'Alles is van steen en ze moeten steeds hardlopen, dus valter heel wat te verbinden.'

De concierge van de Vrije School in Helmond is een boom van een kerel. Hij heet meneer Pierre, hij is 53 en iedereen houdt van hem.'Ik heb het geluk dat de kinderen gek met me zijn, van groot tot klein toe. En ik ben gek met hun. Als de kinderen van de negende met schoolreisje zijn naar Maastricht, ga ik er 's avonds met de auto heen om te kijken hoe ze het hebben en om plezier met ze te maken.

Als concierge heb je heel veel met de kinderen te maken, daarom is het belangrijk dat je het goed met ze kunt vinden. Kinderen kun je niet voor de gek houden, die voelen meteen of je het meent of niet.'Bent u wel eens boos op ze ? 'Nee, helemaal nooit. De een is nog wat liever dan de andere, maar lief zijn ze allemaal. Kinderen kunnen mij niet kwaad krijgen. Tegen een kind kan ik niet hard zijn. Ik ben zelf toch ook jong geweest. Ik weet dat kinderen wel eens overdrijven met wat ze vertellen, maar wat geeft dat nou? Ze willen graag opvallen en als je wilt opvallen, moet je een beetje overdrijven.'De meeste concierges moeten straffen uitvoeren.'Op andere scholen heb je wel dat ze te laat komen, een briefje van de conrector moeten halen en na schooltijd het schoolplein moeten vegen of zoiets. Dat hebben wij hier niet, want onze kinderen komen zo gemakkelijk te laat. Ze komen bijna allemaal van ver, je zit hier met de bruggen en met de spoorwegen, dus gebeurt het heel vaak dat iemand te laat komt. Ze kunnen er niks aan doen. Er wordt geen misbruik van gemaakt. En als kinderen uit de les worden gestuurd omdat ze een beetje lastig zijn, moeten ze op de gang staan. Een enkele keer worden ze wel naar mij toe gestuurd, dan laat ik ze in de tuin werken.'

Zijn er geen vandalen op deze school? 'Ik heb wel eens gezien dat ze met spuitbussen aan het doen waren geweest, maar die waren niet van deze school. 's Avonds maak ik vaak een rondje om te kijken of alles in orde is en als ik iemand betrap, waarschuw ik hem. Dat is meestal wel voldoende. Er zitten lichtkoepels op de school, die hebben ze wel eens vernield. Dat moeten kinderen uit een andere buurt gedaan hebben, die zijn een klein beetje anders. Ach, vroeger zijn wij toch ook ondeugend geweest. Als iemand tegen je zei: jij durft die ruit vast niet in te gooien, dan had je al een steen in je hand. Zo gaat dat vaak tussen jonge mensen.'Waarom zijn alle concierges mannen? 'Dat is niet zo. Een eindje verderop is een ambachtschool, daar zitten twee dames die concierge zijn. Maar het is waar, het komt niet veel voor. Dat ligt misschien aan de werkzaamheden. Als er een wc verstopt is, moet je er toch iets aan doen en dat is geen plezierig karwei. Een vrouw zal dat niet zo gemakkelijk doen. Op deze school doe ik alle voorkomende werkzaamheden, ik maak de schoolkrant, ik repareer de fietsen en als iemand in het speelkwartier is gevallen, doe ik een pleister op de wond. Ze vallen hier vaak. Alles is van steen en ze moeten steeds hardlopen, dus valt er heel wat te verbinden. Ik heb het niet zo op bloed, ik ben niet zo'n held.

Gelukkig hebben we een leerkracht die zijn diploma EHBO heeft. Schaafwondjes verbind ik wel, maar als er echt iets engs is, ga ik hem gauw halen. Hij doet de eerste hulp en ik wil er dan wel mee naar het ziekenhuis rijden. Ik ben gisteren nog met een kind naar het ziekenhuis geweest. Dat was in een stuk ijzerdraad gevallen. Als ik zo'n grote wond zie, heb ik het niet meer.'Bent u altijd concierge geweest? 'O nee! Ik heb van alles gedaan, chauffeur geweest, uitsmijter, barkeeper en ik heb in de bossen gewerkt. Ik was van de prunusbestrijding. De prunus is een boompje dat uit Amerika is geimporteerd. Die boom doet het veel te goed in Nederland, hij woekert. Je zag door de bomen het bos niet meer. Vijf jaar geleden ben ik concierge geworden en ik vind het heerlijk werk! Er is hier zoveel te doen. Een ouder heeft me wel eens gevraagd: Pierre, verveelde gij uw eigen nooit? Ik zei: Ge zou eens een dag met mij mee moeten lopen, dan stelde ge die vraag nooit weer'.