Geen begrip voor Akzo

Het getuigt van de gezagsgetrouwheid van Nederlandse (en Duitse) aandeelhouders dat de positie van Akzo-topman jhr. mr. A. A. Loudon nog niet ter discussie is gesteld.

Daar zouden ze op financiele gronden immers alle reden toe hebben: de beurswaarde van hun bedrijf - net fl.5 miljard- ligt nu immers niet hoger dan in oktober 1985. Al Akzo's uitgaven aan onderzoek en ontwikkeling, investeringen en overnemingen over de afgelopen vier jaar beschouwt de beurs dus eigenlijk als weggegooid geld. Alleen al vorig jaar gaf Akzo hier meer dan fl.3 miljard aan uit, terwijl de beurswaarde per saldo alleen vorige maand al bijna een miljard daalde. De kapitaalmarkt heeft blijkbaar geen vertrouwen meer in de Akzo-top die er na ruim vier jaar investeren en snoeien zelfs niet in is geslaagd de inflatie bij te houden, terwijl de chemie als bedrijfstak bloeide. De koersen van bijvoorbeeld Bayer, Basf en Hoechst zijn sinds oktober 1985 met circa 20 procent gestegen.

Zeker in de chemie geldt dat stilstand achteruitgang is. De bedrijfstak heeft net een van de betere opgaande fasen van de gebruikelijke cycli afgesloten. Alle grote concurrenten van Akzo hebben zich in die tijd versterkt om te overleven in de magere jaren, die de chemie volgens analisten nu te wachten staan.

Akzo's beurskoers wijst erop dat de markt niet denkt dat het concern tot de winnaars zal behoren. Misschien zit in de huidige koers zelfs al een stuk overnamepremie. De Akzo-top zou de trouwe aandeelhouders het plezier kunnen doen die hele premie voor hen te realiseren voordat de waarde van het concern in een ruwer economische tij nog verder afkalft. Maar het lijkt erop dat Loudon zich gelijk een droevig echtgenoot blijft beklagen 'dat de beurs hem niet begrijpt.'

Hagemeyer

Hagemeyer groeit hard maar niet zo gericht. De handelsonderneming in vooral elektronica, kocht eerst een 'automotive division'. Faalde vervolgens in het streven naar de koop van een 'farmaceutical (: -)' in de vorm van Medicopharma en werd intussen een van de grootste importeurs van levensmiddelen in de Verenigde Staten, terwijl ook nog een groothandel in elektrotechniek werd aangeschaft. Zolang de koers van het aandeel stijgt, is er weinig tegen zo'n beleid in te brengen en Hagemeyer heeft de laatste jaren bij oplopende koersen heel wat papier weten te slijten. Toen in oktober vorig jaar Hagemeyer tegen fl.121 opnieuw 409.270 nieuwe aandelen wilde plaatsen, moesten de aandeelhouders Medicopharma die een half jaar daarvoor aandelen Hagemeijer op een koers van fl.76,50 een geinflateerd betaalmiddel vonden, toch even slikken. Maar toen kwam het krachje van oktober 1989 tussenbeide. Daar is Hagemeyer nog niet van bekomen. Uiteindelijk werden de aandelen in november nog wel door de banken tegen fl.107 per stuk geplaatst, maar op dat niveau zit de koers nu nog steeds. En al is de koers van een fonds waarvan 56,4 procent in vaste handen is geen perfecte graadmeter, toch kan Hagemeyer zonder constante koersstijging zijn ambities om door overnemingen verder te groeien niet realiseren. En dan is Hagemeyer naar eigen zeggen te klein om doelmatig te opereren. Geen wonder dat topman Land dit jaar maar afziet van de gebruikelijke presentatie van de jaarcijfers aan de pers.