Selectieve vooruitgang

Het had een feestelijke eerste rit moeten worden, zondagmorgen. De nieuwe treinverbinding tussen Rome en het vliegveld Fiumicino is een van de paradepaardjes van de Wereldkampioenschappen voetbal. Van een mooi ontworpen station in sneltreinvaart naar Fiumicino, en dan over een rollend tapijt naar de rijen voor de incheckbalie. De WK brengen de vooruitgang in het land. Nooit meer zou de tocht naar het vliegveld langer duren dan de vliegreis zelf. Maar helaas, de trein kon niet weg. Tijd voor een proefrit was er niet geweest, want tot zaterdag middernacht was er doorgewerkt. En zondagmorgen vroeg bleek dat de locomotief nog wel de flauwe bocht langs het perron kon nemen, maar dat de vier wagons erachter langs de stenen rand schuurden.

Niemand die daaraan had gedacht. De eerste treinen vertrokken van een ander spoor, en inderhaast opgetrommelde arbeiders hakten een stuk van het gloednieuwe perron af, zodat de nieuwe trein later op de dag toch weer van zijn eigen spoor weg kon. Het was een incidentje, maar symbolisch. Op de meeste bouwplaatsen is het werk klaar, of zo ver klaar dat het publiek tussen de werklui kan doorlopen, zoals bij de trein. Een rondgang langs de WK-werken in Rome levert een mengeling op van bewondering voor de vooruitgang, ergernis over stommiteiten en verbazing over gemiste kansen. De nieuwe trein bij voorbeeld. Deze heet de verbinding te zijn tussen vliegveld en stad, maar de trein rijdt niet verder de stad in dan Piazza Ostiense, aan de zuidwestkant van Rome. Wie naar het centrum wil, moet met zijn koffers naar de vervloekte lijn B van de metro sjouwen, een kilometer verder, en hopen dat hier niet weer een storing of staking is. En wie naar de andere kant van de stad moet, heeft genoeg geld nodig voor drie kwartier taxi of moet berusten in anderhalf uur bus. De mensen in Zuidwest-Rome blijven afhankelijk van trage bussen of van het boemeltje dat op zijn hoogst eens per uur voorbijkomt. De spoorwegen hebben laten weten dat het openbaar vervoer binnen Rome haar zorg niet is. Actiegroepen hadden twee stops gevraagd, op bestaande stations, maar de drie minuten extra reistijd werd door de spoorwegen beschouwd als een onaanvaardbare achteruitgang van de dienstverlening. In het noorden van de stad, waar het stadion ligt, zijn twee belangrijke verkeersaders aangepast. De automobilisten hebben gisteren kunnen ontdekken dat het nauwelijks minder files betekent, alleen de rit naar het stadion gaat een stuk sneller. Het is moeilijk om van de ene verkeersader op de andere te komen, omdat niet overal verbindingen nodig werden geacht.

Met de voetganger is gelukkig op het laatste moment wel rekening gehouden. Verwacht wordt dat per wedstrijd zo'n tienduizend man de trein neemt naar een aangepast station bij het stadion. Niemand had aanvankelijk voorzien dat al deze mensen ook de gevaarlijke verkeersader over moesten. Toen men zich dat vorige week realiseerde, brak er even paniek uit, maar al snel vond iemand de oplossing: het leger. In recordtijd heeft de genie een noodbrug voor voetgangers aangelegd. Als een bescheiden vorm van reclame heeft het betrokken corps zijn wapenschild op de brug aangebracht.

Duidelijk is dat Rome selectief toilet heeft gemaakt voor de WK: vooral in de buurt van het stadion. Hier is ook de nieuwe 'sneltram' aangelegd, die helaas zo vaak een kruising over moet dat de snelheid nauwelijks boven de 30 kilometer zal komen. Typerend is ook de mededeling van de telefoondienst dat het bellen tijdens de mondiali geen problemen meer zal opleveren. Bedoeld wordt: in het noorden van Rome. Alleen hier zijn de centrales gemoderniseerd. In de rest van de hoofdstad blijft voorlopig het onderzoek van de werkgeversorganisatie Confindustria gelden: wie gaat bellen, heeft net iets meer dan vijftig procent kans om in een keer contact te maken.