REGELINGEN; Het smartegeld

Een onopgemerkt obstakel maakte een onverwacht einde aan het uitstapje van oma en haar vierjarige kleindochter naar diergaarde Blijdorp. In het gedrang op het perron van het metrostation struikelde oma plotseling. Pols gebroken, zo bleek in het ziekenhuis. Wie heeft de schuld? Opa gaat dezelfde avond nog op onderzoek uit. Er blijkt te worden gewerkt aan het bewuste perron, er liggen her en der losse planken, maar de argeloze reiziger wordt daarvoor niet gewaarschuwd. Opa maakt polaroidfoto's en neemt een advocaat in de arm. Hij stelt de Rotterdamse openbaar vervoer maatschappij RET aansprakelijk en eist 4000 gulden smartegeld plus een vergoeding voor gemaakte kosten.

De volgende dag worden er waarschuwingsborden in het metrostation geplaatst en een paar dagen daarna meldt de RET opa schriftelijk zijn zaak voor onderzoek in handen van de buitendienst te hebben gegeven. En of opa ten bate van het onderzoek misschien getuigen of foto's heeft? Jazeker, hij stuurt de polaroids per kerende post op.

Twee maanden later komt er een brief van de dienst Gemeentewerken: de gemeente heeft de eis tot schadevergoeding doorgestuurd naar de aannemer die het werk op het station uitvoerde. Een week daarna schrijft de aannemer dat hij de claim heeft doorgespeeld aan zijn verzekeraar. Van de verzekeraar hoort opa niks.

Dus hij telefoneert eens met de verzekeringsmaatschappij om te vragen hoe het ermee staat. Opa wordt doorverbonden, doorverbonden, en tenslotte gevraagd of hij niets beters te doen heeft dan voor zo'n ongelukje een schadevergoeding te vragen.

Op verzoek van opa stelt zijn advocaat een nieuwe brief op: wij zullen extra schadevergoeding eisen voor het lange wachten. Onmiddellijk antwoordt de verzekeraar dat er een schade-expert zal langskomen om over de omvang van schade te overleggen.

De expert komt en wil graag de foto's zien van de chaos op het perron. Maar had de RET die dan niet doorgestuurd? Dat wordt niet duidelijk, maar aangekomen zijn de foto's in elk geval niet. Gelukkig heeft opa's advocaat destijds fotokopieen van de plaatjes gemaakt.

De schade-expert sluit met opa een compromis over het uit te keren bedrag - 1750 gulden plus de kosten van de advocaat - en stuurt zijn rapport naar de verzekeringsmaatschappij. Acht maanden na het gebeurde lijkt de zaak dan eindelijk geregeld.

Maar zes weken later arriveert er in plaats van de afgesproken vergoeding een brief van de verzekeringsmaatschappij. Die heeft een en ander toch nog eens uitgezocht en nu blijkt dat de aannemer helemaal niet aansprakelijk is. Dat moet de gemeente zijn, omdat die de metro tijdens de werkzaamheden aan het perron door liet rijden.

Oma is allang genezen en wil de zaak verder maar laten rusten, maar opa is nu pas goed boos. Hij laat de dienst Gemeentewerken weten dat hij de gemeente zal dagvaarden als zijn schade niet op korte termijn wordt vergoed. Gemeentewerken antwoordt een week later dat de kwestie is gemeld aan de verzekeringsmaatschappij van de gemeente. Die bevestigt weer een week later dat de zaak in behandeling is genomen maar dat in verband met vakantie enige vertraging is ontstaan. Twee weken later, tien maanden na oma's struikelpartij, keert de verzekeraar van de gemeente uit. Het is precies het bedrag dat opa met de expert van de verzekeraar van de aannemer is overeengekomen.

Een ambtenaar van bureau schadezaken van Gemeentewerken - dat 3000 claims per jaar te verwerken krijgt - zegt in een reactie dat de gemeente zich in dit geval heel meegaand heeft opgesteld. Toen de verzekeraar van de aannemer de aansprakelijkheid afwees, heeft gemeentewerken die zonder morren aanvaard. Vervolgens heeft de gemeente om de zaak maar zo snel mogelijk te regelen het rapport van de expert van die andere verzekeringsmaatschappij overgenomen. 'Eigenlijk mag van een voetganger worden verwacht dat hij uitkijkt.' Bureaucratische belevenissen naar NRC Handelsblad, Hans Nijenhuis, Postbus 824, 3000 DL Rotterdam.