Elk lichaamsdeel van Noiret leidt zijn eigen leven

Het vertrek van Maurice Bejart uit Brussel (1987) betekende ook het einde van de door hem in 1970 opgerichte internationale dansschool Mudra. Daarmee verdween een unieke opleiding, waar jong talent een paar jaar gratis kon werken aan zijn artistieke ontplooiing. Dat dit vruchten heeft afgeworpen blijkt uit de reeks van bekende hedendaagse choreografen die door Mudra zijn gevormd als Anne Teresa de Keersmaeker, Michele Anne de Mey, Jose Besprosvany of Pierre Droulers.

Michele Noiret hoort ook in dit rijtje thuis. Van 1976 tot '79 volgde zij bij Mudra dans-, zang- en acteerlessen. Zij deed mee in projecten van Bejart en Micha van Hoecke en leerde ook Karlheinz Stockhausen kennen. De componist engageerde haar in 1979 als choreografe en solo-danseres voor zijn opera Donnerstag aus Licht. Hiervan is de wereldtournee nog steeds niet beeindigd, maar tussen de bedrijven door heeft Noiret de gelegenheid om nieuw werk te scheppen.

Tijdens haar wereldreis volgde Noiret in New York onder meer een Kabuki-cursus bij Ulhiyama Ayko. In het eerste beeld van Vertebre (wervel) staat een koken - een in het zwart geklede toneelknecht bij het Japanse traditionele theater - achter een stoep te wachten tot hij in actie moet komen. Dan buigt het lichaam voorover en lijkt het alsof een insect zich langzaam over het meubelstuk naar de grond laat zakken.

Gevangen in een licht

In de staccato uitgevoerde bewegingsfrasen en poses schijnt elk lichaamsdeel van Noiret een eigen leven te leiden. Het masker wordt een zuigend monddeel. Het uitdoen van een handschoen lijkt op pijnlijk vervellen. Maar het beest verandert in een vrouw die wellustig door de ruimte wervelt als een paringsrijpe vogel. Tot zij weer ineenschrompelt naar de oorspronkelijke afmeting.

Met haar solo Vertebre (1989) wil Michele Noiret 'een lied componeren met beweging waardoor het gebaar gaat glanzen.'

Met haar speelse inventiviteit slaagt zij erin om een extra dimensie te geven aan simpele bewegingsconstructies. Deze voorstelling zou, aangevuld met ander werk, hoge ogen hebben gegooid in het afgelopen Sprindance festival.

Echo

Een andere voorstelling betreft Echo van De Nederlandse Dansgroep. Deze dansgroep werd in 1988 opgericht door Ester van Rooijen. Een jaar daarvoor studeerde deze danseres af aan de School voor Nieuwe Dansontwikkeling in Amsterdam. Op jeugdige leeftijd doorliep zij reeds de Scapino Dansacademie. Als men de kwaliteit van beide instituten zou moeten afleiden uit de verrichtingen van Van Rooijen en haar twee mede-danseressen, dan zou het slecht zijn gesteld met de Nederlandse dansopleidingen.

Als artistiek leidster maakt Van Rooijen voor haar groep voornamelijk avondvullende choreografieen. Echo is gebaseerd op het Grieks-mythologisch verhaal van de nymf Echo en de ijdele Narcisus. Volgens het programmaboekje zijn in dit werk 'figuratieve moderne dansvormen ingebed in een traditionele verhaalstructuur.' In Van Rooijens ballet vindt men slechts een enkele vage verwijzing naar het verhaal. Haar op de Cunnningham- en Limontechniek geent bewegingsidioom is ook maar een zwakke echo van het origineel. Ik denk, dat Echo in deze uitvoering zelfs niet de eindronde zou halen van het Landelijk Festival Amateur Theaterdans.

Voorstellingen: Vertebre door Cie. Tandem. Choreografie, dans: Michele Noiret; muziek: Noiret, Youssef Yancy, Peter Gabriel, Billy Holliday; licht: Xavier Lauwers. Gezien: 9/5 Amsterdam. Echo door de Nederlandse Dansgroep. Choreografie, dans: Esther van Rooijen; dramaturgie: Michael del Pino; muziek: o.a. Wolfgang A. Mozart, Ludwig van Beethoven, Nino Rota. Gezien: 11/5 Amsterdam.