Sonja Barend bleef kuis in het exclusieve sekshuis

Daar ging ze dan, richting bordeel. Volgens mijn omroepgids is het een 'exclusieve seksclub' in het Brabantse Rucphen nog wel. Die gemeente heeft voortreffelijke biljarters en uitstekende wielrenners voortgebracht. Ze zullen er wel van wanten weten. Rucphen, je leest er wel eens over. Onlangs nog. Veronderstelde zwendel met stemvolmachten. Of, langer geleden alweer, tuinders hebben last van dieven die zaadjes jatten. Ter verdediging hingen ze scheermesjes in het gewas, wat ik een mooi gegeven vond. Scheermesjes.

Rucphen, ik heb er familie wonen en ben zo vrij te vinden dat de wereld er met kranten is dicht geplakt. Zandgrond met dennebomen, bleke koeien, een veel te grote katholieke kerk, allemaal niks voor de Zeeuw die land met tarwe en bieten wil, snuivende koeien in glanzend zwart wit en een calvinistisch godshuis in een dorpskern die nog net niet helemaal door macrame en verticale lamellen is verpest. Sonja ging dus naar Rucphen, naar een bordeel. Ik heb het met stijgende verbazing aangezien en gedacht wie weet hebben ze die dingen in Zeeland tegenwoordig ook. Ze sprak met een viertal hoeren die dachten dat ze gastvrouw waren, wat financieel ongetwijfeld niks uitmaakt. En met Cor en Coby, oprichters en exploitanten van de tent die inderdaad luxueus was. Ze dronken champagne en er was een heel groot roze bad en een zwembad en een sauna en een badje met bewegend water waar soms wel veertig blote mensen in verkeerden. Want in het weekend houden ze paren-avonden en dan mag alles wat God en de pastoor verboden hebben.

Zou het daar misschien van komen? Sonja Barend begreep er in elk geval niks van. Ze bewaarde haar kuisheid ferm en sloeg alle uitnodigingen om te komen kijken af. Ze had natuurlijk gelijk, want wat moet je daar tussen al die bloterikken die gezelligheid en opwinding willen voor hun 150 gulden per persoon.

Na de nonnen het bordeel. Er is nu eenmaal meer tussen hemel en aarde, de nonnen hadden het al gezegd. De beide echtparen die de regelmatige bezoekers van de paren-gezelligheid vertegenwoordigden, vonden dat ook. De ene mevrouw had het nodig en de andere was gewoon vrij. 'Hier kan je ongedwongen alles doen. Het gaat spontaan, ' zeiden ze. 'Hoeveel mannen heb je dan, ' vroeg Sonja. 'Zes tot tien, ' antwoordde de mevrouw die het nodig had. Haar man zei dat-ie alleen maar op haar paste. Het was toch niet de bedoeling dat ze in haar 'trance' anaal of zonder condoom zich aan de volgende over gaf? Meneer heeft een taak, gelukkig. Mevrouw ging uiteindelijk omdat het soms erg lang duurde voor hij 't weer eens deed. Nou ja, denk je dan. Is het nou echt nodig dat je je hele hebben en houden aan de VARA vertelt? Moderne mensen waren het, dat kan niet worden ontkent. Zelfs in Rucphen hebben ze de pil en het condoom, aangevuld met bubbelbad en paren-avonden.'Welcome in the post pill paradise, ' schreef John Updike ooit. Het moet omstreeks 1968 geweest zijn. Die boodschap is nu zelfs tot Rucphen doorgedrongen. Meneer pastoor moest eens weten wat zijn kudde tegenwoordig doet om nieuwe biljarters voort te brengen. Want dat blijft toch het doel. Het huwelijksleven blijft moeiteloos in stand zo, begreep ik. Waarmee dan weer is vastgesteld dat de kerk zijn greep op het volk nog lang niet heeft verloren.