'Attali wil behagen, vandaar zijn gestuntel'

PARIJS, 5 mei - Jacques Attali is een vleier, een pralende gezelschapsheer, en als we Giesbert moeten geloven, hoort Mitterrand weliswaar graag de loftuitingen van zijn adviseur aan, maar luistert hij al jaren niet meer.

Attali krijgt een vernietigend portret van Giesbert in zijn boek over Mitterrand. Als het allemaal waar is wat de hoofdredacteur van Le Figaro schrijft, houdt men zijn hart vast voor de toekomst van de Bank voor de Wederopbouw van Oost-Europa.

Attali's tegenstander voor de post van directeur van deze bank, Onno Ruding, mag de naam hebben arrogant te zijn, hij heeft tenminste een degelijke financiele ervaring. Attali bestaat alleen uit boeken, babbels en lucht. Giesbert geeft cynische oordelen als: 'Jacques Attali vindt zichzelf een man van ideeen, maar het zijn zelden de zijne.'

Of: 'Hij is zo gevoelig dat hij om niets ziek wordt: een boze blik van de president - en de griep velt hem onmiddellijk.'

'Hij is zo onrustig dat hij geen kop koffie kan drinken zonder op zijn pak te morsen. De man zweet angst uit.'

'Attali wil behagen, vandaar zijn gestuntel.' Hoewel de kritiek over het algemeen de romans en essays van Attali als meesterwerken verwelkomt, koestert Giesbert dedain voor zijn stijl en zijn originaliteit. In Histoires du temps heeft Attali hele pagina's van Ernst Junger en Jacques LeGoff overgepend zonder aanhalingstekens of bronvermelding. Giesbert citeert met giftig plezier een collega die concludeert dat Attali zijn boeken schrijft met de lijmkwast. Ook haalt hij medewerkers van Attali op het Elysee aan die niet te beroerd zijn om de hofvleier van de president onderuit te halen: 'Attali werkt 's nachts, want dat bespaart op het electriciteitsverbruik van zijn kopieermachine.' Attali werd in de presidentscampagne 1974 economisch adviseur van Mitterrand. En dank zij zijn nieuwe adviseur citeerde de toekomstige president voor het eerst economische cijfers met een gezicht alsof hij er verstand van had. Toch is Attali op economisch gebied, volgens Giesbert, een onbenul. In de eerste maanden van zijn presidentschap luisterde Mitterrand nog graag naar Jacques Attali, die hem van harte en naar overtuiging steunde in zijn ruineuze nationalisatiepolitiek. De adviseur van Mitterrand predikte het geloof in groei door het stimuleren van de consumptie. Een recept dat luidde: nationaliseren, lonen en pensioenen omhoog en de werktijd korter. Kortom, Mitterrand in de rol van Sinterklaas. Deze politiek heeft Frankrijk enige tijd in de richting van de afgrond geduwd en zij is precies het tegenovergestelde van wat de Oosteuropese landen nu voor ogen staat.