendeel van de sancties spelers betrof van zwakke voetbalnaties als Kameroen, de Verenigde Staten en de Verenigde Arabische Emiraten. Nu was het enorme aantal overtredingen (dertig) van de Kameroenspelers, vooral die van Massing op de Argentijn Caniggia op een cruciaal moment, van gruwelijke aard en stond de Franse scheidsrechter Vautrot in zijn recht. Maar het is vreemd dat bijna-identieke vergrijpen in bijvoorbeeld de wedstrijd Joegoslavie-Bondsrepubliek door de Deense arbiter Mikkelsen milder werden beoordeeld. Worden potentieele finalisten beschermd? De kans bestaat dat de scheidsrechters zijn geschrokken zijn van de hoge boetes die aan de straffen zijn verbonden. Bij een rode kaart moet de speler een boete 14.000 gulden uit zijn eigen zak betalen. Dat heeft namelijk veel wrevel gewekt bij de voetballers van favoriete teams. Doelman Van Breukelen meent dat de maatregelen het toenemende geweld niet zullen afremmen, Beenhakker overweegt een protest-actie aan te kaarten en de Duitser Matthaus wil dat de nationale voetbalbond de boetes moet betalen. 'Het zijn niet onze belangen maar die van de bond', zegt de speler, die geen grove tackle schuwt. De Ierse bondscoach Charlton vindt dat zijn spelers, die zich bedienen van fysiek voetbal, in het nadeel zullen zijn. Hij vreest dat de komedianten zullen profiteren van de harde arbitrale aanpak.

Voetballers en trainers maken zich nooit zorgen over ruw spel. Ze verschuilen zich achter belangen. De kritiek van Beenhakker doet dan ook hypocriet aan. Mogelijk heeft hij er weinig vertrouwen in dat spelers als Wouters en Van Tiggelen zich kunnen beheersen. De laatste meende zelfs in het oefenduel tegen de amateurs van Quick Amersfoort bij een royale voorsprong een doorbrekende spits te moeten torpederen. De verklaring van de Ierse voorzitter Fields werkt daarom verfrissend in het schijnheilige wereldje. Zware straffen en boetes zijn slechts lapmiddelen, meent hij. Spelers en trainers moeten ervan doordrongen worden dat propaganda voor hun sport voorop staat. Hij zal weinig gehoor vinden in de Italiaanse heksenketels.

GvH