Subtiele expressie in dans Winnipeg Ballet

Wat jammer toch dat het eerste bezoek van het Canadese Royal Winnipeg Ballet aan Nederland beperkt moest blijven tot een enkele voorstelling. Het gezelschap werkt exact, zeer gedisciplineerd, heeft uitstekend getrainde dansers, straalt een hartverwarmend plezier in dans uit en toont een duidelijke saamhorigheid.

Bovendien is het in bezit van een begenadigd danseres Evelyn Hart. Voor haar is het niet de eerste keer dat ze in Nederland optrad. Ze was al eens te gast bij Het Nationale Ballet, op het gala van het Dansersfonds '79 en op een galavoorstelling van Arnhems huisgezelschap Introdans. Toen in 1988 danste ze Hans van Manens duet Piano Variations III met de uit Arnhem afkomstige ex-Nationale Ballet-solist Henny Jurriens, die daarmee zijn danscarriere in Nederland afsloot. Hij was sinds een jaar verbonden aan het Royal Winnipeg Ballet en werd in 1988 tot artistiek leider benoemd. Een fataal auto-ongeluk in april 1989 maakte een abrupt einde aan zijn nieuw begonnen leven.

Evelyn Hart voerde in het nu gebrachte programma opnieuw dit duet uit met Mark Godden als partner en deed dat adembenemend mooi. Ze is een danseres die een fabuleuze gave heeft iedere beweging van subtiele, heel verrassende nuances te voorzien op technisch en op muzikaal gebied. Ze danst werkelijk geluidloos (iets wat trouwens bij de gehele groep opvalt), alles is licht, perfect van lijn en ze is expressief in iedere vezel van haar tengere lichaam. Het extra toegevoegde duet Nuages van Jiri Kylian, waarin ze gesecondeerd werd door Andre Lewis, werd ook weer zo'n wonder van schoonheid. Hart was ook nog te zien in Balanchine's Concerto Barocco waarin ze samen met de eveneens fraai dansende Caroline Gruber die haar danscarriere bij Het Nationale Ballet begon de solistenpartijen vertolkte. Veel enthousiasme wekte eveneens Balanchine's flitsende en speelse duet Tarantella, pittig en met veel flair en kundig gedanst door Elizabeth Olds en Stephan Hyde. Een choreografie van eigen bodem was Sequoia, gemaakt door de danser Mark Godden. Geen overweldigend werk maar wel goed in elkaar gezet met veel vaart en vloeiende doorgaande en toch vaak driftige bewegingen waarin elementen van primitieve dansvormen verwerkt waren. Als uitsmijter bedoeld was L. I. F. E. van Michael Peters. Een showachtige choreografie vol vlotte jazzy pasjes en met virtuoos draai- en springwerk voor de mannen. De dansers voerden het prima uit en hadden er kennelijk veel plezier in, net als het publiek. Maar artistiek gezien was het onder de maat. Alleen de solo voor de voortreffelijke dansende Stephan Hyde toonde dat Peters ook tot andere dingen in staat is.

Gezelschap: Royal Winnipeg Ballet. Gezien 7/6, Stadsschouwburg Arnhem.